ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവസാനത്തിൽ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ, വൈരാഗ്യത്തിന്റെ, ഭക്തിയുടെ ശക്തി അത്യന്തം പരിപാക്വമായി, അതിനൊപ്പം യുവാവിന്റെ പുതുമയും ആവേശവും എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ആകർഷിക്കുന്നതുപോലെ ഉദിച്ചു. ഈ വിധത്തിൽ, നാരദൻ തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയതിന്റെ സംതൃപ്തിയോടെ, പരമാനന്ദത്തിലാഴ്‌ച്, അവന്റെ ശരീരമാകെ ആനന്ദത്തിന്റെ വിറയലോടെ നിറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ആ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടശേഷം, ഭഗവാന്റെ പ്രിയനായ നാരദൻ, കൈകൾ ചേർത്ത്, പ്രേമത്തിൽ ശബ്ദം കുഴഞ്ഞ് അവരോട് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, നിങ്ങൾക്കാൽ അനുഗ്രഹീതനാണ്, അതുല്യമായ കരുണയുള്ള നിങ്ങളാൽ; ഇന്ന് ഞാൻ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കുന്ന ഹരിയെ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലുമുള്ള ശ്രവണമാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും ഉത്തമമെന്ന് തോന്നുന്നു, ഹേ മुनിമാരേ, കാരണം കേൾക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം വൈകുണ്ഠനിവാസിയായ കൃഷ്ണനെ പ്രാപിക്കാം." അപ്പോൾ സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ വിധത്തിൽ മഹാനായ വൈഷ്ണവനായ നാരദൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, യോഗികളിൽ പ്രധാനനായ ശുകൻ അവിടെ എത്തി, സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടു്. അപ്പോൾ, അറുപതാറാം വയസ്സിൽ തിളങ്ങുന്ന വിജ്ഞാനസമുദ്രത്തിന്റെ ചന്ദ്രനായ വ്യാസപുത്രൻ അവിടെ എത്തി; സംസാരത്തിന്റെ അവസാനം, സ്വന്തമായ അനുഭവത്തിൽ തൃപ്തനായി, ഭക്തിയോടെ, സ്നേഹത്തോടു കൂടി ഭാഗവതം പാഠം ആരംഭിച്ചു. ആ ശുകനെ കണ്ടപ്പോൾ, സഭയിലെ എല്ലാവരും അവന്റെ അതുല്യമായ പ്രഭ കാണുമ്പോൾ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ് മഹാസനത്തിൽ അവനെ ഇരുത്തി. ദേവമുനികളിൽ പ്രധാനനായവൻ സ്നേഹത്തോടെ ആദരിച്ചു. ആസനത്തിൽ സുഖമായി ഇരുന്ന് ശുകൻ പറഞ്ഞു: "എന്റെ ശുദ്ധമായ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ." "ഭാഗവതം എന്നത് വേദങ്ങളുടെ കാമദേനുവിന്റെ പാകമായ ഫലമാണ്; ശുകന്റെ വായിൽനിന്ന് ഒഴുകുന്ന അമൃതം അതിൽ ചേരുന്നു. ഭൂമിയിലെ രസികന്മാരേ, ഭാവനയോടെ ഈ ഭാഗവതത്തിന്റെ സാരം വീണ്ടും വീണ്ടും പാനമാക്കുക. മഹാമുനിയായ വ്യാസൻ രചിച്ച ഈ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ എല്ലാ കപടധർമ്മവും ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; അസൂയയില്ലാത്ത ശുദ്ധഹൃദയർക്കാണ് ഇത്. സത്യമായ ഉത്തമത്വം ഇവിടെയുണ്ട്, മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള ദുഃഖങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമാക്കുന്നു. മറ്റേതൊരു ഗ്രന്ഥത്തിനും ആവശ്യമില്ല; ഇവിടെ, ശ്രവിക്കാൻ ആഗ്രഹമുള്ളവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഭഗവാൻ ഉടൻ ബദ്ധനാകുന്നു. ഭാഗവതം പുരാണങ്ങളിൽ കിരീടമണിയുന്നു, വൈഷ്ണവന്മാരുടെ നിധിയാണ്; പരമഹംസന്മാരുടെ നിർമ്മലമായ പരമജ്ഞാനമാണ് അതിൽ ഗായിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇവിടെ നിർഗുണജ്ഞാനം, വിവേകം, വൈരാഗ്യം, ഭക്തി എന്നിവ ഒന്നിച്ച് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു; ഭക്തിയോടെ കേൾക്കുകയും പാരായണം ചെയ്യുകയും ആഴത്തിൽ ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്താൽ മുക്തി ലഭിക്കും. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, സത്യലോകത്തിൽ, കൈലാസത്തിൽ, വൈകുണ്ഠത്തിലും ഈ രസം ലഭ്യമല്ല; അതിനാൽ, ഭാഗ്യശാലികളേ, ഈ രസം എപ്പോഴും പാനമാക്കുക, ഒരിക്കലും വിട്ടുകളയരുത്." സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ വിധത്തിൽ ബാദരായണൻ (വ്യാസൻ) സഭയിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഹരി പ്രഹ്ലാദൻ, ബലി, ഉദ്ധവൻ, അർജുനൻ എന്നിവരോടൊപ്പം അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ദേവമുനികളിൽ പ്രധാനനായ നാരദൻ അവനും കൂട്ടരെയും ആദരിച്ചു. ഹരിയെ, ഉജ്ജ്വലമായ ആസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതും ദീപ്തിയോടെ കാണുമ്പോൾ, എല്ലാവരും മുൻപന്തിയിൽ നിന്ന് ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു. പിന്നെ ശിവനും പാർവതിയും, കമലാസനത്തിൽ ബ്രഹ്മാവും ആ മഹാത്മാവിന്റെ മഹത്വം കാണാൻ അവിടെ എത്തി. പ്രഹ്ലാദൻ കൈക്കൊട്ടിയും, ഉദ്ധവൻ ഘണ്ടയും ഉത്സാഹത്തോടെ വായിച്ചും, ദേവമുനികളിൽ പ്രധാനനായവൻ സംഗീതശൈലിയിൽ വീണയും എടുത്തു, അർജുനൻ സംഗീതത്തിൽ നേതൃത്വം വഹിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ മൃദംഗം വായിച്ചു, "ജയം! ജയം! കുമാരന്മാരേ, ഈ സ്തുതിയിൽ നിങ്ങൾ എത്ര കഴിവുള്ളവർ!" എന്ന് വിളിച്ചു. മുന്നിൽ, വ്യാസപുത്രൻ ശുകൻ ഭാവപ്രവാഹത്തോടെ പാരായണം ചെയ്തു. അവിടെ, മദ്ധ്യത്തിൽ ഹരി, ശിവ, ബ്രഹ്മാ—ഈ മൂവരും, തിളങ്ങുന്ന ഭക്തജനങ്ങളുടെ നടന്മാരെപ്പോലെ, ഒന്നിച്ചു നൃത്തം ചെയ്തു. ഈ അതിശയകരമായ മഹാത്മ്യദർശനം കണ്ടപ്പോൾ, സന്തോഷത്തോടെ ഹരി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ ഹൃദയഭക്തിക്കനുസരിച്ച് ഒരു വരം ചോദിക്കൂ; ഈ സ്തുതി, കഥകളി എന്നെ ഇപ്പോൾ സന്തോഷിപ്പിച്ചു." ഇതു കേട്ടപ്പോൾ, അവർ പ്രേമത്തിൽ ആഴ്ന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു: "പർവ്വതങ്ങളുടെയും പാമ്പുകളുടെയും എല്ലാ ഗായനങ്ങളിലും, എല്ലാ ഭക്തന്മാരാലും പരിശ്രമപൂർവ്വം നീ ഓർമ്മിക്കപ്പെടട്ടെ—ഇതാണ് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം." "തഥാസ്തു," എന്ന് അച്യുതൻ പറഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷനായി. തുടർന്ന്, നാരദനും, ശുകനും മറ്റു മുനിമാരും ഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ വന്ദിച്ചു. അവർ സന്തോഷത്തോടെ, മായയില്ലാതെ, ദിവ്യകഥയുടെ അമൃതം ആസ്വദിച്ച് തിരിച്ചു പോയി. ആ ഭക്തി, തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം, ശുകൻ തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിലും സംരക്ഷിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഭാഗവതസേവനത്തിലൂടെ വൈഷ്ണവരുടെ മനസ്സു ഹരിയിലേയ്ക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്താൽ, ദുഃഖത്താൽ, പിതുരോഗത്താൽ പീഡിതരായവർക്കും, മായാനിധിയാൽ ചൂഷിതരായവർക്കും, ഭവസമുദ്രത്തിൽ വീണവർക്കും, ഭാഗവതം അവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി മുഴങ്ങുന്നു. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: "ശുകൻ രാജാവിനോട് എപ്പോൾ സംസാരിച്ചു? ഗോകർണൻ പിന്നീടെപ്പോൾ സംസാരിച്ചു? ദേവമുനികളിൽ പ്രധാനനായവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് എപ്പോൾ സംസാരിച്ചു? എന്റെ സംശയം ദൂരീകരിക്കൂ." സൂതൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ ത്യാഗത്തിനുശേഷം മുപ്പത് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കലിയുഗം പുരോഗമിച്ചപ്പോൾ, ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷം നവമിയിൽ ശുകൻ ഈ കഥ ആരംഭിച്ചു. പരിചിത്തിന്റെ ശ്രവണത്തിനുശേഷം, കലിയിൽ ഇരുനൂറ് വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോകർണൻ, പശുവിൽ ജനിച്ചവൻ, ശുദ്ധമായ നവമിയിൽ ഈ കഥ പാരായണം ചെയ്തു. പിന്നെ, കലിയിൽ മുപ്പത് വർഷം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, കാർത്തിക മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷം നവമിയിൽ ബ്രഹ്മാപുത്രന്മാർ ഈ കഥ പാരായണം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, പാപരഹിതനായവനേ, കലിയിൽ ലോകവ്യാധി നശിപ്പിക്കുന്ന ഭാഗവതകഥ ഞാൻ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു. കൃഷ്ണനു പ്രിയമായ ഈ കഥ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു, മോക്ഷത്തിന് ഏകകാരണമാണ്, ഭക്തിരസത്തിന്റെ കളി ഉണർത്തുന്നു. സദാചാരികൾ ഈ കഥ ഭക്തിയോടെ പാനമാക്കട്ടെ—ഈ ലോകത്തിൽ തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കോ, യാഗസേവനത്തിനോ ആവശ്യമില്ല. തന്റെ തന്നെ ദൂതൻ കയരുമായി എത്തുമ്പോഴും, യമൻ അവന്റെ ചെവിയിൽ ചൊല്ലുന്നു: "ഭഗവാന്റെ കഥകളിൽ ലയിച്ചവരെ ഒഴിവാക്കുക; ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ക്രോധത്തിനാണ് അദ്ധിപതി, വൈഷ്ണവൻമാരുടെ അല്ല." ഈ അസാരമായ ലോകത്തിൽ, വിഷയാസക്തിയെന്ന