ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്ന്, മഹാ ജ്ഞാനത്തിന്റെ സമുദ്രത്തിൽ ചന്ദ്രനായി വിളമ്പുന്ന, വയസ്സിൽ പതിനാറു മാത്രം ഉള്ള വ്യാസപുത്രൻ, ശ്രീശുകദേവൻ, സ്നേഹത്തോടെ, മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ ഭാഗവതം പാരായണം ചെയ്യാൻ എത്തിയിരുന്നു. അവന്റെ ആഗമനം കണ്ടപ്പോൾ, സദസ്സിൽ ഇരുന്നവർ അവന്റെ പരമപ്രഭയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഉടനടി എഴുന്നേറ്റ് വലിയ ആസനം സമർപ്പിച്ചു. ദേവമുനികൾ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ ആദരിക്കുകയും, സുഖാസീനനായ ശുകദേവൻ “എന്റെ പാവിത്ര്യപൂർവമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ” എന്നു പറഞ്ഞ് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. ശ്രീശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: “ഭാഗവതം, വേദങ്ങളുടെ കല്പവൃക്ഷത്തിലെ പക്വമായ ഫലം, ശുകദേവന്റെ വായിൽ നിന്നുള്ള അമൃതം കലർന്നതാണ്. ഭുവിയിൽ ഉള്ള രസികരായ, സാവധാനരായ ആത്മാക്കളേ, ഈ ഭാഗവതത്തിന്റെ സാരാംശം ആവർത്തിച്ച് പാനം ചെയ്യുക.” ഈ ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം, മഹാമുനി രചിച്ചുള്ളത്, എല്ലാ കപടധർമ്മങ്ങൾ വെടിഞ്ഞു, നിരപരാധികളായ, അസൂയ ഇല്ലാത്തവർക്കായാണ്; സത്യമുള്ള, ഹിതമായ വാസ്തവം ഇവിടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു, മൂന്നുവിധമായ ദുരിതങ്ങൾ അകറ്റുന്നു. മറ്റു ശാസ്ത്രങ്ങൾ ആവശ്യമുണ്ടോ? ഇവിടെ, ഭക്തരായ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഭഗവാൻ ഉടൻ ബന്ധിതനാകുന്നു. ഭാഗവതം, പുരാണങ്ങളിൽ കിരീടാഭരണമായ, വൈഷ്ണവരുടെ ധനമായ, പരമഹംസന്മാരുടെ നിർമല ജ്ഞാനം പാടപ്പെടുന്ന ഗ്രന്ഥം; ഇവിടെ, ക്രിയാരഹിതമായ ജ്ഞാനവും, വിവേകവും, വൈരാഗ്യവും, ഭക്തിയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുകയും, പാരായണം ചെയ്യുകയും, ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ, മനുഷ്യൻ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, സത്യലോകത്തിൽ, കൈലാസത്തിൽ, വൈകുണ്ഠത്തിൽ പോലും ഈ രസം ലഭ്യമല്ല; അതുകൊണ്ട്, ഭാഗ്യശാലികളേ, എപ്പോഴും ഈ ഭാഗവതം പാനം ചെയ്യുക, ഒരിക്കലും വിട്ടു പോകരുത്. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ബാദരായണൻ (വ്യാസൻ) സദസ്സിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഹരി പ്രഹ്ലാദൻ, ബലി, ഉദ്ധവൻ, അർജുനൻ എന്നിവരോടൊപ്പം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; നാരായണമുനി അവനും കൂട്ടുകാരും ആദരിച്ചു. ഹരിയെ, പ്രഭയോടെ, ഉന്നതാസനത്തിൽ ഇരുന്നതും കണ്ടു, അവർ അവനെ പാടിത്തുടങ്ങി. പിന്നെ ശിവനും