ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭൃഗുമഹർഷി ഭഗവാനെ അണകത്തോടുകൂടി വന്നു ചേർന്നപ്പോള്‍, ആ മഹാദേവൻ അവനോട് അവഗണന കാണിച്ചുവെന്ന് വിചാരിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ ശിവൻ, കണ്ണുകളിൽ തീപടർന്നതുപോലെ കോപത്തോടെ, ത്രിശൂലം ഉയർത്തി ഭൃഗുവിനെ സംഹരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഭഗവതിയുടെ സ്നേഹപൂർവമായ വാക്കുകൾകൊണ്ടു ശിവന്റെ ക്രോധം ശമിപ്പിച്ചത്. പിന്നെ ശിവൻ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്കു പോയി, അവിടെ ജനാർദ്ദനൻ വസിക്കുന്നുവല്ലോ. വൈകുണ്ഠത്തിലെത്തിയ ഭൃഗു, ശ്രീദേവി കിടക്കുന്ന നാരായണന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്റെ കാലുകൊണ്ട് അടിച്ചു. അപ്പോൾ ധാർമ്മികർക്കായ ആശ്രയനായ ഭഗവാൻ ലക്ഷ്മിയോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. തൻറെ ശയ്യയിൽ നിന്ന് താഴേ ഇറങ്ങി, ആ മഹർഷിക്കു വന്ദനം ചെയ്തു, “സ്വാഗതം, മഹാബ്രാഹ്മണാ, ദയവായി കുറേ നിമിഷം ഇരിക്കൂ. ഭഗവൻറെ വരവറിയാതെ ഞങ്ങൾ അജ്ഞാനികൾ ചെയ്ത തെറ്റ് ക്ഷമിക്കണം” എന്നുവിളിച്ചു. “ഭഗവൻറെ പാദജലം കൊണ്ടു ഞാനും, ലോകവും, ലോകപാലകരുമൊക്കെയും ശുദ്ധീകരിക്കണമേ, പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾക്കിടയിലെ പുണ്യസ്ഥലമാകുന്നവനേ,” എന്ന് ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് ഞാൻ ലക്ഷ്മിയുടെയും അനുഗ്രഹം മാത്രം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ പാദസ്പർശം കൊണ്ടു പാപരഹിതമായ ഐശ്വര്യം എന്റെ നെഞ്ചിൽ വസിക്കും.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭൃഗു വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഈ സ്നേഹപൂർവമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ അതീവ തൃപ്തനായും, മൗനിയായും, ഭക്തിയാൽ ഉന്മത്തനായും, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ നിറഞ്ഞു. പിന്നീട് ഭൃഗു ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരായ മഹർഷിമാരുടെ സഭയിലേക്ക് മടങ്ങി, അവിടെ താൻ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളതെല്ലാം വിശദമായി വിവരിച്ചു. ഈ വൃത്താന്തം കേട്ട മഹർഷിമാർ അത്ഭുതത്തോടെ, സംശയമില്ലാതെ, വിഷ്ണുവിൽ കൂടുതൽ വിശ്വാസം സ്ഥാപിച്ചു—അവനിൽ നിന്നാണ് ശാന്തിയും, ഭയരഹിതത്വവും ഉദിക്കുന്നത്. അവനിൽ നിന്നാണ് ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, വൈരാഗ്യം, അഷ്ടൈശ്വര്യങ്ങൾ, ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന കീർത്തി എന്നിവ ഉദിക്കുന്നത്. ഉപശാന്തരായ, സമചിത്തരായ, അതിജ്ഞാനികൾക്കായുള്ള പരമഗതി അവനാണ് എന്ന് മഹർഷിമാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. സത്ത്വഗുണം അവൻറെ പ്രിയരൂപം; ബ്രാഹ്മണന്മാർ അവനു പ്രിയദേവതകൾ; ശാന്തരായ, നിർമമരായ, ജ്ഞാനികളായവർ പ്രതിഫലം ആഗ്രഹിക്കാതെ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു. അവൻറെ മായാവശാൽ ഗുണങ്ങളോടുകൂടി രാക്ഷസർ, അസുരർ, സുറർ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു വിഭാഗം ജനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; അതിൽ സത്ത്വം മൂലം മാത്രമേ ആ പുണ്യസ്ഥാനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്താൻ കഴിയൂ. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, സരസ്വത ബ്രാഹ്മണന്മാർ ജനങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ നീക്കുന്നതിനായി പരമപുർഷന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ പരമഗതിയെ പ്രാപിച്ചു. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ പരമപുർഷനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഭൃഗുപുത്രന്റെ പാദസേവനത്തിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ അമൃതം, ഒരുപാട് തവണ ചെവികളിലൂടെ ആസ്വദിക്കുന്നവൻ, ഈ സാംസാരിക യാത്രയുടെ തളർച്ച ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ദ്വാർകയിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണപത്നിയുടെ പുതുതായി ജനിച്ച മകൻ പിറന്ന ഉടനെ മരിച്ചുപോയി, ഭാരതവംശജാ. ദുഃഖിതനായ ബ്രാഹ്മണൻ ആ ശവശിശുവിനെ രാജാവിന്റെ വാതിലിന് മുന്നിൽ വെച്ച്, ദുഃഖത്തിൽ കരയുകയും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണദ്വേഷിയും, കപടനും, ലോഭിയുമാണ് രാജാവായിരിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവൻ; അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ കുട്ടി മരിച്ചത്. രാജാവ് ക്രൂരതയിൽ ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ, പാപത്തിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാത്തവനാകുമ്പോൾ, ജനങ്ങൾ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കിടക്കുകയും, എപ്പോഴും ദുഃഖിതരാകുകയും ചെയ്യുന്നു.” ഇങ്ങനെ, രണ്ടാം കുഞ്ഞും മൂന്നാമത്തെയും മരിച്ചപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ അവരെ രാജാവിന്റെ വാതിലിൽ വെച്ച്, അതേ ദുഃഖഗാനം ആവർത്തിച്ചു. ഈ സംഭവം കേട്ട അർജുനൻ, ഒരിക്കൽ കേശവൻറെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ബ്രാഹ്മണന്റെ ഒമ്പതാം കുഞ്ഞ് മരിച്ചപ്പോൾ അവനോട് സംസാരിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ എന്താണ് കുറവ്? ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണന്മാർ യാഗം നടത്തുകയാണ്, ക്ഷത്രിയ സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ട്. സമ്പത്ത്, ഭാര്യ, മക്കൾ എന്നിവയുമായി ചുറ്റപ്പെട്ട് ബ്രാഹ്മണന്മാർ ദുഃഖിക്കുന്നിടത്ത്, ക്ഷത്രിയരെന്ന പേരിൽ ജീവിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭ്രാന്തന്മാരാണ്, അപമാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു. “ഹേ പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ ദുഃഖിതരായ, അനാഥരായ മക്കളെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കും; ഞാൻ വാഗ്ദാനം പാലിക്കാതെ പോയാൽ പാപശുദ്ധനായി അഗ്നിയിൽ ചാടാം.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “സങ്കർഷണനും, വസുദേവനും, അർജുനനിൽ പ്രാവീണ്യത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രദ്യുമ്നനും, അപരാജിതനായ അനിരുദ്ധനും, ഇവരും ഈ കുട്ടികളെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ലോകങ്ങളുടെ നാഥന്മാർക്കുപോലും ദുഷ്കരമായ ഈ പ്രവർത്തി ചെയ്യാൻ നീ ബാലിശത്വത്തിൽ ശ്രമിക്കുകയാണോ? ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.” അർജുനൻ പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ സങ്കർഷണനുമല്ല, കൃഷ്ണനുമല്ല, കൃഷ്ണപുത്രനും അല്ല. ഞാൻ അർജുനൻ, ഗാണ്ഡീവം എന്ന വില്ല് കൈവശമുള്ളവൻ. “മഹാബ്രാഹ്മണാ, ത്ര്യമ്പകനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച എന്റെ ശക്തിയെ അവഗണിക്കരുത്. യുദ്ധത്തിൽ മരണത്തെ ജയിച്ച ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മക്കളെ തിരികെ കൊണ്ടുവരും.” പർത്ഥൻ്റെ വാക്ക് കേട്ട് സംതൃപ്തനായ ബ്രാഹ്മണൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. പിന്നീട് ബ്രാഹ്മണപത്നിക്ക് പ്രസവസമയമെത്തുമ്പോൾ, ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ അർജുനനെ വിളിച്ചു: “എന്റെ കുഞ്ഞിനെ മരണത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കണം!” അർജുനൻ ശുദ്ധജലംകൊണ്ട് ശുദ്ധി ചെയ്ത് മഹേശ്വരനെ വണങ്ങി, ദിവ്യായുധങ്ങൾ സ്മരിച്ചു, ഗാണ്ഡീവം കരസ്ഥമാക്കി. വിവിധ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അർജുനൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് പ്രസവമുറി മുഴുവൻ മുറിച്ചിട്ടു, മുകളിൽ, ചുറ്റും, താഴെ എല്ലായിടത്തും അമ്പുകളാൽ ഒരു കാവചം സൃഷ്ടിച്ചു. പിന്നീട്, ബ്രാഹ്മണപത്നിക്ക് കുഞ്ഞ് ജനിച്ചപ്പോൾ, ആ കുഞ്ഞ് കരയിക്കൊണ്ടിരിക്കേ, അതിവേഗം ആകാശത്തിലേക്ക് ശരീരത്തോടെ അപ്രത്യക്ഷമായി. കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ബ്രാഹ്മണൻ അർജുനന്റെ പരാജയം കുറ്റപ്പെടുത്തി: “അവനു വിശ്വാസം വെച്ചത് എന്റെ മൗഢ്യമാണ്. പ്രദ്യുമ്നനും, അനിരുദ്ധനും, രാമനും, കേശവനുമൊക്കെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണെങ്കിൽ, മറ്റാരാണ് രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക?” “അർജുനന്റെ വാഗ്ദാനം പൊയ്മയാണ്; അവൻറെ സ്വയംപ്രശംസയും വില്ലും നിന്ദനീയമാണ്; വിധിയുടെ നിയമം മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിൽ അവൻ മയക്കത്തിലാണ്.” ഇങ്ങനെ ബ്രാഹ്മണശാപം ലഭിച്ച അർജുനൻ, തന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ ആശ്രയിച്ച്, യമലോകമായ സമ്യമനിയിൽ ചെന്നു. അവിടെ കുട്ടിയെ കണ്ടില്ല; പിന്നെ ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലേക്കും, അഗ്നി, നിരൃതി, സോമ, വായു, വരുണൻ എന്നിവരുടെ നഗരങ്ങളിലേക്കും ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വെച്ച് യാത്ര ചെയ്തു. റസാതലത്തിലേക്കും, സ്വർഗത്തിലേക്കും, മറ്റ് ദേവതകളുടെ ലോകങ്ങളിലേക്കും പോയെങ്കിലും കുട്ടിയെ കണ്ടെത്തിയില്ല; വാഗ്ദാനം പാലിക്കാൻ കഴിയാതെ, അർജുനൻ അഗ്നിയിൽ ചാടാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവനെ തടഞ്ഞു: “ഞാൻ നിനക്ക് ബ്രാഹ്മണന്റെ മക്കളെ കാണിച്ചുതരാം; നീ തനിക്കു തന്നെ അപമാനം വരുത്തേണ്ട. നമ്മുടെ ശുദ്ധമായ കീർത്തി സ്ഥാപിക്കുന്നവർക്കു ഭാഗ്യം ഉണ്ടാകും.