ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ആ മഹാസമരഭൂമിയിൽ, അസ്ത്രങ്ങളുടെ തീപിടിച്ച ജ്വാലയാൽ മൂന്ന് ലോകങ്ങളും ദഹിച്ചുപോകുംപോലെ തോന്നി. എല്ലാ ജന്തുക്കളും അതിന്റെ ചൂടിൽ കത്തിപ്പോകുമ്പോൾ, ലോകവിനാശത്തിന്റെ അഗ്നിയാണിതെന്ന് അവർ വിചാരിച്ചു. അപ്രകാരം ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ കലഹവും ലോകങ്ങളിൽ വ്യാപകമായ അശാന്തിയും കണ്ടു, വാസുദേവൻ നൽകിയ ഉപദേശങ്ങൾ ഓർത്ത്, അർജ്ജുനൻ ആ ഇരുപത്തിരണ്ടു മഹാസ്ത്രങ്ങളും പിൻവലിച്ചു. അതിന്റെ പിന്നാലെ, ഗൗതമിയുടെ ക്രൂരപുത്രനെ അർജ്ജുനൻ അതിവേഗം സമീപിച്ചു. കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന അവനെ, മൃഗത്തെ പോലെ കയറ്റി കെട്ടി, അർജ്ജുനൻ ശത്രുവിനെ തമ്പുവിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ കമലനയനായ കൃഷ്ണൻ, കോപത്തോടെ അർജ്ജുനനോട് പറഞ്ഞു: “പാർഥാ, ഇതിനെ ക്ഷമിക്കരുത്! ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം, രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന നിരപരാധിയായ ബാലന്മാരെ കൊല്ലുന്ന ഈവനെ കൊല്ലണം.” “ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, മദ്യപാനിയായോ, ശ്രദ്ധയില്ലാത്തവനോ, ഭ്രാന്തനോ, ഉറങ്ങുന്നവനോ, ബാലനോ, സ്ത്രീയോ, നിരായുധനോ, ഭയപ്പെട്ടവനോ, ശരണം വന്നവനോ, സഹായമില്ലാത്തവനോ ആയ ശത്രുവിനെ കൊല്ലരുത്. എന്നാൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ നശിപ്പിച്ച് സ്വന്തമായുള്ള ജീവൻ നിലനിർത്തുന്ന, ദയയില്ലാത്ത പാപിയെ കൊല്ലുന്നതാണ് ഉത്തമം; അങ്ങനെയുള്ള പാപത്തിൽ മനുഷ്യൻ അധോലോകത്തിലേക്ക് വീഴും. ഡ്രൗപദിക്കും നീ എന്റെ സാന്നിധിയിൽ വാഗ്ദാനം ചെയ്തുവല്ലോ—‘നിന്റെ പുത്രന്മാരെ കൊല്ലുന്നവന്റെ തല ഞാൻ കൊണ്ടുവരും’ എന്ന്. അതിനാൽ, ഈ പാപിയെ കൊല്ലണം; ഇയാൾ ശത്രുവാണ്, ബന്ധുക്കളെ കൊന്നവൻ, ഗുരുവിന്റെ മനസ്സിന് വിരോധമായ പ്രവർത്തനം ചെയ്തു, തന്റെ വംശത്തെയും അപമാനിച്ചു.” ഇങ്ങനെ, അർജ്ജുനൻ ധർമ്മം ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും കൃഷ്ണൻ പ്രേരിപ്പിച്ചപ്പോൾ പോലും, ഗുരുപുത്രനെ കൊല്ലാൻ അവനു മനസ്സില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും ഗുരുതരമായ കുറ്റം ചെയ്തവനായിരുന്നു അയാൾ. പിന്നെ, അർജ്ജുനന്റെ രഥസാരഥി, ഗോവിന്ദനു പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, തങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരുടെ മരണത്തിൽ ദുഃഖത്തോടുകൂടി വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഭാര്യയോടു കാമ്പിൽ തിരിച്ചെത്തി വിവരം അറിയിച്ചു. അപ്പോൾ, കൃഷ്ണനാൽ മഹത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട്, കെട്ടിയിട്ടു തല താഴ്ത്തി കൊണ്ടുവന്ന ഗുരുപുത്രനെ കൃപയുടെ ഭാര്യ കൃപി, സഹനത്തോടെ, ദയയോടെ നോക്കി. അയാളെ ഇങ്ങനെ കെട്ടിവെച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് സഹിക്കാനാവാതെ, വിശ്വസ്തയായ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: “അവനെ വിടുക, അവനെ വിടുക! അവൻ ബ്രാഹ്മണനാണ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഗുരുവാണ്. അസ്ത്രവിദ്യയും