പാർവതിയും, ബ്രഹ്മാവും തൻ്റെ പദ്മാസനത്തിൽ, ആ മഹത്വഗാനത്തിന് സാക്ഷ്യം നൽകാൻ എത്തിയതും. പ്രഹ്ലാദൻ മഞ്ഞിരങ്ങൾ പിടിച്ചു, ഉദ്ധവൻ ഘടികാരത്തിൽ ചലനം നൽകി, ദേവമുനി വീണയെടുത്ത് സംഗീതത്തിൽ പ്രാവീണ്യം കാണിച്ചു, അർജുനൻ രാഗത്തിന് നേതൃത്വം നൽകി; ഇന്ദ്രൻ മൃദംഗം വായിച്ചു, “ജയ! ജയ! കുമാരന്മാരേ, ഈ പാരയണത്തിൽ എത്ര നൈപുണ്യമാണു!” എന്നുവിളിച്ചു. മുന്നിൽ, വ്യാസപുത്രൻ (ശുകദേവൻ) ഒഴുകുന്ന ശൈലിയിൽ പാരായണം ചെയ്തു. അവിടെ, ഹരി, ശിവ, ബ്രഹ്മാ മൂവരും, ഭക്തരിൽ തിളങ്ങുന്ന നടന്മാരായി, ഒരുമിച്ചു നൃത്തം ചെയ്തു. ഈ അതിമാന്യമായ മഹത്വഗാനം കണ്ട ഹരി, ആനന്ദത്തോടെ, ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ ഹൃദയഭക്തിയനുസരിച്ച്, ഒരു വരം ചോദിക്കൂ; ഈ നിമിഷത്തിൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പാരായണത്തിലും പാരയണത്തിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നു.” ഹരിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അവർ സ്നേഹപൂർവം, ആനന്ദത്തോടെ, ഹരിയോട് പറഞ്ഞു: “പർവ്വതങ്ങൾക്കും, സർപ്പങ്ങൾക്കും, എല്ലാ ഭക്തർക്കും, നിങ്ങൾ സ്മരിക്കപ്പെടട്ടെ; ഇത് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം, നിർവഹിക്കേണ്ടത്.” “അങ്ങിനെ തന്നേ,” എന്നു പറഞ്ഞ് അച്യുതൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. നാരായണമുനി, ശുകദേവൻ, മറ്റ് തപസ്വികൾ ഹരിയുടെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു. ആനന്ദത്തോടെ, മായ അകറ്റപ്പെട്ട്, അവർ ദിവ്യകഥയുടെ അമൃതം പാനിച്ചു, സദസ്സിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ആ ഭക്തി, തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം, ശുകദേവൻ തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലും സംരക്ഷിച്ചു. അങ്ങനെ, ഭാഗവതത്തെ സേവിച്ചാൽ, വൈഷ്ണവരുടെ മനസ്സ് ഹരിയിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിൽ, ദുഃഖത്തിൽ, ജ്വരത്തിൽ, മായയുടെ ദാനവം കൊണ്ട് ചിതറപ്പെട്ടവർക്കും, ലോകസമുദ്രത്തിൽ വീണവർക്കും, ഭാഗവതം ശുഭത്തിനായി മുഴങ്ങുന്നു. ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: “ശുകദേവൻ രാജാവിനോട് 언제 이야기 ചെയ്തു? ഗോകർണ്ണൻ വീണ്ടും 언제 പാടിയിരിക്കുന്നു? ദേവമുനി ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് 언제 സംസാരിച്ചു? എന്റെ സംശയം ദൂരീകരിക്കൂ.