ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബദരിക്കൊമ്പുകൾകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ ആശ്രമത്തിൽ, വ്യാസദേവൻ വെള്ളം കൊണ്ടു ശുദ്ധി ആചരിച്ചു, മനസ്സിനെ സ്വയം ഏകാഗ്രമാക്കി ഇരുന്നു. ഭക്തിയാൽ ശുദ്ധവും സ്ഥിരവുമായ മനസ്സോടെ, അവൻ പൂർണ്ണപുരുഷനെയും അവനിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന മായയെയും ദർശിച്ചു. ആ മായയാൽ ജീവാത്മാവ്, സ്വഭാവത്തിൽ അതീതനായിട്ടും, താൻ ഗുണത്രയങ്ങളിൽപ്പെട്ടവനാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയും, ദു:ഖം അനുഭവപ്പെടുന്നവനാണെന്നു കരുതുകയും, മായയുടെ പ്രവൃത്തികളെ തന്നെ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ദു:ഖങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കാനായി, അതിജ്ഞാനി വ്യാസദേവൻ സാത്വതസംഹിത എന്ന ഗ്രന്ഥം രചിച്ചു, അജ്ഞാനികൾക്ക് പരമപുരുഷനിലേക്കുള്ള ഭക്തിയെ നേരിട്ട് പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി. ഈ ശാസ്ത്രം ശ്രവിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണനായ പരമപുരുഷനിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഉദിക്കുന്നു; അതുവഴി ദു:ഖവും മോഹവും ഭയവും ഇല്ലാതാകുന്നു. ഈ ഭാഗവതസംഹിതയെ ക്രമമായി രചിച്ചശേഷം, വ്യാസദേവൻ അതിനെ തന്റെ നിരുപാധികവൈരാഗ്യത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന പുത്രനായ ശുകനു പഠിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അനാസക്തനും, ആത്മസന്തുഷ്ടനുമായ ആ മഹർഷി, എന്തുകൊണ്ട് ഈ മഹാഗ്രന്ഥം പഠിച്ചു? സൂതൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: ആത്മസന്തുഷ്ടരും ബന്ധനങ്ങളിൽനിന്ന് മോചിതരുമായ മഹർഷിമാരും, ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങൾകൊണ്ടു ആകർഷിതരായി, കാരണമില്ലാതെ ഭഗവാനിലേക്കു ഭക്തി അർപ്പിക്കുന്നു. ബദരായണന്റെ പുത്രൻ, ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ ആകർഷിതനായവൻ, വിഷ്ണുഭക്തന്മാർക്കു പ്രിയപ്പെട്ട ഈ മഹാഗാഥയെ നിരന്തരം ശ്രവിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പരീക്ഷിതിന്റെ ജനനം, പ്രവർത്തികൾ, മുക്തി, പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടെ അന്ത്യം, കൃഷ്ണചരിത്രത്തിന്റെ ഉദയം എന്നിവ വിവരിക്കാം. കൗരവരും ശ്രീഞ്ജയന്മാരും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിൽ, വീരന്മാർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണു; ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ പുത്രൻ ഭീമന്റെ ഗദാപ്രഹാരത്തിൽ തണ്ടുകൾ തകർന്ന നിലയിൽ കിടന്നു. ഇതു കണ്ട അശ്വത്താമൻ, തന്റെ അധിപാനുഗ്രഹം നേടുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, കൃഷ്ണായുടെ പുത്രന്മാരെ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ വെട്ടിക്കൊല്ലുകയും, എല്ലാവരും നിന്ദിക്കുന്ന ഒരു മഹാപാപം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ആ ഭയാനകമായ കൊല്ലലിന്റെ വാർത്ത കേട്ട അമ്മ, ദു:ഖത്തിൽ മുഴുകി കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീർവിട്ട് കരഞ്ഞു; അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കിരീടധാരിയായവൻ പറഞ്ഞു: “മൃദുലളേ, ഞാൻ നിന്റെ ദു:ഖം നീക്കാം; ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്നു വിട്ടുവിടുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ ബ്രഹ്മബന്ധുവിന്റെ തല ഞാൻ നിനക്കു കൊണ്ടുവരാം, നീ പുത്രന്മാരുടെ ദഹനശേഷം കുളിക്കാം.” ഈപ്രകാരം മധുരവും വിപുലവുമായ വാക്കുകളാൽ പ്രിയയേ ആശ്വസിപ്പിച്ച ശേഷം, അച്യുതന്റെ സ്നേഹിതനായ അർജ്ജുനൻ, കോപത്തോടെ തന്റെ ഗുരുപുത്രനായ മഹാബലശാലിയാവുന്ന അശ്വത്താമാനെ പിന്തുടർന്നു; ഹനുമാന്റെ പതാകയുയർത്തിയ രഥത്തിൽ. അർജ്ജുനനെ ദൂരത്ത് നിന്ന് സമീപിച്ചുവരുന്നത് കണ്ട അശ്വത്താമൻ, ഭീതിയിൽ അലയുന്നവനായി, ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഭൂമിയിലുടനീളം രഥം ഓടിച്ചു; രുദ്രനെ ഭയന്ന് സൂര്യനെ ഒഴിവാക്കുന്നതുപോലെ. രക്ഷയില്ലാതെ, കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചുപോയി, അശ്വത്താമൻ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരുമെന്നു മനസ്സിലാക്കി. വെള്ളം കൊണ്ടു ശുദ്ധി ആചരിച്ചു, ഏകാഗ്രതയോടെ ആ ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു; എന്നാൽ പിൻവലിക്കാനുള്ള മാർഗം അവനറിയില്ലായിരുന്നു, മരണസമീപം വന്നപ്പോൾ. അപ്പോൾ, എല്ലാ ദിശകളിലെയും ഭയാനകവും ദഹനശേഷിയേറിയതുമായ ഒരു ശക്തി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ജീവൻ ഭീഷണിയിലായപ്പോൾ അർജ്ജുനൻ വിഷ്ണുവിനോടു പ്രാർത്ഥിച്ചു: “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹോ, ഭക്തന്മാരുടെ ഭയമൊക്കെയും നീയാണു നീക്കുന്നവൻ; ജന്മമരണചക്രത്തിൽ ദഹനദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്നവൻ നീയാണു. നീ പ്രഥമപുരുഷനും, സാക്ഷാൽ അധിപതിയും, പ്രകൃതിയെ അതീതനായവനും; അവിദ്യയെ ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വചൈതന്യശക്തിയിൽ, സ്വയം ഏകഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ. നീ തന്നെയാണ്, സ്വശക്തിയാൽ, മായയാൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന ജീവന്മാർക്ക് ധർമ്മമുൾപ്പെടെയുള്ള പരമോന്നതം നൽകുന്നത്. ഈ അവതാരമൂർത്തിയായി ഭൂമിയിൽ വന്നതും ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി, ഭക്തന്മാർക്ക് നിരന്തരം ധ്യാനത്തിനായി തന്നെയാണ്. ഈ ഭയാനകവും ദഹനശക്തിയേറിയതുമായ ശത്രു ആയുധം എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്, ദേവാദിദേവാ? എനിക്കറിയില്ല; എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമൊരു തീപോലെ വരുന്നു.” അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ഇത് ദ്രോൺപുത്രൻ പ്രയോഗിച്ച ബ്രഹ്മാസ്ത്രമാണ്; അവൻ പിൻവലിക്കുവാൻ അറിയുന്നില്ല, മരണസമീപം വന്നതിനാൽ. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ മറ്റൊരു ആയുധമില്ല; സമാനമായ മറ്റൊരു ബ്രഹ്മാസ്ത്രം മാത്രമേ അതിനെ നിശ്ശേഷമാക്കാൻ കഴിയൂ; ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ ആയുധശക്തിയെ മറ്റൊരു ആയുധശക്തിയാൽ നിയന്ത്രിക്കണം.