അതിന്റെ ഉപയോ​ഗവും പിൻവലിക്കൽ വിദ്യയും, ആയുധങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങളും—ഇവയെല്ലാം നീ അവനിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്. ആ മഹാനായ ദ്രോണൻ ഇപ്പോൾ തന്റെ പുത്രനിൽ ജീവിക്കുന്നു; അവന്റെ പാതി കൃപിയിൽ തന്നെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.” “അതിനാൽ, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, മഹാനേ, നിങ്ങളുടെ മഹത്വമുള്ള കുടുംബം, ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഈ വംശം, ഇങ്ങനെയൊരു പ്രവർത്തനത്തിൽ അപകീർത്തി വരുത്തരുത്. ഗൗതമിയുടെ ഭാര്യയായ അവന്റെ അമ്മ, ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ളവളാണ്; ഞാൻ എന്റെ പുത്രന്മാരെ നഷ്ടപ്പെട്ടു കണ്ണുനിറയെ കരഞ്ഞതുപോലെ അവൾക്ക് കരയേണ്ടി വരരുത്. ബ്രാഹ്മണവർഗ്ഗം ക്രൂരമായ ക്ഷത്രിയന്മാരിൽ കോപം പ്രകടിപ്പിച്ചാൽ, അവർ ശുദ്ധരായാലും കുടുംബത്തെയും വംശത്തെയും നശിപ്പിക്കും.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ്, ധർമ്മപുത്രൻ, രാജ്ഞിയുടെ ഈ ധാർമ്മികതയുള്ള, നീതിയുള്ള, ദയയുള്ള, സത്യസന്ധമായ, സമവായമുള്ള വാക്കുകൾ സ്വീകരിച്ചു. നകുലൻ, സഹദേവൻ, യുയുതാനൻ, ധനഞ്ജയൻ, ദേവകീപുത്രൻ കൃഷ്ണൻ, മറ്റു പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭീമൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, ഉരങ്ങി നിദ്രയിലായിരുന്ന ബാലന്മാരെ, സ്വന്തം സ്വാർത്ഥത്തിനോ, ഗുരുവിന്റെ കാര്യത്തിനോ വേണ്ടി അല്ലാതെ, നിഷ്കാരണമായി കൊന്നവനു മരണമാണ് യോജിച്ചതെന്ന് പറഞ്ഞു. ഭീമന്റെയും ഡ്രൗപദിയുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ചതുർഭുജനായ കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവം അർജ്ജുനന്റെ മുഖം നോക്കി, സുന്ദരമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണനെന്നാൽ പോലും, അക്രമിയെ കൊല്ലരുത്; എന്നാൽ അക്രമിക്ക് ശിക്ഷയേർപ്പെടുത്തേണ്ടതുമാണ്. ഞാൻ ഇരുവശവും പഠിപ്പിച്ചു—എന്റെ ഉപദേശം പാലിക്കൂ. നീ കുരുവംശത്തോട്, പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നൽകിയ വാഗ്ദാനം നിറവേറ്റണം; ഭീമസേനനും ഡ്രൗപദിക്കും എനിക്കുമിഷ്ടമായതും അതുതന്നെ.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: അർജ്ജുനൻ, ഹരിയുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, അക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, ഗുരുപുത്രന്റെ തലയിൽ നിന്നുള്ള രത്നവും മുടിയും വെട്ടി മാറ്റി. അവനെ കെട്ടിയിട്ട നിലയിൽ, ബാലഹത്യയുടെ പാപത്തിൽ പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി, രത്നത്തിന്റെ തിളക്കം ഇല്ലാതാക്കി, അർജ്ജുനൻ ക്യാമ്പിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നയിച്ചു. തല മുണ്ടനം ചെയ്യുക, സമ്പത്ത് അകറ്റുക, ദേശത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുക—ഇവയാണ് ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം ഉള്ളവർക്കുള്ള ശാരീരിക ശിക്ഷ; മറ്റൊന്നുമില്ല. തങ്ങളുടെ പുത്രന്റെ ദുഃഖത്തിൽ ദുഃഖിതരായ എല്ലാ പാണ്ഡവന്മാരും കൃഷ്ണയോടൊപ്പം, മരിച്ചവർക്കുള്ള ശൗചാദിക ക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. അപ്പോൾ, ഏഴാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതു തന്നെയാണ് എന്റെ ആഗ്രഹവും. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലോകപാലകരും എല്ലാവരും എന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” അതിനുശേഷം, ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടും സമൃദ്ധിയോടും ജീവിതം നയിച്ചു; മാതാപിതാക്കൾ സ്നേഹത്തോടെ കുട്ടികളെ പരിപാലിച്ചു, അവരുടെ മധുരമായ ശബ്ദങ്ങളും കളികളുമാണ് അവരുടെ സന്തോഷം. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിറകുകളുടെ സ്നേഹസ്പർശവും, മധുരകൂകയും, ആകർഷകമായ ചലനങ്ങളും മാതാപിതാക്കൾക്ക് ദുഃഖം മറന്ന സന്തോഷം നൽകി. വിഷ്ണുവിന്റെ മായയാൽ അവരുടെയെല്ലാം മനസ്സും ബന്ധപ്പെട്ടു, സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങി, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ കുട്ടികളെയും ജനങ്ങളെയും വളർത്തി. ഒരു ദിവസം, ആ ഇരുവരും കുട്ടികൾക്കായി ഭക്ഷണത്തിനായി കാട്ടിലേക്ക് പോയി, ഏറെ നേരം ഭക്ഷണം തേടി അലയുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, കാട്ടിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന ഒരു വേട്ടക്കാരൻ, അവിടെ വന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണുകയും, അവയുടെ കൂടിനു സമീപം വലവിരിച്ച് അവയെ പിടികൂടുകയും ചെയ്തു. ആ കാളിയും കാളനും കുട്ടികൾക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടിയതോടെ കൂട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. അമ്മപക്ഷി, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതായി കണ്ടപ്പോൾ, അവയുടെ നിലവിളികൾ കേട്ട്, അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ അവരിലേക്ക് ഓടി. അവളും സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞ്, ദുഃഖിതഹൃദയത്തോടെ, മായയാൽ ഭ്രമിച്ചവളായി, കുട്ടികളെ കെട്ടിയിരിക്കുന്നതും കാണുമ്പോൾ, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു, സ്വയം വലയിൽ കുടുങ്ങി. അപ്പോൾ കാളൻ, തന്റെ ജീവനെക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളെയും, തനിക്കു തുല്യമായ ഭാര്യയെയും കെട്ടിയിരിക്കുന്നതും കണ്ടു, അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു: “അയ്യോ, എന്റെ ദുർഭാഗ്യം! ഞാൻ അർഹതയില്ലാത്തവനും മൂഢനും. ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിലെ മൂന്നു പുരുഷാർത്ഥങ്ങളും എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ല; ഞാൻ തൃപ്തിയില്ലാതെ, അപൂർണ്ണമായി പോയി. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യയും ദേവതയും, ഈ ശൂന്യമായ വീട്ടിൽ നിന്നു, പുത്രന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിൽ പോയിരിക്കുന്നു, ധർമ്മശീലികളായ അവളും അവരും.” ഇങ്ങനെയാണ് ഈ മഹാസാഹസികവും ദുഃഖഭരിതവുമായ കഥ.