ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനു പ്രിയമായ ഈ കഥ പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും മോക്ഷത്തിന്റേതായ ഏക കാരണമായിത്തീർന്നു ഭക്തിയുടെ ലീലകളെ ഉദ്ഭവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ പവിത്രകഥ ഭക്തിപരവശരായി ശ്രദ്ധയോടെ ആസ്വദിച്ചാൽ തീർത്ഥയാത്രകൾക്കും മറ്റു ആചാരങ്ങൾക്കും ഈ ലോകത്ത് ആവശ്യമില്ലെന്നതിൽ സംശയമില്ല. യമധർമരാജാവിന്റെ സ്വന്തം ദൂതൻ കയറുമായി സമീപിച്ചാലും, കൃഷ്ണകഥകളിൽ ലീനരായവരെ കാണുമ്പോൾ, യമൻ അവന്റെ ചെവിയിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് പറയുന്നു: “കൃഷ്ണകഥകളിൽ മദിച്ചിരിക്കുന്നവരെ ഒഴിവാക്കുക; ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ക്രോധത്തിനാണ് അധിപതി, വൈഷ്ണവരുടെ അല്ല.” ഇഹലോകം നാശവാനായതും, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളുടെ വിഷം മനസ്സിനെ കുഴപ്പിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്. അൽപക്ഷണം പോലും ശുകമുനിയുടെ അമൃതസമാനമായ ശ്ലോകങ്ങൾ കേൾക്കുക—നന്മക്കായി. മോക്ഷം നൽകുന്ന ഈ കഥ പാർക്ഷിത് തന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടു; അപ്രയോജനകരമായ മറ്റുവഴികളിൽ ചുറ്റിക്കറങ്ങേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ശുകമുനി പറഞ്ഞ ഈ രസധാരയായ കഥയെ ആവർത്തിച്ച് പാടുന്നവന്റെ കണ്ഠത്തിൽ അതു ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ അവൻ വൈകുണ്ഠനാഥനായി തീരുന്നു. ഇങ്ങനെ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കും അടിസ്ഥാനമായ പരമരഹസ്യസത്യം ഒരുമിച്ചു പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അനവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടും, ഈ ലോകത്ത് ശുകകഥയെപ്പോലെ വിശുദ്ധമായ ഒന്നുമില്ല. പരമാനന്ദത്തിനായി ഭാവപൂർവ്വം ഈ പന്ത്രണ്ടു സ്കന്ധങ്ങളിലെ സാരം ആസ്വദിക്കണം. ഭക്തിയോടെ ഈ കഥയെ നിരന്തരം ശ്രവിക്കുന്നവരും, നിർമലമായ വൈഷ്ണവന്മാരുടെ സന്നിധിയിൽ പാരായണം ചെയ്യുന്നവരും, ഇങ്ങനെ യഥാവിധി ചെയ്യുമ്പോൾ, ലോകത്തിൽ അവർക്കു പ്രാപ്യമല്ലാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ശൗനകമഹർഷി ചോദിച്ചു: “നാരദൻ പുറപ്പെട്ടശേഷം, ബാദരായണൻ അവന്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി പിന്നെ എന്തു ചെയ്തു?” സൂതൻ പറഞ്ഞു: ദിവ്യമായ സരസ്വതീ നദിയുടെ പടിഞ്ഞാറ് തീരത്ത്, ശംയാപ്രാസം എന്ന ആശ്രമം ഉണ്ട്; അതു മഹർഷിമാരുടെ സംഗമത്തിന് പ്രസിദ്ധമാണ്. ആ ആശ്രമത്തിൽ, ബദരിവൃക്ഷങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾകൊണ്ട് അലങ്കൃതമായ സ്ഥലത്ത്, വ്യാസൻ വെള്ളത്തിൽ ശുദ്ധി പ്രാപിച്ച്, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി ഇരുന്നു. ഭക്തിയാൽ ശുദ്ധവും സ്ഥിരവുമായ മനസ്സോടെ, അവൻ സമഗ്രപുരുഷനെയും, അവനിൽ ആശ്രയിച്ചുള്ള മായയെയും ദർശിച്ചു. ആ മായയാൽ, ആത്മാവായ ജീവൻ താൻ ഗുണത്രയങ്ങളിൽപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഭ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, ദുരന്തങ്ങൾക്കു വിധേയനാണെന്ന് കരുതി, അവളുടെ കൃത്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ഈ കഷ്ടതകൾ അവസാനിപ്പിക്കാനായി, അറിവില്ലാത്ത ജനങ്ങളുടെ ഉദ്ധാരണത്തിനായി, ജ്ഞാനി വ്യാസൻ പരമാത്മാവിലേക്കുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഭക്തി പഠിപ്പിക്കുന്ന സാത്വതസംഹിത രചിച്ചു. ഈ ഗ്രന്ഥം ശ്രവിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണഭക്തി ഉദയിക്കുന്നു; ദുഃഖം, മോഹം, ഭയം എന്നിവയെ നീക്കുന്നു. വ്യാസൻ ഈ ഭാഗവതസംഹിത ക്രമത്തിൽ രചിച്ച്, വൈരാഗ്യനിഷ്ഠനായ തന്റെ പുത്രൻ ശുകനു ഉപദേശിച്ചു. ശൗനകൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “സ്വയം തൃപ്തനും, വൈരാഗ്യപൂർണ്ണനുമായ ആ മഹർഷി, എങ്ങനെ ഈ മഹാഗ്രന്ഥം പഠിച്ചു?” സൂതൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: സ്വയം തൃപ്തരായ, എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളിൽനിന്നും മോചനമുണ്ടായ ഋഷിമാരും, ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങൾ അത്രയേറെ ആകർഷകമായതിനാൽ, നിർഹേതുക്കമായ ഭക്തി ചെയ്യുന്നു. ബദരായണപുത്രൻ, ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ ആകർഷിതനായ മനസ്സോടെ, വിഷ്ണുഭക്തർക്കു പ്രിയമായ ഈ മഹാകഥ നിരന്തരം അഭ്യാസിച്ചു. ഇനി ഞാൻ പാർക്ഷിതിന്റെ ജനനവും, പ്രവർത്തികളും, പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടെ അന്ത്യവും, കൃഷ്ണകഥയുടെ ഉദയവും വിശദീകരിക്കാം. കൗരവരും സൃഞ്ജയന്മാരും തമ്മിലുള്ള മഹായുദ്ധത്തിൽ, വീരന്മാർ ധർമ്മത്തിന്റെ വിധിക്ക് വിധേയരായി വീണു; ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രൻ ഭീമന്റെ ഗദাঘാതത്തിൽ കാലിന്മീതെ വീണു. ഇതു കണ്ട അശ്വത്താമൻ, തന്റെ ഗുരുവിനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, രാത്രി ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ദ്രൗപദിയുടെ പുത്രന്മാരുടെ തലവെട്ടി, സർവ്വരും ദുഷിച്ച ഒരു ക്രൂരകൃത്യം ചെയ്തു. പുത്രന്മാരുടെ ഭയാനകമായ വധവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, അമ്മ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു; അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കിരീടധാരിയായ അർജുനൻ പറഞ്ഞു: “സൗമ്യേ, ഞാൻ നിന്റെ ദുഃഖം അകറ്റും. ഗാണ്ഡീവത്തിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ ബ്രാഹ്മണബാന്ധവനായ അക്രമിയെ ഞാൻ പിടിച്ചു കൊണ്ടുവരാം; നീ പുത്രന്മാരെ സംസ്‌കരിച്ചതിന് ശേഷം അവന്റെ തല കൊണ്ട് സ്നാനം ചെയ്യാം.” ഇങ്ങനെ, ഇഷ്ടവചനം പറഞ്ഞ് പ്രിയയെയാശ്വസിപ്പിച്ച അർജുനൻ, അച്യുതന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ പുത്രനായവൻ, ക്രോധത്താൽ ഉജ്ജ്വലനായി, ഹനുമാന്റെ പതാകയണിഞ്ഞ രഥത്തിൽ ഗുരുപുത്രനെ പിന്തുടർന്നു. അർജുനനെ ദൂരത്ത് നിന്ന് കാണുമ്പോൾ തന്നെ, അശ്വത്താമൻ ഭയത്താൽ മനസ്സു കലങ്ങി, ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ഭൂമിയിൽ രഥം ഓടിച്ചു, രുദ്രനെ ഭയന്ന് സൂര്യനെ ഒഴിവാക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ ഓട്ടം. അവനു രക്ഷയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അശ്വത്താമൻ, കുതിരകൾ ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ, രക്ഷയ്ക്കായി ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്. പിന്നെ, വെള്ളത്തിൽ ശുദ്ധി പ്രാപിച്ച്, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ഉച്ചരിച്ചെങ്കിലും, പിന്‍വലിക്കാനുള്ള വിദ്യ അവനറിയില്ലായിരുന്നു; മരണത്തിൻറെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആയിരുന്നു അവൻ. അപ്പോൾ, അതിക്രൂരവും ദഹനശക്തിയുള്ളതുമായ ഒരു ഊർജ്ജം എല്ലാ ദിശകളിലും പ്രത്യക്ഷമായി. ജീവനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ആ സ്ഥിതി കണ്ട അർജുനൻ, വിഷ്ണുവിനോടു പ്രാർത്ഥിച്ചു: “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ഭക്തന്മാരുടെ ഭയത്തെ നീക്കം ചെയ്യുന്നവൻ, ജൻമമരണചക്രത്തിലെ കഠിനതാപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവൻ, നീ തന്നെയാണ്. നീ ആദിപുരുഷനും, സാക്ഷാത് ഭഗവാനുമായും, പ്രകൃതിക്ക് അതീതനുമായും, അവിദ്യയെ തള്ളിക്കളയുന്ന ജ്ഞാനശക്തിയാൽ സ്വയത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ഏകത്വസ്വരൂപനും ആണു. നിന്റെ മായയാൽ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്ന ജീവന്മാരെ നീ ധർമ്മാദിസമ്പത്തുകൾ നൽകുന്നു. ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി, ഭക്തന്മാർക്ക് നിരന്തരധ്യാനത്തിനായി, ഈ അവതാരം ഭൂമിയിൽ വരവായി. ഭഗവാൻ, ഇതെന്താണ്? എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു? എല്ലാ ദിക്കിലും ദഹനശക്തിയുള്ള ഭയാനകമായ ഒരു ഊർജ്ജം വരുന്നു; എനിക്ക് അറിയില്ല.” ഭഗവാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഇത് ദ്രോണപുത്രൻ ഉണർത്തിയ ബ്രഹ്മാസ്ത്രമാണ്; അവൻ അതിനെ പിന്‍വലിക്കാനുള്ള വിദ്യ അറിയുന്നില്ല, മരണസാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ ആണവൻ. ഇതിന് പ്രത്യക്ഷമായി മറുപടി പറയാൻ മറ്റൊരു ആയുധമില്ല; സമാനമായ മറ്റൊരു ആയുധം ഉപയോഗിച്ചാൽ മാത്രമേ അതിനെ ശമിപ്പിക്കാനാവൂ. ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ മാത്രമേ ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയെ മറ്റൊന്നാൽ ശമിപ്പിക്കാനാവൂ.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട അർജുനൻ, ശത്രുസൈന്യങ്ങളെ സംഹരിക്കുന്നവൻ, ഭക്തിപൂർവ്വം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു, വെള്ളം തൊട്ടി, ബ്രഹ്മാസ്ത്രം ഉണർത്തി, പ്രത്യസ്ത്രമായി അതിനെ നേരിട്ടു. ഇരുവശത്തുനിന്നും ഉണർത്തിയ ആയുധങ്ങളുടെ ഊർജ്ജങ്ങൾ, അമ്പുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും മൂടി, സൂര്യന്റെ അഗ്നിയെപ്പോലെ വർദ്ധിച്ചു. ആ ആയുധങ്ങളുടെ ദഹനശക്തി മൂലം മൂലോകങ്ങളും കത്തുമ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളും പ്രളയാഗ്നിയാണെന്നു ഭയപ്പെട്ടു. ജനങ്ങളിൽ കലഹവും ലോകങ്ങളിൽ അശാന്തിയും കാണുമ്പോൾ, വാസുദേവന്റെ ഉപദേശമനുസ്മരിച്ചു അർജുനൻ ആ ഇരുവായുധങ്ങളും പിന്‍വലിച്ചു. പിന്നീട്, അർജുനൻ ക്രോധപൂർവ്വം ഗൗതമിയുടെ പുത്രനോട് അടുത്ത് ചെന്നു, കണ്ണുകൾ ചുവന്നതോടെ, അവനെ കയറുകൊണ്ട് ഒരു മൃഗത്തെപോലെ ബന്ധിച്ചു. ശത്രുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പാളയത്തിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, കമലനയനനായ കൃഷ്ണൻ, കോപത്തോടെ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: “പാർഥാ, ഇദ്ദേഹത്തെ വിടരുത്! ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ, രാത്രി ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന നിരപരാധികളായ ബാലന്മാരെ വധിച്ച ഈ ബ്രാഹ്മണബാന്ധവനെ കൊല്ലണം.