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ യാത്രയ്ക്ക് മുപ്പത് വർഷം കഴിഞ്ഞ്, കലി പുരോഗമിച്ചപ്പോൾ, ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ ശുദ്ധപക്ഷത്തിലെ ഒമ്പതാം ദിവസം, ശുകദേവൻ കഥ ആരംഭിച്ചു. പാരീക്ഷിതൻ്റെ ശ്രവണം കഴിഞ്ഞ്, കലിയുഗത്തിൽ ഇരുന്നൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, ശുദ്ധമായ, ഉത്തമമായ ഒമ്പതാം ദിവസം, ഗോകർണ്ണൻ, പശുവിൽ ജനിച്ചവൻ, കഥ പാടിയിരുന്നു. പിന്നെ, കലി മുപ്പത് വർഷം കൂടി പുരോഗമിച്ചപ്പോൾ, കാർത്തിക മാസത്തിലെ ശുദ്ധപക്ഷത്തിലെ ഒമ്പതാം ദിവസം, ബ്രഹ്മാപുത്രന്മാർ കഥ പാടിയിരുന്നു. അങ്ങനെ, പാപരഹിതനായവാ, ഞാൻ നിനക്ക് ചോദിച്ച കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു; കലിയുഗത്തിൽ ഭാഗവതം, ലോകദുഃഖരോഗം ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ഈ പാരയണം, കൃഷ്ണന് പ്രിയമായത്, എല്ലാ പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നു, മോക്ഷത്തിന് ഏകകാരണമാണ്, ഭക്തിയുടെ ലീല പ്രാപ്തിയാക്കുന്നു. സദാചാരമുള്ളവർ, ഭക്തിയോടെ ഈ കഥ പാനം ചെയ്യട്ടെ; ഈ ലോകത്തിൽ തീർത്ഥയാത്രയും, സേവയും ആവശ്യമില്ല. യമൻ തന്റെ ദൂതൻ കയ്പ്പ് പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും, യമൻ അവന്റെ ചെവിയിൽ ചൊല്ലുന്നു: “ഭഗവാന്റെ കഥകളിൽ ലയിച്ചവരെ ഒഴിവാക്കുക; ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ കോപത്തിന് അധീനനാണ്, വൈഷ്ണവർക്കല്ല.” ഈ അസാരമായ ലോകത്തിൽ, ഇന്ദ്രിയവിഷം കൊണ്ട് മനസ്സുകൾ അലക്ഷ്യമായിരിക്കുന്നപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം പോലും ശുകദേവൻ്റെ അമൃതമായ ശ്ലോകങ്ങൾ കേൾക്കൂ, ശുഭത്തിനായി. തെറ്റായ വഴിയിൽ, നികൃഷ്ട കഥകൾ കേൾക്കുന്നതിനേക്കാളും, പാരീക്ഷിതൻ തന്നെ, മോക്ഷം നൽകുന്ന കഥ ശ്രവിച്ചത് സാക്ഷ്യമാണ്. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞ കഥ, രസപ്രവാഹത്തോടെ ഒഴുകുന്നു, പാടുന്നവനെ തൻ്റെ കംഠത്തിൽ ബന്ധിക്കുന്നു, അവൻ വൈകുണ്ഠനാഥനാകുന്നു. അങ്ങനെ, എല്ലാ ദർശനങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്ന, ഏറ്റവും രഹസ്യമായ സത്യം നിനക്ക് ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടും, ഈ ലോകത്തിൽ ശുകദേവൻ്റെ കഥയെ അപേക്ഷിച്ച് അത്ര ശുദ്ധമായതൊന്നുമില്ല—പരമാനന്ദത്തിനായി, പന്ത്രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളുടെ സാരാംശം പാനിക്കൂ. ആ ഭക്തിയോടെ, ഈ കഥ സ്ഥിരമായി കേൾക്കുന്നവരും, ശുദ്ധ വൈഷ്ണവരുടെ മുന്നിൽ പാടുന്നവരും, ഈ കർമ്മം ശരിയായി നിർവഹിച്ചാൽ, അതിൻ്റെ ഫലം ലഭിക്കും; അവർക്കു ഈ ലോകത്തിൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ലഭിക്കാത്തതൊന്നുമില്ല. ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: “സൂതേ, നാരായണമുനി യാത്രചെയ്ത ശേഷം, ബാദരായണൻ അവൻ്റെ ഉദ്ദേശം മനസ്സിലാക്കി, പിന്നെ എന്ത് ചെയ്തു?” സൂതൻ പറഞ്ഞു: ദിവ്യമായ സരസ്വതീ നദിയുടെ പടിഞ്ഞാറ് തീരത്ത്, ശമ്യപ്രാസം എന്ന ആശ്രമം ഉണ്ട്, സദസ്സുകളുടെ സംഗമത്തിന് പ്രസിദ്ധമായത്. ആ ആശ്രമത്തിൽ, ബദരി വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ, വ്യാസൻ വെള്ളംകൊണ്ട് ശുദ്ധീകരിച്ച്, തൻ്റെ മനസ്സിനെ സ്വമേധയാ ഏകാഗ്രമാക്കി ഇരുന്നു. ഭക്തിയാൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധവും സ്ഥിരവുമാക്കി, സമഗ്രപുരുഷനെയും അവനിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന മായയെയും ദർശിച്ചു. അവളാൽ, ആത്മാവ്, പരമാത്മാവായിട്ടും, മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു, ദുർഭാഗ്യവും, അവളുടെ കാരണമായത് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ദുരിതങ്ങൾ അകറ്റാൻ, മഹാവിദ്വാൻ, സാത്വതസംഹിതാ എന്ന ഗ്രന്ഥം രചിച്ചു, പരമപുരുഷനോടുള്ള ഭക്തി നേരിട്ട് പഠിപ്പിച്ചു, അറിയാത്തവർക്കു ഹിതത്തിനായി. ഈ ഗ്രന്ഥം കേൾക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, പരമപുരുഷൻ, ഭക്തി ഒരാളിൽ ഉണരുന്നു, ദുഃഖം, മായ, ഭയം അകറ്റുന്നു. ഭാഗവതസംഹിതാ ശരിയായി രചിച്ചതിന് ശേഷം, മഹാമുനി, വൈരാഗ്യത്തിൽ അർപ്പിതനായ തന്റെ പുത്രൻ ശുകദേവനോട് പഠിപ്പിച്ചു. ശൗനകമുനി ചോദിച്ചു: “ആ വൈരാഗ്യഭാവത്തിൽ അർപ്പിതനായ, സ്വയം സംതൃപ്തനായ മഹാമുനി, ഈ മഹാകൃതി പഠിച്ചത് എന്തുകൊണ്ട്?” സൂതൻ പറഞ്ഞു: സ്വയം സംതൃപ്തരായ, എല്ലാ ബന്ധങ്ങൾ വിട്ട സന്യാസികൾ പോലും, ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങൾ കാരണം, യാതൊരു കാരണമില്ലാതെ ഭക്തി ചെയ്യുന്നു. ബാദരായണന്റെ പുത്രൻ, ഹരിയുടെ ഗുണങ്ങളിൽ മനസ്സു ആകർഷിക്കപ്പെട്ട്, ഭാഗവതം, വൈഷ്ണവർക്കു പ്രിയമായ മഹാകഥ, നിരന്തരം പഠിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പാരീക്ഷിതൻ്റെ ജനനം, കർമ്മങ്ങൾ, യാത്ര, പാണ്ഡവപുത്രന്മാരുടെ അന്ത്യം, കൃഷ്ണകഥയുടെ ഉത്ഭവം എന്നിവ വിവരിക്കും. കൗരവർ-ശൃഞ്ജയന്മാർ തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിൽ, വീരന്മാർ യുദ്ധഭാഗ്യത്തിൽ വീണപ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രൻ, ഭീമന്റെ ഗദാ പ്രഹരത്തിൽ ഉരുക്കളും പൊട്ടിയ നിലയിൽ കിടന്നു. ഇത് കണ്ട അശ്വത്താമൻ, തന്റെ ഗുരുവിനിഷ്ടം നേടാൻ, കൃഷ്ണയുടെ പുത്രന്മാർ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ തല വെട്ടി, എല്ലാവരും കുറ്റം ചൊല്ലുന്ന, ദുഷ്കൃത്യവും, ഹാനികരമായ പ്രവർത്തിയും ചെയ്തു. കുട്ടികളുടെ ഭീകരമായ വധം കേട്ട അമ്മ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, കണ്ണുനീരോടെ കരഞ്ഞു. അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ, കിരീടധാരിയായവൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു.