ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, ഭൂമിയിലെ ഭാരത്തെ കുറയ്ക്കുന്നതിനായി ഹരി ദേവന്മാരെ യദുകുലത്തിൽ അവതരിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. ദൈവങ്ങൾ നൂറോളം കുടുംബങ്ങളിൽ, കൂടാതെ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിലും ജനിച്ചു. അവരിൽ, ഭഗവാൻ ഹരിയായിരുന്നു മഹത്വത്തിന്റെ അളവായിരുന്നത്; അവന്റെ ആധിപത്യത്തിൽ യാദവന്മാർ മുഴുവനും സമൃദ്ധിയായി വളർന്നു. കൃഷ്ണനിൽ മുഴുവനായി ലയിച്ചിരുന്ന വൃഷ്ണികൾ, അവർ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോഴും ഇരിക്കുമ്പോഴും നടക്കുമ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോഴും കളിക്കുമ്പോഴും കുളിക്കുമ്പോഴും മറ്റ് എല്ലാ പ്രവർത്തികളിലുമാണ്, തങ്ങളുടേതായ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അവർക്കു തിരിച്ചറിയാൻ പോലും സാധിച്ചില്ല. യദുകുലത്തിൽ ജനിച്ച് കൃഷ്ണൻ ഭൂമിയെ തന്നെ പുണ്യഭൂമിയാക്കി. സ്വർഗ്ഗനദി അവന്റെ പാദധൂളിയിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. അവനെ ദ്വേഷിച്ചവരും സ്നേഹിച്ചവരും, ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവനാൽ ജയിക്കപ്പെട്ട്, തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം പ്രാപിച്ചു. അവന്റെ നാമം, ദുഃശുഭതയെ നീക്കുന്നതാണ്; അതു കേൾക്കുകയോ ഉച്ചരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ആ മഹാപുണ്യവംശം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. കാലചക്രം കൈവശം വഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ ഭൂഭാരത്തെ നീക്കിയത് അത്ഭുതമല്ല. ദേവകിയിൽ ജനിച്ചുവെന്ന് മുഴങ്ങപ്പെടുന്ന, സകലഭൂതങ്ങളുടെ ആധാരമായ, യാദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവനും, തന്റെ ഭുജശക്തിയാൽ അധർമ്മത്തെ നശിപ്പിച്ചവനും, തന്റെ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ചലനസ്ഥിരഭാവികളുടെയെല്ലാം ദുഃഖം നീക്കുന്നവനും, വ്രജയിലെയും നഗരത്തിലെയും സ്ത്രീകളിൽ കാമദേവനെ വലുതാക്കിയവനുമാണ് അവൻ. അവനു ജയമുണ്ടാകട്ടെ. തൻ്റെ വഴിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ അർഹമായ ലീലകൾ കാഴ്ചവച്ച, കർമ്മബന്ധങ്ങളെ തന്നെ നശിപ്പിക്കുന്ന കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണന്റെ ഈ കർമ്മങ്ങൾ, അവന്റെ പാതയിൽ നടക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ കേൾക്കട്ടെ. മഹിമപൂർണ്ണമായ മുകുന്ദന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുകയോ പാടുകയോ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന എല്ലാവർക്കും, ഈ ഭക്തിയിലൂടെ, മരണമെന്ന അതിവേഗഗാമിയായതിന്റെ അതീതമായ അവന്റെ ആധാരത്തെ പ്രാപിക്കാം. അവനെ പ്രാപിക്കാനായി രാജാക്കന്മാർ പോലും വീട്ടുവിട്ടു കാട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നതാണ്. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിൽ വരുന്ന 'ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കർമ്മങ്ങളുടെ വിവരണം' എന്ന നൂറ്റമ്പതാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഈ മഹാപുരാണം പരമഹംസന്മാരുടെ ശാസ്ത്രമാണ്.