വിഷം മനസ്സിനെ അലട്ടുമ്പോൾ, അർദ്ധക്ഷണത്തേക്കെങ്കിലും ശുകന്റെ അമൃതപദങ്ങൾ കേൾക്കൂ, നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി. തെറ്റായ വഴികളിൽ കയറി, നിന്ദ്യകഥകൾ കേൾക്കുന്നതിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? പരിചിത്ത് തന്നെ ശ്രവിച്ച് മോക്ഷം നേടിയ കഥയല്ലേ ഇതു? ശുകൻ പറഞ്ഞ ഈ കഥ, രസപ്രവാഹത്തോടെ ഒഴുകുമ്പോൾ, പാരായകൻ തന്റെ കംഠത്തിൽ അതിനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു—അവൻ തന്നെ വൈകുണ്ഠനാഥനാവുന്നു. ഇങ്ങനെ, എല്ലാ ദർശനങ്ങളാലും സ്ഥാപിതമായ ഗൂഢതത്ത്വം ഞാൻ നിന്നോട് ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു; എല്ലാ ഗ്രന്ഥങ്ങളും പരിശോധിച്ചിട്ടും, ഈ ലോകത്ത് ശുകന്റെ കഥയേക്കാൾ ശുദ്ധമായ ഒന്നുമില്ല—പരമാനന്ദത്തിനായി പന്ത്രണ്ടു സ്കന്ധത്തിന്റെ സാരം പാനമാക്കുക. ഈ കഥ ഭക്തിയോടെ നിരന്തരം ശ്രവിക്കുന്നവനും, ശുദ്ധവൈഷ്ണവന്മാരുടെ മുമ്പിൽ പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും, ഈ കർമ്മം യഥാവിധി നടത്തുമ്പോൾ ഇരുവരും ഫലം പ്രാപിക്കും; അവർക്കു ലോകത്തിൽ ഒന്നും പ്രാപിക്കാനാവാത്തതല്ല. ശൗനകൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "നാരദൻ പോയശേഷം, ബാദരായണൻ എന്തു ചെയ്തു?" സൂതൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ദിവ്യമായ ശരസ്വതീ നദിയുടെ പടിഞ്ഞാറ് തീരത്ത്, ശമ്യാപ്രാസം എന്ന ആശ്രമമുണ്ട്; മുനിസഭകൾക്ക് പ്രശസ്തമായിടം. ആ ആശ്രമത്തിൽ, ബദരിവൃക്ഷങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തോടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതിൽ, വ്യാസൻ വെള്ളത്തിൽ ശുദ്ധീകരിച്ച്, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി ഇരുന്നു. ഭക്തിയിലൂടെ ശുദ്ധവും സ്ഥിരവുമായ മനസ്സോടെ, അവൻ സമഗ്രപുരുഷനെയും, അവനിൽ ആശ്രിതയായ മായയെയും ദർശിച്ചു. അവളുടെ പ്രഭാവത്തിൽ, ആത്മാവായ ജീവൻ മൂന്നു ഗുണങ്ങളാൽ നിർമിതനാണെന്ന് ഭാവിച്ച്, ദുഃഖം അനുഭവിച്ച്, അവളുടെ കാരണമായ കാര്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു. ഈ ദുഃഖങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനായി, അജ്ഞാനികൾക്ക് ഉപകാരമാവാൻ, മഹാത്മാവ് സാത്വതസംഹിതയെ—ഭഗവാനിലേക്കുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഭക്തി പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥം—രചിച്ചു. ഈ ശാസ്ത്രം ശ്രവിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണനിലേക്കുള്ള ഭക്തി ജനിക്കുന്നു, ദുഃഖവും മോഹവും ഭയവും നീക്കുന്നു. ഭാഗവതസംഹിതയെ ക്രമമായി രചിച്ചശേഷം, വ്യാസൻ അതിനെ വൈരാഗ്യത്തിൽ ഭക്തിയുള്ള തന്റെ പുത്രനായ ശുകനോട് ഉപദേശിച്ചു. ശൗനകൻ ചോദിച്ചു: "സർവ്വവൈരാഗ്യവാനായ, സ്വയം തൃപ്തനായ ആ മഹാമുനി, ഈ മഹാഗ്രന്ഥം എന്തിനാണ് പഠിച്ചത്?