ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അർജുനൻ അശ്വത്താമൻ ഉപേക്ഷിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭീകരമായ ജ്വാലകൾ എല്ലാ ദിക്കുകളിലെയും ആക്രമിച്ച് പടർന്നു കത്തുന്നത് കണ്ടു. ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി അർജുനൻ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനോടു പ്രാർത്ഥിച്ചു: “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹുവായോനേ, ഭക്തന്മാരുടെ ഭയങ്ങൾ നീക്കുന്നവനും, ജനനമരണചക്രത്തിലെ കഠിനതാപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവനും നീ മാത്രമാണ്. നീ തന്നെ ആദിപുരുഷനും, സാക്ഷാൽ ഭഗവാനും, പ്രകൃതിയെ അതിജീവിച്ചവനും ആണു. മായയെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ്, ബോധത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, സ്വരൂപത്തിൽ ഏകത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ. മായയാൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന ജീവന്മാര്ക്ക് പരമോന്നതമായ ധർമ്മാദികൾ നീ തന്നെയാണ് നല്കുന്നത്. ഭക്തന്മാർക്ക് നിരന്തരമായ ധ്യാനത്തിനും, ഭൂഭാരഹരണത്തിനും വേണ്ടിയാണ് ഈ അവതാരം ഭൂമിയിൽ പ്രത്യക്ഷമായത്. എന്താണ് ഇതു, എവിടുനിന്നാണ് വരുന്നത്, ദേവാദിദേവാ? എനിക്കിത് അറിയില്ല. എല്ലാ ദിക്കുകളിലും അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ജ്വാലകൾ അടുത്ത് വരുന്നു.” അപ്പോൾ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഇത് ദ്രോണപുത്രൻ ഉപേക്ഷിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രമാണ്. അവൻ അതു പിൻവലിക്കാൻ അറിയുന്നില്ല, മരണമാണ് സമീപിക്കുന്നത്. ഇതിനെ തുരത്താൻ മറ്റൊരു ആയുധം ഇല്ല, അതേ സ്വരൂപത്തിലുള്ള മറ്റൊരു ആയുധം കൊണ്ടു മാത്രമേ ഇതിനെ നേരിടാൻ കഴിയൂ. ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തി മറ്റൊന്നിലൂടെ സംഹരിക്കണം.” കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട അർജുനൻ, ശത്രുവീരസംഹാരിയായവൻ, കൃത്യമായ ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ച് വെള്ളം തൊട്ടു, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം വിളിച്ചു, അശ്വത്താമന്റെ ബ്രഹ്മാസ്ത്രത്തെ നേരിടാൻ. ഇരുവശത്തുനിന്നും ഉല്പന്നമായ ആസ്ത്രജ്വാലകൾ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആവൃതമായി, ഭൂമിയും ആകാശവും നിറച്ച്, സൂര്യന്റെ അഗ്നിപോലെ വളർന്നു. ആ ആയുധങ്ങളുടെ തീജ്വാലകൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളും ദഹിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളും അതിനെ പ്രളയാഗ്നിയെന്നു കരുതി ഭയപ്പെട്ടു. ജനങ്ങളിൽ കലഹവും ലോകങ്ങളിൽ അശാന്തിയും കാണുമ്പോൾ, വാസുദേവന്റെ ഉപദേശം ഓർത്ത് അർജുനൻ ആസ്ത്രങ്ങൾ പിൻവലിച്ചു. ഉടനെ അർജുനൻ, ക്രുദ്ധനായി ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ, ഗൗതമിയുടെ പുത്രനായ അശ്വത്താമനെ സമീപിച്ച്, മൃഗത്തെ ബന്ധിക്കുന്നപോലെ കയറ്റി കെട്ടി പിടിച്ചു. അർജുനൻ അവനെ ശിബിരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, കമലനയനനായ കൃഷ്ണൻ, ക്രുദ്ധനായി പറഞ്ഞു: “പാർഥാ, ഈതിനെ വിടരുത്! ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ, ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന നിരപരാധിയായ ബാലന്മാരെ രാത്രിയിൽ കൊന്നവൻ, ബ്രാഹ്മണനല്ല. ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, മദ്യപിച്ചവനെയും, അലസനെയും, ഭ്രാന്തനെയും, ഉറങ്ങുന്നവനെയും, ബാലനെയും, സ്ത്രീയെയും, അശക്തനെയും, ശരണായതനെയും, ആയുധമില്ലാത്തവനെയും, ഭയപ്പെട്ടവനെയും കൊല്ലാറില്ല. പാരദുഃഖം അറിയാത്ത, സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ നശിപ്പിക്കുന്ന പാപിയെ കൊല്ലുന്നത് തന്നെ ഉത്തമം; അങ്ങനെയുള്ള പാപം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ താഴുന്നു. നീ ദ്രൗപദിയോട് എന്റെ സാന്നിധിയിൽ പറഞ്ഞുവല്ലോ, ‘നിന്റെ മക്കളെ കൊല്ലുന്നവന്റെ തല ഞാൻ കൊണ്ടുവരാം’ എന്ന്. അതുകൊണ്ട്, ഈ പാപിയെ കൊല്ലണം—അവൻ ആക്രാന്തനും, ബന്ധുഹത്യക്കാരനും, ഗുരുവിന്റെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിച്ചവനും, കുടുംബത്തെ അപമാനിപ്പിച്ചവനും ആണല്ലോ.” അർജുനൻ ധർമ്മം പരിശോധിച്ചു, കൃഷ്ണൻ പ്രേരിപ്പിച്ചിട്ടും ഗുരുപുത്രനായവനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സില്ലാതിരുന്നു. പിന്നെ, തന്റെ ശിബിരത്തിലേക്ക് തിരികെ ചെന്ന അർജുനൻ, ദുഃഖത്തിൽ ആയിരുന്ന ഭാര്യയോട് മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖവാർത്ത അറിയിച്ചു. അർജുനൻ അശ്വത്താമനെ കയറ്റി കെട്ടി, തല താഴ്ത്തി, തന്റെ പാപത്തിൽ ലജ്ജിച്ചവനായി, കൃഷ്ണന്റെ കൃപയാൽ മഹിമ നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി, ശിബിരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അശ്വത്താമനെ അങ്ങനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് സഹിക്കാനാവാതെ, കൃപയുടെ ഭാര്യ കരുണയോടെ പറഞ്ഞു: “വിടു, വിടു അവനെ! അവൻ ബ്രാഹ്മണനും, ഗുരുവുമാണ്. അയോധനകലയുടെ രഹസ്യങ്ങൾ, ഉപയോ​ഗവും പിൻവലിക്കൽ വിദ്യയും, ആയുധസമൂഹങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം നീ അവനിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്. മഹാനായ ദ്രോണന്റെ അർദ്ധം ഇപ്പോൾ ഈ പുത്രിയിലുണ്ട്, അർദ്ധം കൃപിയിൽ. അതിനാൽ, ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, മഹാനേ, നിന്റെ മഹത്വം കാത്തുനിൽക്കണം, കുടുംബം അപകീർത്തി നേടരുത്. ഗൗതമിയുടെ ഭാര്യയായ അവന്റെ അമ്മയും, ഭർത്താവിൽ ഭക്തയുമായ അവൾക്കും, ഞാൻ എന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ച് കണ്ണുനനയുന്നപോലെ, കരയേണ്ടി വരരുത്. ബ്രാഹ്മണവർഗ്ഗം ക്രുദ്ധരായാൽ, അക്രമിയായ ക്ഷത്രിയവംശത്തെ—even അവർ നിർമലരായാലും—നശിപ്പിക്കും.” ധർമ്മപുത്രനായ രാജാവ് ക്വീനിന്റെ ഈ ന്യായവും, സത്യവും, കരുണയും, സമദർശിത്വവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അംഗീകരിച്ചു. നകുലൻ, സഹദേവൻ, യുയുദ്ധാനൻ, ധനഞ്ജയൻ, ദേവകീപുത്രൻ കൃഷ്ണൻ, മറ്റു പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. അതിനുശേഷം ഭീമൻ, ക്രുദ്ധനായി, ഉണർന്നില്ലാത്ത ബാലന്മാരെ കുറ്റമില്ലാതെ കൊല്ലുന്നവന് മരണമാണ് യുക്തമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഭീമന്റെയും ദ്രൗപദിയുടെയും വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖം നോക്കി, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണൻ ആക്രാന്തനായാലും കൊല്ലരുത്; പക്ഷേ ആക്രാന്തന് മരണമാണ് വിധി. ഞാൻ ഇരുവശവും പഠിപ്പിച്ചു—എന്റെ ഉപദേശം പാലിക്കൂ. നീ കുരുവംശത്തോട് നൽകിയ വാഗ്ദാനം, പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞത്, ഭീമസേനനും ദ്രൗപദിയും എനിക്കും പ്രിയമായത്, ഒക്കെയും നിറവേറ്റണം.” ഹരിയുടെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കിയ അർജുനൻ, അശ്വത്താമന്റെ തലയിൽ നിന്നുള്ള മാണിക്യവും ചൂടിയ മുടിയും വെട്ടി നീക്കി, കെട്ടിയ നിലയിൽ, മഹത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി, അവനെ പുറത്താക്കി. ശിരോവെടുപ്പ്, സമ്പത്തുനശിപ്പിക്കൽ, ദേശനിഷ്കാസനം—ഇതാണ് ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം അവകാശപ്പെടുന്നവർക്കുള്ള ശരീരദണ്ഡം; വേറൊന്നുമില്ല. പുത്രന്റെ വിയോഗത്തിൽ ദുഃഖിതരായ പാണ്ഡവർ, കൃഷ്ണയും ചേർന്ന്, മരിച്ചവർക്കുള്ള അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: “നീ ചോദിച്ച കാര്യം ഞാൻ തന്നെ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹാഭാഗവ—ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ലോകപാലകന്മാരും എന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.” പിന്നീട്, ഭക്തിമയമായ ദാമ്പത്യത്തിൽ, കുട്ടികളുടെ അർബ്ബുളികളും ചിരികളുമൊക്കെ ആസ്വദിച്ച്, ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.