ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: "ഇത് ദ്രോണപുത്രൻ പുറന്തള്ളിയ ബ്രഹ്മാസ്ത്രമാണ്; അവൻ അതിനെ പിൻവലിക്കാൻ അറിയുന്നില്ല, മരണവും അടുത്തിരിക്കുന്നു." ഈ ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തിന് പ്രതിരോധം ചെയ്യാൻ മറ്റൊരു ആയുധമില്ല; അതിന്റെ ശക്തി നശിപ്പിക്കാൻ അതേവിധം ആയുധം മാത്രം കഴിയും, ആയുധശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർക്ക് മാത്രമാണ് ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയെ മറ്റൊരു ആയുധത്തോടെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നത്. ഭഗവാൻ്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട അർജുനൻ, ശത്രുക്കളുടെ വീരന്മാരെ നശിപ്പിച്ചവൻ, ഭഗവാനെ ചുറ്റി, ജലസ്പർശം ചെയ്ത്, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ഉണർത്തി, ദ്രോണപുത്രന്റെ ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തിന് പ്രതിരോധം സൃഷ്ടിച്ചു. ആ രണ്ട് ബ്രഹ്മാസ്ത്രങ്ങളുടെ ശക്തികൾ, അർജുനന്റെ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ്, ഭൂമിയും ആകാശവും മറച്ചു, സൂര്യന്റെ അഗ്നിപോലെ വളർന്നു. ആ ആയുധങ്ങളുടെ ജ്വലിക്കുന്ന ശക്തി മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളും അതു പ്രലയം കൊണ്ടുവരുന്ന അഗ്നിയാണെന്ന് കരുതി ഭയപ്പെട്ടു. ജനങ്ങളിൽ കലഹവും ലോകങ്ങളിൽ അശാന്തിയും കണ്ട അർജുനൻ, വാസുദേവന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ഓർത്തു, ആ രണ്ട് ബ്രഹ്മാസ്ത്രങ്ങളും പിൻവലിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഗൗതമിയുടെ ക്രൂര പുത്രനോട്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, അർജുനൻ വേഗത്തിൽ ചെന്നു, അവനെ മൃഗത്തെ പോലെ കയറ്റി കെട്ടി ബന്ധിച്ചു. ശത്രുവിനെ കെട്ടിയടിച്ച് തമ്പുവിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, പദ്മനയനായ ഭഗവാൻ, കോപത്തോടെ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: “പാർഥാ, ഈവനെ വിടരുത്! ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ, രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന നിർദോഷ കുട്ടികളെ കൊല്ലുന്നവനാണ് ഈവൻ; അവനെ കൊല്ലണം.” "ധർമ്മം അറിയുന്നവർ, മദത്തിൽ, അശാന്തരായ, ഭ്രാന്തന്മാരായ, ഉറങ്ങുന്നവരെ, കുട്ടികളെ, സ്ത്രീകളെ, അശക്തരെ, ശരണം വന്നവരെ, ആയുധമില്ലാത്തവരെ, ഭയപ്പെട്ടവരെ കൊല്ലില്ല. കരുണയില്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ നശിപ്പിച്ച് തനിക്കു ജീവിക്കുന്ന ദുഷ്ടൻ, അവന്റെ മരണമാണ് നല്ലത്; ഇങ്ങനെയുള്ള പാപം മനുഷ്യനെ താഴെ ഇടും. ദ്രൗപദിക്ക് നീ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു, 'അവന്റെ തല ഞാൻ കൊണ്ടുവരും' എന്ന്, ഞാൻ കേട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഈ പാപിയെ കൊല്ലണം—അവൻ അക്രാന്തൻ, ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലുന്നവൻ, ഗുരുവിനെ അപമാനിച്ചവൻ, വംശത്തെ അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തിയവൻ." അർജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഉത്തേജനത്തോടും ധർമ്മം പരിശോധിച്ചും, ഗുരുവിന്റെ പുത്രനെയെങ്കിലും, വലിയ കുറ്റം ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും, കൊല്ലാൻ മനസ്സില്ലാതെ നിന്നു. പിന്നീട്, അർജുനൻ തന്റെ തമ്പുവിലേക്ക് മടങ്ങി, ഗോവിന്ദന് പ്രിയപ്പെട്ട രഥിയൻ, തന്റെ ദുഃഖിതയായ ഭാര്യയ്ക്ക്, കൊല്ലപ്പെട്ട പുത്രന്മാരെ കുറിച്ച് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. ഗുരുവിന്റെ പുത്രനെ കെട്ടി, മുഖം കുറ്റബോധത്തിൽ താഴ്ത്തി, കൃഷ്ണൻ അവന്റെ മഹത്വം ഇല്ലാതാക്കി കൊണ്ടുവന്നതും, സ്വഭാവത്തിൽ കരുണയുള്ള കൃപിയും, ദയയിൽ വാനിതയായി, അവനെ കണ്ടു. കെട്ടിയടിച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്ന ഭർത്താവിനെ കാണാൻ സഹിക്കാതെ, വിശ്വസ്തയായ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: “വിടു, വിടു! അവൻ ബ്രാഹ്മണനാണ്, ഗുരുവാണ്.” അർജുനൻ, എല്ലാ ആയുധശാസ്ത്രവും, അതിന്റെ ഉപയോഗവും പിൻവലിക്കലും, ആയുധങ്ങളുടെ നിരയും, അവന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചതെന്ന് അവൾ ഓർത്തു. ആ മഹാനായ ദ്രോണൻ, ഇപ്പോൾ തന്റെ പുത്രനിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്; കൃപിയിൽ, മാതാവിൽ, അവന്റെ പകുതി ജീവിക്കുന്നു. “അതിനാൽ, ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, മഹാനായവൻ, നിങ്ങളുടെ മഹത്വമുള്ള കുടുംബം, ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ അപകീര്‍ത്തി വരുത്തരുത്. ഗൗതമി, ഭർത്താവിൽ ഭക്തിയുള്ളവൾ, ഞാൻ കണ്ണുനനയുമായി, മരിച്ച പുത്രന്മാരെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ദുഃഖിച്ച പോലെ, അവൾ ദുഃഖിക്കരുത്. ബ്രാഹ്മണവംശം, അക്രമകക്ഷത്രിയന്മാരോട് കോപിച്ചാൽ, അവർ അതേ വംശം, ബന്ധുക്കളെ, ശുദ്ധരായാലും, നശിപ്പിക്കും.” ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ്, രാജ്ഞിയുടെ വാക്കുകൾ, നീതിയുള്ള, കരുണയുള്ള, സത്യമുള്ള, നിഷ്പക്ഷമായവയെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. നകുലൻ, സഹദേവൻ, യുയുധാനൻ, ധനഞ്ജയൻ, ദേവകിപ്പുത്രൻ, മറ്റു പുരുഷന്മാർ, സ്ത്രീകൾ, എല്ലാവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭീമൻ, കോപത്തോടെ, “ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടികളെ, തനിക്കും, തന്റെ യജമാനിക്കും വേണ്ടി അല്ലാതെ കൊല്ലുന്നവന്റെ മരണമാണ് യോജിച്ചത്,” എന്ന് പറഞ്ഞു. ഭീമന്റെ വാക്കുകളും, ദ്രൗപദിയുടെ വാക്കുകളും കേട്ട കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖം നോക്കി, സ്നേഹപൂർവം ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണൻ, അക്രാന്തനായാലും, കൊല്ലരുത്; എന്നാൽ അക്രാന്തൻ മരണത്തിന് അർഹനാണ്. ഞാൻ ഇരുവശവും പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു—എന്റെ ഉപദേശം പാലിക്കൂ.” “കുരുവിന് നൽകിയ വാഗ്ദാനം, ദ്രൗപദിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞത്, ഭീമസേനന്, ദ്രൗപദിക്ക്, എനിക്കും പ്രിയമായത്, നീ പാലിക്കണം.” അർജുനൻ, ഹരിയുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, തന്റെ വാളിന്റെ സഹായത്തോടെ, ദ്വിജന്റെ തലയിൽ നിന്നുള്ള രത്നവും, മുടിയും വെട്ടി നീക്കി. അവനെ, കെട്ടിയിട്ട കമർബന്ധത്തിൽ, കുട്ടിയെ കൊല്ലുന്ന പാപത്തിൽ, മഹത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടതും, രത്നം ഇല്ലാതായതും, തമ്പുവിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി. തല വെട്ടി, സമ്പത്ത് എടുത്ത്, ദേശത്തു നിന്ന് പുറത്താക്കൽ—ഇതാണ് ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം ഉള്ളവർക്കുള്ള ദേഹപരമായ ശിക്ഷ; മറ്റൊന്നില്ല. പാണ്ഡവർ, തങ്ങളുടെ പുത്രന്റെ ദുഃഖത്തിൽ, കൃഷ്ണയോടൊപ്പം, മരിച്ചവർക്കുള്ള പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ, ദേഹങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകൽ തുടങ്ങിയ ചടങ്ങുകൾ നിർവഹിച്ചു. ഇതോടെ ഏഴാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നു. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതാണ് ഞാൻ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, മഹാഭാഗ്യവാനേ; ബ്രഹ്മാവ്, ശിവൻ, ലോകപാലകർ, എല്ലാവരും എന്റെ ലോകത്തിൽ വാസം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ വളർന്നു; സ്നേഹമുള്ള ദമ്പതികൾ കുട്ടികളെ പരിചരിച്ച്, അവരുടെ മുറമുറ, മിണ്ടലുകൾ ആസ്വദിച്ച് സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചിറകുകളുടെ സ്നേഹസ്പർശം, മുറമുറയും, മനോഹരമായ ചലനങ്ങളും, അവരെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, ദുഃഖരഹിതമായ മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടായി. വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ അവരെ മോഹിപ്പിച്ച്, മനസ്സിൽ അശാന്തി നിറച്ച്, ആ ഇരുവരും, കുട്ടികളും ജനങ്ങളും സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തി. ഒരു ദിവസം, ആ ദമ്പതികൾ, കുട്ടികൾക്കായി ഭക്ഷണം കണ്ടെത്താൻ, കാട്ടിലേക്ക് പോയി, ഏറെ സമയം ഭക്ഷണം തേടി അലഞ്ഞു. അപ്പോൾ, കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ച ഒരു വേട്ടക്കാരൻ, യാദൃശ്ചികമായി അവരെ കണ്ടു, കൂടിനടുത്ത് ചലിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിടിക്കാൻ വല വീശി. ആ പുരുഷനും സ്ത്രീയും, എപ്പോഴും കുട്ടികളെ പോഷിപ്പിക്കാൻ ഉത്സുകരായവർ, ഭക്ഷണം കണ്ടെത്തി, സ്വന്തമായ കൂഡിലേക്ക് മടങ്ങി. സ്ത്രീപറാവ, സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങൾ വലയിൽ കുടുങ്ങിയതും, അവരെ കരയുന്നതിനും, വലിയ ദുഃഖത്തിൽ, അവരിലേക്ക് ഓടിയെത്തി, നിലവിളിച്ചു.