ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബ്രാഹ്മണ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഫല്ഗുനൻ, അർജുനൻ, താൻ അറിഞ്ഞിട്ടുള്ള ജ്ഞാനത്തിൽ ആശ്രയിച്ച്, ഉടൻ തന്നെ യമന്റെ വാസസ്ഥലമായ സമ്യമനിയിൽ എത്തി. അവിടെ ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അർജുനൻ ആയുധങ്ങൾ കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലേയ്ക്ക്, അഗ്നി, നിരൃതി, സോമ, വായു, വരുണൻ എന്നിവരുടെ നഗരങ്ങളിലേയ്ക്കും തിരഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ കാണാനായില്ല. റസാതലത്തിലേയ്ക്ക്, ദൈവങ്ങളുടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്ക്, മറ്റു ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേയ്ക്കും ആയുധങ്ങൾ സഹിതം പോയി. പക്ഷേ, ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; താൻ നൽകിയ വാഗ്ദാനം പാലിക്കാൻ കഴിയാതെ, അർജുനൻ അഗ്നിയിൽ ചാടാൻ മനസ്സിലാക്കി. അതിനാൽ കൃഷ്ണൻ അദ്ദേഹത്തെ തടഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ കാണിച്ചുതരാം; നീതാന്ന് നിനക്കെ അവമതിക്കേണ്ട. ഞങ്ങളുടെ ശുദ്ധമായ കീര്ത്തി സ്ഥാപിക്കുന്നവരാണ് ഭാഗ്യവാൻ.” ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ, അർജുനനോടൊപ്പം ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി പടിഞ്ഞാറ് ദിശയിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണൻ, ഏറ്റവും ഉന്നതനായവൻ, ഏഴു ദ്വീപുകളും ഏഴു സമുദ്രങ്ങളും ഏഴു പർവതങ്ങളും ലോകാലോകം എന്നിവയും കടന്നു അകത്തേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, ഭരതശ്രേഷ്ഠനേ, ശൈബ്യ, സുഗ്രീവ, മേഘപുഷ്പ, ബാലാഹക എന്നിങ്ങനെ കുതിരകൾ വഴിതെറ്റി ഇരുണ്ടതിൽ അകപ്പെട്ടു. അവരെ കണ്ട്, മഹായോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സുദർശന ചക്രം, ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശം വിതറിയുള്ളത്, മുന്നിൽ അയച്ചു. സുദർശന ചക്രം മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ, ആ വലിയ, ദു:സ്വപ്നമായ ഇരുണ്ടതിൽ കടന്നു, അതിന്റെ ഉജ്ജ്വല പ്രകാശം കൊണ്ട് അന്ധകാരം ചിതറിച്ചുപോയി, രാമന്റെ അമ്പ് ഒരു സൈന്യത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നതുപോലെ. ചക്രം തുറന്ന വഴിയിൽ, അർജുനൻ ആ അതിഗംഭീരമായ, അനന്തമായ, ഇരുണ്ടതിൽ അപ്പുറമുള്ള പ്രകാശം കണ്ടു; അതിന്റെ ഭാവം കണ്ണിൽ തട്ടിയപ്പോൾ, അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. തുടര്‍ന്ന്, കാറ്റ് കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ട്, അതി വലിയ തരംഗങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ജലത്തിൽ അർജുനൻ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, ആയിരം രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ, അതിമനോഹരമായ, ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു രാജപാലസ് അവൻ കണ്ടു. അ palace-നകത്ത്, ആയിരം തലകളുള്ള, അതിമഹത്തായ, അനന്തമായ, അതിശയകരമായ, രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഹൂഡുകളുള്ള, മഞ്ഞുപർവതം പോലെയുള്ള വെള്ള നിറമുള്ള, കനല്പൊലിച്ച കണ്ണുകളുള്ള, നീല-കറുത്ത നാവുള്ള