ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാന്റെ മഹത്ത്വത്തെ കുറിച്ച് വേദങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അവിടെ, വേദങ്ങൾ പറയുന്നു: സൃഷ്ടിക്ക് മുമ്പും പ്രളയത്തിനു ശേഷവും ഇല്ലാത്തതും, ഇടയിൽ മാത്രം സീമിതമായി അനുഭവപ്പെടുന്നതും, ഭഗവാനിൽ ഒരു രുചിയിലായുള്ള മായയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ, സമ്പത്തോ ജാതിയോ എന്ന വ്യത്യാസങ്ങൾ പോലെയാണ് ഇതും; എന്നാൽ, ധീരന്മാർ മനസ്സിന്റെ ഈ കളി മിഥ്യയാണെന്നും അതിന്റെ ആനന്ദം പോലും മായയാണെന്നും ഗ്രഹിക്കുന്നു. അജജന്യനായ ആത്മാവിന്, അജനായ പരമാത്മാവുമായി സമ്സർഗം ലഭിച്ചാൽ, അവിടുത്തെ ഗുണങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അപ്പോൾ, മരണത്തെ അതിജയിച്ച്, തന്റെ ഭാഗം വിട്ട് വിട്ട് മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. ഭഗവാനേ, നീയും ആ രൂപം ത്യജിക്കുന്നു, പാമ്പ് തൻ ചർമ്മം ത്യജിക്കുന്നതുപോലെ. അതിനുശേഷം, അളവറ്റ പരമമഹത്വത്തിൽ, നീ അഷ്ടഗുണം അപ്പുറവും അളവിനപ്പുറവും നിലകൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ, ഹൃദയത്തിലെ ആസക്തികളുടെ കുരുക്കു തന്നെ വേരോടെ പിഴുതെറിയാത്ത യതികൾക്ക്, നീ അർഹതയില്ലാത്തവർക്ക് ദുർലഭനായവനായി, ഹൃദയത്തിൽ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അത് കഴുത്തിൽ മറന്നിരിക്കുന്ന രത്നം പോലെയാണ്. ആത്മാവിൽ തൃപ്തരല്ലാത്തവർക്ക് ഇരുവശത്തും ദുഃഖം അനുഭവപ്പെടുന്നു, കൃതാർത്ഥതയില്ലാത്തതിനാൽ, ഭഗവാന്റെ അമരത്വം ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ. ഭഗവാനായ നീ, സർവ്വമംഗള-അമംഗളങ്ങളുടെ ആധാരമായവനെ അറിയാത്തവൻ, നിന്നിൽ നിന്നു ഉദിക്കുന്ന ഗുണദോഷങ്ങളെയും, ജഡന്മാരുടെ വാക്കുകളെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല. എങ്കിലും, ഓരോ യുഗത്തിലും, ഗുണങ്ങളുള്ള പ്രഭുവായ നിന്നെ അനവിരതമായി പാടപ്പെടുന്നു; നിന്നെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നവരെ മനുഷ്യർ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗാധിപന്മാർക്കു പോലും, അനന്തനായ നിന്റെ അതിരുകൾ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. നീയിടയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന സാവർണാദി ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾക്കും അതുപോലെ. ആകാശത്തിൽ കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന പൊടിപടലങ്ങൾപോലെ, കാലവും വേദങ്ങളും ഒഴുകിപ്പോകുന്നു; എന്നാൽ, ഭഗവാനിൽ അവ ഫലപ്രദമാവുന്നു, അസത്യം ഉപേക്ഷിച്ച് സത്യം തേടുന്നു. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഈ ഉപദേശം കേട്ട ശേഷം, ബ്രഹ്മപുത്രന്മാരായ സിദ്ധന്മാർ സനന്ദനനെ ആദരിച്ചു. ഈ ഉപദേശം, അത്മപഥം അറിഞ്ഞവരായ മഹാത്മാക്കൾ പണ്ടേ ആകാശമാർഗ്ഗത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച് വേദ, പുരാണ, ഉപനിഷത്തുകളുടെ സാരം എടുത്തു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ വംശജനായവനേ, ഈ ആത്മോപദേശം വിശ്വാസപൂർവ്വം ഏറ്റുവാങ്ങി, മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ച് ഭൂമിയിൽ സ്വേച്ഛയാൽ ജീവിക്കൂ. ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: ആത്മസംയമനത്തോടെ, വിശ്വാസപൂർവ്വം ഈ ഉപദേശം ഗ്രഹിച്ചു, ധീരനും പണ്ഡിതനുമായ മുനി വീരവ്രതൻ പ്രസ്താവിച്ചു. ശ്രീനാരദൻ പറയുന്നു: സൃഷ്ടിയും സംഹാരവും ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന, കറമില്ലാത്ത മഹിമയുള്ള കൃഷ്ണഭഗവാനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ആ പുരാതനമുനിയെയും ശിഷ്യന്മാരെയും വന്ദിച്ച്, ഞാൻ അച്ഛൻ ദ്വൈപായനന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, ഭഗവാന്റെ ആദരവു ലഭിച്ചശേഷം, ഞാൻ നാരായണനിൽ നിന്ന് കേട്ടതെല്ലാം അച്ഛനോട് വിവരിച്ചു. രാജാവേ, ഇങ്ങനെ മനസ്സിനെ നിർവചനംകൂടാത്ത, ഗുണരഹിതമായ ബ്രഹ്മണിൽ എങ്ങനെ നിശ്ചലമാക്കാമെന്നു ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ സർവ്വസാക്ഷിയായ, അവ്യക്തത്തിന്റെയും ജീവികളുടെയും അധിപനായ, ലോകം സൃഷ്ടിച്ച് അതിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഋഷിമാരിലൂടെ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന, ലഭിച്ചശേഷം ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന, ജനനമില്ലാത്ത, ഭയരഹിതനായ ഹരിയുടെ സ്മരണയിൽ മനസ്സു സ്ഥിരമാക്കണം. ഇങ്ങനെ 'വേദങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന' എന്ന അധ്യായം ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി, രാജാവ് ചോദിക്കുന്നു: ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും മനുഷ്യരിലുമുള്ള സമ്പന്നരായ ഭരണാധികാരികൾ, അമംഗളത്തെ മംഗളമായാണ് ആരാധിക്കുന്നത്; പക്ഷേ, ലക്ഷ്മീപതിയായ ഹരിയുടെ ഭക്തർ അങ്ങനെ ചെയ്യാറില്ല. ഇതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എതിര്‍ സ്വഭാവമുള്ള ഇരുവിധ ദേവന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് എതിര്‍ ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് സംശയമുണ്ട്. ശ്രീശുകൻ പറയുന്നു: ശിവൻ എപ്പോഴും ശക്തിയോടൊപ്പം ഏകത്വത്തിലുണ്ട്. സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നിങ്ങനെ മൂന്നുവിധ ഗുണങ്ങളിൽ ആച്ഛാദിതനാണ് ശിവൻ; അതിനാൽ, ഞാനും മൂന്നുവിധമാണ്. അവനിൽ നിന്ന് പതിനാറ് വിധ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉദിച്ചു; എല്ലാ രൂപങ്ങളും ധരിച്ചു, അവൻ അവയുടെ അവസ്ഥയിലേക്കെത്തുന്നു. ഹരിചെന്നാൽ, ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറമായ പരമപുരുഷൻ; പ്രകൃതിക്ക് അതീതൻ; സർവ്വസാക്ഷിയും നിയന്ത്രകനുമാണ്. അവനെ ആരാധിച്ചാൽ, ഗുണങ്ങൾക്കുമപ്പുറം എത്താം. അശ്വമേധയാഗങ്ങൾ നിലച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, നിന്റെ അപ്പനായ രാജാവ്, ഭഗവാന്റെ ധർമ്മങ്ങൾ കേട്ടശേഷം, അച്യുതനോട് ഇതേ ചോദിച്ചു. ഭഗവാൻ, യദുകുലത്തിൽ അവതരിച്ചവൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തിസേവയാൽ പ്രസന്നനായി, മനുഷ്യർക്കുള്ള പരമഹിതം പ്രസ്താവിച്ചു: "ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും പ്രത്യേകമായി അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം അവന്റെ സമ്പത്ത് എടുത്തുകളയുന്നു. അവന്റെ ബന്ധുക്കളും അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; പിന്നെ അവൻ ദു:ഖിതനായി കൂടുതൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. പിന്നീട്, അവൻ സമ്പത്തിൽ നിരാശനായി, എന്റെ ഭക്തന്മാരുമായി സൗഹൃദം പുലർത്തുമ്പോൾ, ഞാൻ അവനിൽ ദയചെയ്യുന്നു. ആ പരമ, സൂക്ഷ്മമായ, ചൈതന്യരൂപിയായ, നിത്യമായ, അനന്തമായ ബ്രഹ്മം ആത്മാവായാണ് തിരിച്ചറിയേണ്ടത്; അങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്ന ജ്ഞാനി സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. എന്നാൽ, എന്നെ ആരാധിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്നു കണ്ടവർ, മറ്റുള്ളവരെ ആരാധിക്കുന്നു. അവർക്ക് വേഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾ—രാജ്യാധികാരം, സമ്പത്ത്—കൊണ്ടു അവർ അഭിമാനികളും അഹങ്കാരികളും ആകുന്നു; പിന്നെ കൂടുതൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ തേടി, എന്നെ അവഗണിക്കുന്നു. ഇവിടെ, അനുഗ്രഹത്തിന്റെയും ശാപത്തിന്റെയും അധിപന്മാരായ ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, ശിവന്മാർക്കിടയിൽ, ശിവൻ വളരെ വേഗം അനുഗ്രഹമോ ശാപമോ നൽകുന്നു; ബ്രഹ്മാവിന് അതില്ല; അച്യുതൻ ഒരിക്കലും ഉടൻ നൽകുന്നവനല്ല. ഈ വിഷയത്തിൽ ഒരു പൗരാണികകഥ പറയുന്നു: വൃകാസുരനെന്ന അസുരന്, ശിവൻ അനുഗ്രഹം നൽകിയതിനെ തുടർന്ന്, ശിവൻ തന്നെ വിഷമത്തിലായി. ശകുനിയുടെ പുത്രനായ വൃകനെന്ന അസുരൻ, വഴിയിൽ നാരദനെ കണ്ടു. ദുഷ്ടചിത്തനായ അവൻ, മൂന്നു ദേവന്മാരിൽ ആരാണ് വേഗം പ്രസന്നനാവുന്നതെന്നു ചോദിച്ചു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: "നീ ഗിരീശനെ (ശിവനെ) ആരാധിച്ചാൽ വിജയിക്കും; അവൻ ചെറിയ ഗുണത്തിലും ദോഷത്തിലും വേഗം പ്രസന്നനോ കോപിതനോ ആകുന്നവനാണ്." രാവണനും ബാണനും ശിവനെ സ്തുതിച്ച് അപാരശക്തികൾ നേടുകയും, പിന്നെ വലിയ ദുരിതം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തതുപോലെ. ഇങ്ങനെ ഉപദേശമേറ്റ വൃകാസുരൻ, തന്റെ ശരീരത്തിലെ മാംസം അഗ്നിസ്വരൂപിയായ ഹരന്റെ മുന്നിൽ ഹോമം ചെയ്തു. ഏഴാം ദിവസം ദൈവം പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതിരുന്നതിൽ നിരാശനായി, വൃകാസുരൻ, തീവ്രതയിൽ, തന്റെ തല വാളാൽ വെട്ടി അർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ, ദയാനിധിയായ ധൂర్జടി (ശിവൻ), അഗ്നിയിൽ നിന്നു ജ്വാല പൊട്ടുന്നതുപോലെ, വൃകാസുരനെ പിടിച്ചു, തൊടാതിരിക്കാൻ തടഞ്ഞു, അവന്റെ ശരീരം മുമ്പിലേക്കാൾ ഭംഗിയായി പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. ശിവൻ പറഞ്ഞു: "മതി, അംഗല! നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം ചോദിക്കു; ഞാൻ അതു നൽകാം. അർപ്പിക്കുന്നവർക്ക് വെള്ളം പോലും മതിയാകുന്നവനാണ് ഞാൻ; നീ അനാവശ്യമായി അതിരുവിട്ടു പീഡിപ്പിച്ചു." അപ്പോൾ ആ പാപി ദൈവത്തോട് beings-നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അനുഗ്രഹം ചോദിച്ചു: "ഞാൻ ആരുടെയും തലയിൽ കൈവെച്ചാൽ, അവൻ മരിക്കട്ടെ." ഇത് കേട്ട്, രുദ്രൻ, അനിഷ്ടമായിട്ടും, ചിരിച്ച്, "ഓം" എന്നു പറഞ്ഞ് അനുഗ്രഹം നൽകി; വിഷം പാമ്പിന് നൽകുന്നതുപോലെ. പിന്നീട്, അനുഗ്രഹം പരീക്ഷിക്കാൻ, വൃകാസുരൻ ശിവന്റെ തലയിൽ തന്നെ കൈവയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശിവൻ ഭയന്ന്, അവൻ നിന്നും വിട്ടു ഓടി. അസുരൻ പിന്തുടർന്നപ്പോൾ, ശിവൻ ഭയത്തിൽ, ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലും ദിക്കുകളിലും വെള്ളത്തിലുമൊക്കെ ഓടി. ദേവരാജാക്കന്മാർക്കു ഇതിന് പരിഹാരമൊന്നും മനസ്സിലായില്ല; അവർ മൗനമായി ഇരുന്നു. അപ്പോൾ വൃകാസുരൻ അന്ധകാരംകൂടിയ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക്, പ്രകാശമുള്ള ആ ലോകത്തിലേക്ക് പോയി. — ഇതാണ് വേദങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ മുതൽ വൃകാസുരന്റെ കഥയിലേക്കുള്ള ദൈവികമായ ഈ അനുഭവങ്ങളുടെ ശ്രുതി.