കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണൻ അര്ജുനന്റെ വിജയത്തെ പരിഹസിച്ചു: "അവന്റെ അഭിമാനപൂർവമായ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ച എന്റെ മൂഢതയെ നോക്കൂ." പ്രദ്യൂമ്നനും അനിരുദ്ധനും രാമനും കേശവനും അവനെ രക്ഷിക്കാനായില്ല; പിന്നെ, ഭഗവാൻ, ലോകനാഥനായ നിങ്ങൾക്ക് പുറമെ ആരാണ് രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക? "അർജുനന്റെ പൊള്ളയായ വാക്കുകൾക്കും സ്വയം പ്രശംസയ്ക്കും അവന്റെ വില്ലിനും നാണം! ഭ്രമിച്ചവൻ വിധിയാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതിനെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണൻ ശാപം നൽകിയപ്പോൾ, ഫാൽഗുനൻ തന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ ആശ്രയിച്ച് ഉടൻ തന്നെ യമന്റെ നഗരം സമ്യമനിയിൽ എത്തി. അവിടെ ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ കാണാനായില്ല. പിന്നെ അവൻ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലേക്കും, അഗ്നി, നിരൃതി, സോമ, വായു, വരുണൻ എന്നിവരുടെ നഗരങ്ങളിലേക്കും യാത്ര ചെയ്തു. അവൻ രസാതലത്തിലേക്കും സ്വർഗത്തിലേക്കും മറ്റു ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്കും പോയി, ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ച്. എവിടെയും ബ്രാഹ്മണപുത്രനെ കണ്ടെത്താനായില്ല; വാഗ്ദാനം പാലിക്കാൻ കഴിയാതെ, അർജുനൻ അഗ്നിയിൽ ചാടാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ അവനെ തടഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിന്നെ ബ്രാഹ്മണപുത്രന്മാരെ കാണിക്കാം; സ്വയം നിന്ദിക്കേണ്ട. നമ്മുടെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി സ്ഥാപിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യശാലികളായിരിക്കും." അങ്ങനെ അര്ജുനനോടൊപ്പം കൃഷ്ണനും, സർവ്വലോകനാഥനും, ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി പടിഞ്ഞാറ് ദിക്കിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ഏഴു ദ്വീപുകളും ഏഴു സമുദ്രങ്ങളും ഏഴു മലകളും ലോകാലോകയും കടന്ന് അവർ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ, ഭാരതശ്രേഷ്ഠനേ, ശൈബ്യ, സുഗ്രീവ, മേഘപുഷ്പ, ബലാഹക എന്നീ കുതിരകൾ വഴിതെറ്റി ഇരുണ്ടതിൽ മുങ്ങി. അതു കണ്ട കൃഷ്ണൻ, മഹായോഗേശ്വരന്മാരുടെ നാഥൻ, തന്റെ ചക്രം—ആയിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലുള്ള പ്രകാശമുള്ളത്—മുന്നോട്ട് അയച്ചു. ആ സുഡർശനം മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ അതി ഭയാനകമായ ഇരുണ്ടതിൽ കടന്നു, അതിന്റെ ദീപ്തിയാൽ ആ ഇരുണ്ടതിനെ വിഭജിച്ചു, രാമന്റെ ബാണം ഒരു അണിചേർന്ന സൈന്യത്തിൽ കയറിയതുപോലെ. ചക്രം തുറന്ന വഴിയിൽ, അര്ജുനൻ ആ അതി പരമമായ, അതിരില്ലാത്ത പ്രകാശം കണ്ടു; അതിന്റെ തീവ്രതയിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പിന്നെ, കാറ്റ് അവനെ വലിയ തിരകളുള്ള വെള്ളത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ, ആയിരം രത്നസ്തംഭങ്ങളാൽ ദീപ്തമായ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ഭവനം അര്ജുനൻ കണ്ടു. അത്ക്കുള്ളിൽ ആയിരം തലകളുള്ള, രത്നമണികളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഫണങ്ങളുള്ള, ഭയാനകമായ രണ്ട് കണ്ണുകളും നീലനിറത്തിലുള്ള നാവും ഉള്ള അത്ഭുതകരമായ അനന്തനാഗം കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ പാമ്പിന്റെ സുഖാസനത്തിൽ, പരമ മഹിമയുള്ള, സർവ്വവ്യാപിയായ, വ്യക്തിമദ്ധ്യേ ഉന്നതനായ, കനൽമേഘനിറത്തിൽ, പീതാംബരം ധരിച്ച, ശാന്തമായ മുഖവും വിശാലമായ കണ്ണുകളും ഉള്ള ഭഗവാൻ അര്ജുനനും കൃഷ്ണനും കണ്ടു. അവൻ മഹാരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കിരീടവും കുണ്ദലങ്ങളും ധരിച്ചിരുന്നു; ആയിരം വളഞ്ഞ മുടികൾ ഒരു ദീപ്തിയാലയത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എട്ട് ദീര്ഘമായ ഭുജങ്ങൾ; കൗസ്തുഭമണിയും ശ്രീവത്സചിഹ്നവും കാട്ടുന്നവനും, വനമാലയും ധരിച്ചവനും ആയിരുന്നു. അച്യുതൻ ആ അനന്താത്മാവിന് നമസ്കരിച്ചു; അത്ഭുതത്തിൽ മുഴുകി അര്ജുനനും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു. പിന്നെ മഹാനാഥൻ, കവിള് ചേര്ത്ത്, ഹസിച്ചുകൊണ്ട് ശക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അവരോട് പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടാണ് ഞാൻ ബ്രാഹ്മണപുത്രന്മാരെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്; ഭൂമിയിൽ ധർമ്മം നിലനിൽക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്. എന്റെ അംശങ്ങൾ ആയ നിങ്ങളിവിടെ ഭൂഭാരനാശം നടത്തി ഉടൻ തിരിച്ചു പോകണം." "നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടിട്ടും, നരനാരായണന്മാരായ നിങ്ങള് ലോകസ്ഥിരതയ്ക്കും ജനഹിതത്തിനും ധര്മം ആചരിക്കണം." ഈ വിധത്തിൽ പരമഭഗവാൻ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, ആ ഇരുവരും 'ഓം' എന്നു നമസ്കരിച്ചു, ബ്രാഹ്മണപുത്രന്മാരെയും മഹാനാഥനെയും എടുത്ത് പുറപ്പെട്ടു. അവരിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞ്, തന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു, ബ്രാഹ്മണപുത്രന്മാരെ അവരവരുടെ രൂപത്തിലും പ്രായത്തിലും ബ്രാഹ്മണന് കൈമാറി. ആ വൈഷ്ണവലോകത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ട പാർത്ഥന് അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു; മനുഷ്യർക്കുള്ള എല്ലാം ശക്തിയും കൃഷ്ണന്റെ കൃപയാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. ഇങ്ങനെ അനേകം അത്ഭുതങ്ങൾ കാട്ടി, ലോകസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും, മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ ഉത്തമമായ യാഗങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും ആവശ്യമുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങൾ കൃത്യസമയത്ത് നൽകി, ഇന്ദ്രൻ ഭരണം നേടി മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ. അധർമ്മരാജാക്കന്മാരെ സംഹരിച്ചു, അര്ജുനനും മറ്റുള്ളവരും വഴി അവരെ നശിപ്പിച്ചു, ധർമ്മപുത്രന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും കൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ ധർമ്മം സ്ഥാപിച്ചു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ധന്യനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ സ്വന്തം നഗരിയായ ദ്വാരകയിൽ, സമൃദ്ധിയാൽ നിറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്, വൃഷ്ണികളിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് സന്തോഷത്തോടെ വാസം ചെയ്തു. മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞ, യൗവനസൗന്ദര്യത്തിൽ ദീപ്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾ പന്തുകളുമായി കളിച്ചുകൊണ്ട്, മാളികകളിൽ മിന്നുന്ന മിന്നലുകൾപോലെ ശോഭിച്ചു. എപ്പോഴും തിരക്കുള്ള വീഥികളിൽ, മദവശരായ ആനകൾ, യോദ്ധാക്കൾ, കുതിരകൾ, പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങൾ എന്നിവയാൽ നിറഞ്ഞു. പൂക്കളാൽ മുങ്ങിയ തോട്ടങ്ങളും കാടുകളും, കിളികളും തേൻചൂഷകങ്ങളായ മധുപ്രാണികളും പാടുന്ന ശബ്ദം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. അവൻ പതിനാറായിരം ഭാര്യമാരുടെ മനോഹരമായ ഭവനങ്ങളിൽ, ഓരോരുത്തരെയും അത്ഭുതരൂപത്തിൽ ആസ്വദിച്ചു. പൂർണ്ണവികസിതമായ താമര, കുവളം, നീലോത്പലപൂക്കളുടെ മണത്താൽ പരിമളിച്ച ശുദ്ധജലത്തിൽ, പാറുന്ന പക്ഷികൾക്കിടയിൽ കൃഷ്ണൻ കുളിച്ചു. കുളത്തിൽ കയറി, സ്ത്രീകളുടെ ഉരസ്സിൽ നിന്നുള്ള കുങ്കുമം ശരീരത്തിൽ പുരട്ടിക്കൊണ്ട്, അവരാൽ അളിംഗനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഗന്ധർവന്മാർ പാടുകയും, മൃദംഗം, താളം, പകവാദ്യം എന്നിവയുടെ മധുരമേളം മുഴക്കുകയും, ചാരന്മാർ, വംശാവലികാരന്മാർ, ഗായകർ വീണ വായിക്കയും ചെയ്തു. അച്യുതൻ ആ സ്ത്രീകളാൽ ചോരിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവർ ചിരിച്ചും കളിച്ചും കൃഷ്ണനോട് വെള്ളം തളിച്ചു; കുബേരന്റെ യക്ഷന്മാരിൽ യക്ഷനായുള്ളവനപോലെ അവൻ അവരോടൊപ്പം ആസ്വദിച്ചു. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ നനഞ്ഞു, വിശാലമായ ഉരസ്സുകൾ തുറന്നു, കൃഷ്ണനോട് പൂക്കൾ തളിച്ചു, പ്രേമാഭിലാഷം നിറഞ്ഞ മുഖത്തിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ അളിംഗനം ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ, കുങ്കുമം പുരട്ടിയ മാലകൾ നെഞ്ചിൽ അണിഞ്ഞ്, കളിയിലും അളിംഗനത്തിലും മുടി ചിതറിക്കൊണ്ട്, യുവതികൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വെള്ളം തളിക്കുമ്പോൾ, ആനയെ Female ആനകൾ ചുറ്റുന്നതുപോലെ ആസ്വദിച്ചു. നർത്തകിമാർക്കും ഗായികമാർക്കും സംഗീതജ്ഞന്മാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും കളിക്കാനായി അലങ്കാരങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും കൃഷ്ണൻ നൽകി. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ചിരിയും കണ്മുടിപ്പുകളും കളിച്ചുചിരിയും അളിംഗനവും കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സു കവർന്നു.