ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഒരു ദിവസം, രാജ്ഞിമാർ ഒരു ഹംസയെ കണ്ടു. “ഹംസേ, സ്വാഗതം! ഇവിടെ ഇരുന്ന് ഈ വെള്ളം കുടിക്കൂ. ദയവായി ഞങ്ങൾക്ക് ശൗരിയുടെ വാർത്തകൾ പറയൂ. നീ അവന്റെ ദൂതനാണോ? ജയിക്കാനാവാത്തവൻ—കൃഷ്ണൻ—നന്നാണോ, മുമ്പ് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ? അതോ അവന്റെ സ്‌നേഹം ഞങ്ങളോടു കുറഞ്ഞുപോയോ? അവൻ ഞങ്ങളെ മറന്നാൽ, ഞങ്ങൾ അവനെ സേവിക്കേണ്ടത് എന്തിനാണ്? ദയവായി മനോഹരമായി സംസാരിക്കൂ, കാരണം അവന്റെ കൃപയൊഴികെ സ്ത്രീകൾക്ക് മറ്റൊരു അഭയം ഇല്ലല്ലോ,” എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണനോടുള്ള ഈ ആകാംക്ഷയോടെ, യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, മാധവന്റെ സ്ത്രീകൾ പരമാവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് എത്തി. കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം മഹാഗാനങ്ങളിൽ പാടപ്പെടുന്നു; അവന്റെ കഥ കേൾക്കുമ്പോഴും സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് അവനിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു—അവനെ നേരിൽ കണ്ടവർക്ക് എത്രയോ അധികം! ലോകനാഥനെ ഭർത്താവായി സ്നേഹത്തോടെ സേവിച്ചവരും, അവന്റെ കാൽമസാജ് തുടങ്ങിയ സേവനങ്ങൾ ചെയ്തവരും, അവർ ചെയ്ത തപസ്സിനെ എങ്ങനെ വിവരിക്കാനാവും? വേദങ്ങളിൽ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ധർമ്മം ആചരിച്ചുകൊണ്ട്, ഗൃഹസ്ഥർക്കുള്ള മാർഗം കൃഷ്ണൻ ലോകത്തിനു കാണിച്ചു; ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിലെ ഉത്തമ മാതൃക അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രദർശിപ്പിച്ചു. ഗൃഹസ്ഥരിൽ പരമധർമ്മം സ്ഥാപിച്ച കൃഷ്ണന് പതിനാറായിരത്തിയും നൂറിലധികവുമായ രാജ്ഞിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട എട്ട് പേരെ, രുക്മിണിയെ മുൻപിൽ വെച്ച്, സ്ത്രീകളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമരായി കണക്കാക്കുന്നു; അവരുടെ പുത്രന്മാരുടെ പേരുകളും ക്രമത്തിൽ പറയുന്നു. കൃഷ്ണൻ, പരാജയമില്ലാത്തവൻ, ഓരോ ഭാര്യയിലുമിന്ന് പത്ത് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. ഈ പുത്രന്മാരിൽ, അതീവ പരാക്രമശാലികളായ പതിനെട്ടു മഹാരഥന്മാർ പ്രസിദ്ധരായിരുന്നു. അവരുടെ പേരുകൾ: പ്രദ്യുമ്നൻ, അനിരുദ്ധൻ, ദീപ്തിമാൻ, ഭാനു, സാമ്ബ, മധു, ബൃഹദ്ഭാനു, ചിത്രഭാനു, വൃക, അരുണൻ, പുഷ്കരൻ, വേദബാഹു, ശ്രുതദേവൻ, സുനന്ദൻ, ചിത്രബാഹു, വിരൂപൻ, കവിയും ന്യഗ്രോധനും. മധുവിന്റെ ശത്രുവായ കൃഷ്ണന്റെ എല്ലാ പുത്രന്മാരിലും, രാജാവേ, രുക്മിണിയുടെ പുത്രനായ പ്രദ്യുമ്നൻ തന്നെ പിതാവിനെപ്പോലെ ഏറ്റവും ഉത്തമനായിരുന്നു. ആ മഹാബലശാലി രുക്മിയുടെ മകളെ വിവാഹം ചെയ്തു; അവരിൽ നിന്ന് അനിരുദ്ധൻ ജനിച്ചു, ആയിരം ആനകളുടെ ശക്തിയോടെ. അനിരുദ്ധൻ, രുക്മിയുടെ മമമകളെ വിവാഹം ചെയ്തു; അവരിൽ നിന്ന് യദുകുലത്തിന്റെ നാശത്തിൽപോലും രക്ഷപ്പെട്ട വജ്രൻ ജനിച്ചു. വജ്രനിൽ നിന്ന് പ്രതിബാഹു, അവനിൽ നിന്ന് സുബാഹു, അവനിൽ നിന്ന് ശാന്തസേനൻ, അവനിൽ നിന്ന് ശതസേനൻ ജനിച്ചു. ഈ വംശത്തിൽ ആരും ദരിദ്രരായോ, കുറച്ചു സന്താനമുള്ളവരായോ, ക്ഷണികജീവികളായോ, ദുർബലരായോ, ബ്രാഹ്മണഭക്തിയില്ലാത്തവരായോ ജനിച്ചിട്ടില്ല. രാജാവേ, യദുവംശത്തിൽ ജനിച്ച പുരുഷന്മാരുടെ എണ്ണം പത്തായിരം വർഷം കൊണ്ടുപോലും എണ്ണാനാവില്ല; അവരുടെ വൃത്താന്തങ്ങൾ ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തമാണ്. യദുവംശത്തിൽ മൂന്നു കോടി എൺപത്തിയെട്ട് ആയിരം രാജകുമാരന്മാർ കുടുംബാചാര്യന്മാരിൽ നിന്നു ഉപദേശങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചതായി കേൾക്കുന്നു. മഹാത്മാക്കളായ യദുക്കളെ ആരാണ് എണ്ണാൻ കഴിയുക? അഹൂകനു പോലും ലക്ഷക്കണക്കിന് അനുയായികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ദൈവാസുരയുദ്ധങ്ങളിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ഭയാനകനായ ദൈത്യന്മാർ മനുഷ്യരായി ജനിച്ചു; അവർ അഹങ്കാരത്തോടെ ലോകത്തെ പീഡിപ്പിച്ചു. അവരെ നിർജ്ജീവമാക്കാൻ, രാജാവേ, ഹരിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ദേവതകൾ യദുവംശത്തിൽ ജനിച്ചു—നൂറ് കുടുംബങ്ങളിലും ഒന്ന് കൂടിയും. അവരിൽ ഹരി തന്നെ മഹത്വത്തിന്റെ അളവായിത്തീരുകയും, അവനെ അനുഗമിച്ച യദുക്കൾ പുഷ്ടിപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചിരുന്ന വൃശ്ണികൾ, അവരുടെ കിടക്ക, ഇരിപ്പിടം, നടക്കൽ, സംഭാഷണം, കളികൾ, സ്നാനം തുടങ്ങിയ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും തന്നെ തങ്ങളുടേതായ സ്വരൂപം തിരിച്ചറിയാതെ ആയിരുന്നു. യദുക്കളിൽ ജനിച്ച കൃഷ്ണൻ ഭൂമിയെ തീർത്ഥമാക്കി; സ്വർഗ്ഗനദി അവന്റെ കാൽ കഴുകിയപ്പോൾ ശുദ്ധമായിത്തീർന്നു; അവനെ ദ്വേഷിച്ചവരും സ്നേഹിച്ചവരും അവനാൽ ജയിക്കപ്പെട്ട് അവരുടേതായ സ്വരൂപം പ്രാപിച്ചു; അവന്റെ നാമം കേൾക്കുകയോ ഉച്ചരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അതു അശുഭം നീക്കുന്നു, യദുവംശത്തെ വിശുദ്ധമാക്കുന്നു; കാലചക്രം ചലിപ്പിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ ഭൂഭാരം നീക്കിയത് അതിശയകരമല്ല. ദേവകിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചതായി പ്രസിദ്ധനായ, ഉത്തമയദുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, തന്റെ ഭുജബലംകൊണ്ട് അധർമ്മത്തെ സംഹരിച്ച, ചലനസ്ഥിരജാതികളുടെ ദുഃഖം മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയാൽ നീക്കുന്ന, വ്രജയിലും നഗരത്തിലുമുള്ള സ്ത്രീകളിൽ കാമദേവനെ ഉണർത്തിയ കൃഷ്ണന് ജയമുണ്ടാകട്ടെ! സ്വന്തം മാർഗ്ഗം സംരക്ഷിക്കാൻ യുക്തമായ ലീലകൾ ചെയ്ത, കർമ്മബന്ധങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന, യദുവംശത്തിലെ പ്രധാനിയുടെ കഥകളെ, അവനെ അനുഗമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശ്രവിക്കട്ടെ. മുകുന്ദന്റെ മഹത്വം ശ്രവിക്കുകയോ പാടുകയോ ധ്യാനിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനും, ഈ ഭക്തിയിലൂടെ, മരണത്തിൻറെ വേഗതയിൽ പോലും എത്താൻ കഴിയാത്ത അവന്റെ ഭവനത്തിലെത്തും; അവനുവേണ്ടി രാജാക്കന്മാർ പോലും വീടു വിട്ട് കാടിലേക്കുപോയിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനെ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിൽ, പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള ശാസ്ത്രത്തിൽ, ദശമസ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിലെ ‘ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ കൃത്യവിവരണം’ എന്ന നൂറ്റമ്പതാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.