മഹാസർപ്പത്തെ അർജുനൻ കണ്ടു. ആ സർപ്പത്തിന്റെ സുഖകരമായ ആസനത്തിൽ, അർജുനൻ സർവവ്യാപിയായ, പരമമായ മഹത്വമുള്ള, വ്യക്തികളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനായ, കനല്പൊലിച്ച മഴമേഘം പോലെയുള്ള, പീതവസ്ത്രം ധരിച്ച, സമാധാനമുള്ള മുഖം, മനോഹരമായ വലിയ കണ്ണുകൾ ഉള്ള, ദൈവത്തെ കണ്ടു. അവൻ വലിയ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കിരീടവും കുണ്ണും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; ആയിരം വളഞ്ഞ മുടികൾ പ്രകാശമാലയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എട്ടു ദീർഘവും സുന്ദരവുമായ കൈകൾ, കൗസ്തുഭ രത്നവും ശ്രീവത്സ ചിഹ്നവും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു; വനമാലയാലും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. അർജുനനും അച്യുതനും ആ അനന്തസ്വരൂപനു വണങ്ങി; അർജുനൻ അതി ഭക്തിയിൽ ആകുലനായി വണങ്ങി. അതിനുശേഷം, മഹാദേവതകളുടെ അധിപൻ, കൈകൾ ചേർത്ത്, ഹസിച്ചുകൊണ്ട്, ശക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ദൈവം പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ഭൂമിയിൽ ധർമ്മം നിലനിൽക്കാൻ ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നു. നിങ്ങൾ എന്റെ ഭാഗം-avatarങ്ങളാണ്; ഭൂമിയിലെ ദുഷ്ടഭാരം നശിപ്പിച്ച ശേഷം നിങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചു പോകണം. നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയെങ്കിലും, നര-നാരായണന്മാരായ നിങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിനും ജനങ്ങളുടെ ഭാവിയ്ക്കും ധർമ്മം ആചരിക്കുക.” പരമാത്മാവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം, അച്യുതനും അർജുനനും, ‘ഓം’ എന്ന് വണങ്ങി, ബ്രാഹ്മണപുത്രന്മാരെ എടുത്തുകൊണ്ട്, മഹാദേവതയോടൊപ്പം തിരിച്ചു പോയി. സന്തോഷത്തോടെ അവർ തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു, ബ്രാഹ്മണപുത്രന്മാരെ ഓരോരുത്തരെയും അവരുടെ രൂപത്തിനും പ്രായത്തിനും അനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണനു നൽകി. വൈഷ്ണവലോകം കേട്ട് പാർഥൻ അതിശയിച്ചു; മനുഷ്യരുടെ എല്ലാ കഴിവുകളും കൃഷ്ണന്റെ ദയയുടെ ഫലമാണെന്ന് അവൻ കരുതി. കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ അനേകം അത്ഭുതങ്ങൾ കാണിച്ച്, ലോകസുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു, എല്ലാവരെയും മറികടക്കുന്ന യാഗങ്ങൾ നടത്തി. ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും ആവശ്യമായ സമയത്ത്, ഇന്ദ്രൻ ആകാശത്തിൽ വാണം പെയ്യുന്നതുപോലെ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകി. അർജുനൻമാർ വഴി, അകൃത്യനായ രാജാക്കന്മാരെ നശിപ്പിച്ച്, ധർമ്മപുത്രന്മാരിലൂടെ ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ധന്യമായ ദ്വാരകയിൽ, എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളാലും സമ്പന്നമായ സ്ഥലത്ത്, വൃഷ്ണികളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതരായവരുടെ ഇടയിൽ സന്തോഷത്തോടെ വാസം ചെയ്തു. യുവതികൾ ഭംഗിയുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, യുവത്വത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ തിളങ്ങി, പന്ത് കളികളും മറ്റു വിനോദങ്ങൾ കളിച്ചു, lightning പോലെയുള്ള പ്രകാശം പടർത്തി. നഗരത്തിലെ വീഥികൾ എപ്പോഴും തിരക്കിലായിരുന്നു; മദത്തിൽ മയങ്ങിയ ആനകൾ, യോദ്ധാക്കൾ, കുതിരകൾ, പൊൻ അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങൾ എല്ലാം ശോഭിച്ചു. തോട്ടങ്ങളും കാട്ടുകളും പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ വൃക്ഷ നിരകളാൽ സമ്പന്നമായിരുന്നു; എവിടെയും തേൻച്ചെണ്ടികളും പക്ഷികളും പാടുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു. കൃഷ്ണൻ പതിനാറായിരം ഭാര്യകളുടെ മനോഹരമായ ഭവനങ്ങളിൽ, ഓരോരുത്തരുടെയും അതിശയകരമായ രൂപങ്ങൾ കാണിച്ചു, ഏക പ്രിയനായി സുഖിച്ചു. പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞതുള്ള കുമുദം, കമലം, നീലകുമുദം എന്നിവയുടെ ഗന്ധം കലർന്ന ശുദ്ധജലങ്ങളിൽ, പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ, കൃഷ്ണൻ സുഖിച്ചു. തീരങ്ങളിൽ കൃഷ്ണൻ, സ്ത്രീകളുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്നുള്ള കുങ്കുമം ശരീരത്തിൽ പുരട്ടി, embrace ചെയ്യപ്പെട്ട്, തടാകജലത്തിൽ കയറി, വിനോദം ചെയ്തു. ഗാന്ധർവന്മാർ പാട്ടുപാടി, മൃദംഗം, താളം, kettle drum എന്നിവ ആടിച്ചു; ബാർഡുകളും വംശാവലികാരരും വീണ വായിച്ചു. സ്ത്രീകൾ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണനെ വെള്ളം ചിതറിച്ചു, അവൻ Yaksha-ധിപൻ Yakshi-കളുടെ ഇടയിൽ കളിക്കുന്നതുപോലെ സുഖിച്ചു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ തഴുകി, വീതിയുള്ള നെഞ്ചുകൾ പുറത്തു കാണിച്ച്, വലിയ പൂക്കൾ കൃഷ്ണനിൽ ചിതറിച്ചു, embrace ചെയ്തു, ഉണർന്ന longing-ൽ നിന്നുള്ള ചിരിയോടെ മുഖം തിളങ്ങി. കൃഷ്ണൻ, കുങ്കുമം പുരണ്ട മാലകൾ നെഞ്ചിൽ, embrace-ൽ loosen ആയ മുടികൾ, repeatedly sprinkle ചെയ്യപ്പെട്ട്, സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ, ആനയുടെ female elephants-ന്റെ കൂട്ടത്തിൽ കളിക്കുന്നതുപോലെ സുഖിച്ചു. കൃഷ്ണൻ നൃത്തക്കാരികൾക്കും ഗായകരും വാദ്യക്കാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും വിനോദത്തിനായി ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും നൽകി. കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ സുഖിച്ചപ്പോൾ, ചിരിയും കണ്ണുനോട്ടവും, കളി-ചോദ്യങ്ങളും embrace-ഉം കൊണ്ട്, സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് ആകർഷിച്ചു. അവർ സംസാരിച്ചു; അവരുടെ മനസ്സ് മുകുന്ദനിൽ മാത്രം; വാക്കുകൾ മദത്തിൽ മയങ്ങിയവരുടെ പോലെ incoherent, കൃഷ്ണന്റെ കമലനയനത്തെ ചിന്തിച്ച്; ഞാൻ അവ പറയാം. ഭാര്യമാർ പറഞ്ഞു: “ഓ കുരരി, നീ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു, ഉറങ്ങാതെ, ദുഃഖത്തിൽ; ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്നു, ഞങ്ങൾക്കു കാണാനാവാതെ. നീയും ഞങ്ങളോ, സുഹൃത്തെ, കമലനയനന്റെ ദയാലുവായ കണ്ണുനോട്ടവും ചിരിയും ഹൃദയത്തിൽ തറയുന്നവളോ? നീ companion-ന്റെ കാഴ്ചയിൽ ഇല്ലാതെ, രാത്രി കണ്ണ് അടച്ചു, plaintively cry ചെയ്യുന്നു, ഓ ചക്രവാകി. ഞങ്ങൾ അച്യുതന്റെ പാദസേവനം നേടിയിട്ടുണ്ട്; അല്ലെങ്കിൽ, നീ മുടിയിൽ ധരിക്കാൻ മാല ആഗ്രഹിക്കുന്നവളോ?