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട അർജ്ജുനൻ, ശത്രുസൈന്യങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചവൻ, ചുറ്റി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വെള്ളം സ്പർശിച്ച്, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. രണ്ടു ആയുധങ്ങളുടെയും ശക്തികൾ, അമ്പുകൾകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട്, ഭൂമിയും ആകാശവും പൂർണ്ണമായി ദഹനശേഷിയേറിയ സൂര്യൻപോലെ വളർന്നു. ആ ആയുധങ്ങളുടെ തീപോലെ പടർന്ന ശക്തി മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളും ഭയന്നുപോയി, പ്രളയാഗ്നിയാണെന്നു കരുതി. ജനങ്ങളിൽ കലഹവും ലോകങ്ങളിൽ അശാന്തിയും കണ്ടു, വാസുദേവന്റെ ഉപദേശം ഓർത്തു, അർജ്ജുനൻ രണ്ടു ആയുധങ്ങളെയും പിൻവലിച്ചു. ഉടനെ, ഗൗതമി പുത്രനായ അശ്വത്താമാനെ സമീപിച്ച്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന അർജ്ജുനൻ, അവനെ മൃഗത്തെപോലെ കയറ്റി കെട്ടി ബന്ധിച്ചു. അർജ്ജുനൻ, ശത്രുവിനെ കെട്ടി വലിച്ചുകൊണ്ടു ക്യാമ്പിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, കണ്ണുകൾ കമലപോലെ, കോപത്തിൽ അർജ്ജുനനോടു പറഞ്ഞു: “പാർഥാ, ഈവനെ വിടരുത്! ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം ഉള്ളവൻ, നിർദോഷികളായ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ബാലന്മാരെ രാത്രിയിൽ കൊല്ലുകയും ചെയ്തവൻ, ഈവനെ കൊല്ലണം. ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ മദ്യപാനിയായവനെയും, ചിതയിലായവനെയും, ഭ്രമിച്ചവനെയും, ഉറങ്ങുന്നവനെയും, ബാലനെയും, സ്ത്രീയെ, സഹായമില്ലാത്തവനെയും, ശരണം പ്രാപിച്ചവനെയും, ആയുധമില്ലാത്തവനെയും, ഭയപ്പെട്ടവനെയും കൊല്ലാറില്ല. എന്നാൽ, അനുകമ്പയില്ലാത്തവൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ നശിപ്പിച്ച് തൻറെ ജീവൻ നിലനിർത്തുന്നവൻ, അവന്റെ മരണമാണ് ഉത്തമം; അത്തരം പാപത്തിൽ ആൾ താഴുന്നു. നീ എന്റെ സാന്നിധിയിൽ ദ്രൗപദിക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതല്ലേ—‘നിന്റെ പുത്രന്മാരെ കൊല്ലിച്ച ഈ അഹങ്കാരിയുടെ തല ഞാൻ കൊണ്ടുവരാം’ എന്ന്. അതുകൊണ്ട്, ഈ പാപിയെ കൊല്ലണം; ഈവൻ അക്രൂരനും, ബന്ധുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനും, അധിപാനു അപമാനവും കുടുംബത്തിനു ലജ്ജയും വരുത്തിയവനും.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: അർജ്ജുനൻ, ധർമ്മം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ പ്രേരണയോടെയും, ഗുരുപുത്രനെന്നതുകൊണ്ട്—even though he was a great offender—കൊല്ലാൻ മനസ്സില്ലാതെ, ക്യാമ്പിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെ, ഗോവിന്ദനു പ്രിയപ്പെട്ട രഥസാരഥി, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ ഭാര്യയോട് തന്റെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ട വിവരം അറിയിച്ചു. ഗുരുപുത്രനെ മൃഗത്തെപോലെ കെട്ടി, മുഖം താഴ്ത്തി, ചെയ്ത പാപത്തിൽ ലജ്ജിച്ചവനായി, കൃഷ്ണൻ മഹത്വം നശിപ്പിച്ച അവനെയെല്ലാം കൃപയാൽ നോക്കി, സ്വഭാവത്തിൽ സ്നേഹമുള്ള കൃപീ വന്ദിച്ചു.