ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഈ ലോകത്തിൽ, അശാന്തമായ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരുണ്ട്; മനസ്സിനെ ഒരു കുതിരയെപ്പോലെ പിടിച്ചിരിക്കാൻ അവർ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും ശ്വാസത്തിന്റെയും ശക്തി ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ അവഗണിച്ചാൽ, അവർ അനേകം കഷ്ടങ്ങളിൽ അകപ്പെടുന്നു—കടലിൽ കപ്പലുകാരൻ ദിശാരക്ഷകനെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ വഴിയില്ലാതാവുന്നത് പോലെ. ഭഗവാൻ നിൽക്കുന്നിടത്ത്, ബന്ധുക്കളിൽ, മക്കളിൽ, സ്വഭാവത്തിൽ, ഭാര്യയിൽ, ധനത്തിൽ, വീട്ടിൽ, രഥങ്ങളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതിൽ എന്ത് മൂല്യമുണ്ട്? ഈ സത്യം അറിയാതെ, ആനന്ദം തേടിക്കൊണ്ട് ഇഹലോകത്തിൽ അലയുന്നവർക്ക്, സ്വന്തമായ ഭാഗ്യം നഷ്ടമായാൽ ആരാണ് ഇവിടെ സുഖം കണ്ടെത്തുന്നത്? ഭൂമിയിൽ, തീർത്ഥാടനത്തിലൂടെ ശുദ്ധിയാർജിച്ച മഹർഷികൾ, ഭഗവാന്റെ കമലപാദജലത്തിൽ ഹൃദയം കഴുകിയവർ, ഒരിക്കൽ പോലും ദൈവത്തിൽ മനസ്സിനെ നിശ്ചയിച്ചാൽ, മനുഷ്യന്റെ സാരത്തെ കവർന്നെടുക്കുന്നവരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്കു തിരികെ പോകാറില്ല. “ഇത് സത്വത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്,” എന്ന വാദം നിരസിക്കപ്പെടുന്നു; കാരണം, ആ വാദം തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല, ചിലപ്പോൾ തെറ്റാണ്, സത്വ-അസത്വം യഥാർത്ഥത്തിൽ ചേർന്നതല്ല. പ്രയോജനത്തിനായി വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ അവ അന്ധമായി പകർന്നെടുക്കുന്നു; elaborate ആയ വാക്കുകൾ, യജ്ഞങ്ങളിലെ ജപം കൊണ്ടുള്ള ഭാവങ്ങൾ, ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവരെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു. മുന്‍പും പിന്നിലും ഇല്ലാത്തത്, ഇടയിൽ മാത്രം ഉള്ളത്, ഭഗവാനിൽ ഒരേ രുചിയിലായുള്ള മായ മാത്രമാണ്. അതിനാൽ, ധനം, ജാതി തുടങ്ങിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ പോലെ, മനസ്സിന്റെ കളി അസത്യം, അതിന്റെ അമൃതം മിഥ്യയാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. ആത്മാവ്, അജജനുമായി ബന്ധം കൊണ്ടു, അനാദിയുമായുള്ള സ്പർശത്തിൽ ഗുണങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു; അതിനാൽ, മരണത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു. ഭഗവാൻ അതു ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, പാമ്പ് തൻറെ ചർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ; തന്റെ പരമ, അളവറ്റ മഹത്വത്തിൽ, അഷ്ടഗുണം കൂടിയവനും അളവിൽ അതീതനുമാണ്. വിരാഗം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി നീക്കാതിരിക്കുന്ന സന്യാസികൾക്ക്, ഭഗവാൻ, യോഗ്യരല്ലാത്തവർക്കു ദുർലഭനായി, ഹൃദയത്തിൽ മറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു—കഴുത്തിലെ മറക്കപ്പെട്ട രത്നം പോലെ. ആത്മസന്തോഷം ഇല്ലാത്തവർക്ക്, ഇരുവശത്തും ദു:ഖം അനുഭവപ്പെടുന്നു; കാരണം, അവൻ മരണം അതീതമായ ഭഗവാന്റെ നിലയിൽ എത്താത്തതുകൊണ്ടാണ്. ഭഗവാനെ, എല്ലാ ശുഭ-അശുഭങ്ങളുടെ ഉറവിടം, അറിയാത്തവൻ, അവയിൽ നിന്നുള്ള ഗുണ-ദോഷങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല; embodied beings-ന്റെ വാക്കുകൾ പോലും. എങ്കിലും, എല്ലാ കാലത്തും, ഗുണങ്ങളുള്ള ഭഗവാനെ, അനന്തരമായി പാടപ്പെടുന്നു; അവനെ കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നവർ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഭരണാധികാരികളും, അനന്തനായ ഭഗവാന്റെ അന്ത്യത്തെ കൈവരിച്ചില്ല; സാവർണങ്ങൾ എന്ന ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾക്കും, ഭഗവാന്റെ ഇടയിൽ, അതു സാധ്യമായില്ല. ആകാശത്തിൽ കാറ്റിൽ പൊടികണങ്ങൾ ഒഴുകുന്നത് പോലെ, കാലവും, വേദങ്ങളും, ഭഗവാനിൽ ഫലപ്രാപ്തി നേടുന്നു; അസത്യം ഉപേക്ഷിച്ച്, അവ ഭഗവാനിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ഇതിനുശേഷം, ഭഗവാന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ബ്രഹ്മായിൽ നിന്ന് കേട്ട ശേഷം, ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രന്മാരായ സിദ്ധന്മാർ, ആത്മപഥം അറിയുന്ന സനന്ദനനെ ആദരിച്ചു. വേദങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ—ഇവയുടെ സാരം, ആകാശമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത മുൻകാല മഹാത്മാക്കൾ എടുത്തു. ബ്രഹ്മപുത്രനായ നീ, ഈ ആത്മോപദേശത്തെ വിശ്വാസത്തോടെ ഏറ്റുവാങ്ങി, ഭൂമിയിൽ ഇഷ്ടം പോലെ ജീവിക്കൂ; മനുഷ്യരുടെ വാഞ്ഛകൾ ദഹിപ്പിക്കുക. ശ്രീ ശുകൻ പറയുന്നു: അതിനുശേഷം, ആ സന്യാസിയുടെ ഉപദേശം വിശ്വാസത്തോടും ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടും കൂടി ഏറ്റുവാങ്ങി, വീരവ്രത എന്ന മുനി, പൂർണ്ണതയോടെ, ജ്ഞാനത്തോടും കൂടി സംസാരിച്ചു. ശ്രീ നാരദൻ പറയുന്നു: spotless fame-ഉള്ള, സൃഷ്ടി-ലയശക്തികൾ മുഴുവനും വഹിക്കുന്ന, കൃഷ്ണ Bhagavān-നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. പഴയ സന്യാസിയെയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യന്മാരെയും വന്ദിച്ചശേഷം, ഞാൻ എന്റെ പിതാവായ ദ്വൈപായനന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. ഭഗവാന്റെ ആദരവും, ആസനം സ്വീകരിച്ചതും, നാരായണൻ്റെ വായിൽ നിന്ന് കേട്ടത്, അദ്ദേഹം പിതാവിന് പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ, രാജാവേ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതായ, മനസ്സ് നിർഗുണ, നിർവചനം അതീതമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ എങ്ങനെ നിശ്ചയിക്കാമെന്നത് വിശദീകരിച്ചു. ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ആരംഭം, മധ്യം, അവസാനം നിരീക്ഷിക്കുന്നവൻ; അവ്യക്തം, ജീവികൾ, ഭരണാധികാരികൾ—ഇവയുടെ അധിപൻ; സൃഷ്ടി ചെയ്ത്, സൃഷ്ടിയിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഋഷിമാർ മുഖേന നിയന്ത്രിക്കുന്നവൻ; അതിനെ ലഭിച്ചാൽ, embodied soul, ഉറങ്ങുന്ന പക്ഷി കൂടാരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നപോലെ, ഉപേക്ഷിക്കുന്നു—ഉത്ഭവം ഇല്ലാത്ത, ഭയരഹിതമായ ഹരിയിൽ, എപ്പോഴും ധ്യാനിക്കണം. ഇതിനാൽ, 'വേദപ്രാർഥനകൾ' എന്ന അഞ്ഞേഴ്പത്തിരണ്ടാം അധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിൽ, paramahaṃsa-മാർക്കും അനുയോജ്യമായ ശാസ്ത്രത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. അടുത്തതിൽ, രാജാവ് ചോദിക്കുന്നു: ദേവതകൾ, അസുരർ, മനുഷ്യർ—ഇവയിൽ, അശുഭം ശുഭമായി ആരാധിക്കുന്നവരിൽ കൂടുതലും സമ്പന്നരായ ഭരണാധികാരികളാണ്; ഹരിയുടെ ഭക്തർ അങ്ങനെ ചെയ്യാറില്ല. ഇത് ഞങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാക്കണം; കാരണം, രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവമുള്ള ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നവർ എങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത ഫലങ്ങൾ നേടുന്നു എന്നതിൽ വലിയ സംശയമുണ്ട്. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ശിവൻ, എപ്പോഴും ശക്തിയോടൊപ്പം, സത്വം, രജസ്, തമസ് എന്ന ഗുണങ്ങൾ കൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ട്, ത്രിമൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു—അവൻ സത്വം, രജസ്, തമസ് മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ. അവനിൽ നിന്ന് പതിനാറ് വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉത്ഭവിച്ചു; എല്ലാ രൂപങ്ങളും സ്വീകരിച്ച്, അവൻ എല്ലാ നിലയിലേക്കും എത്തുന്നു. ഹരി, എന്നാൽ, ഗുണങ്ങൾ അതീതനായ പരമപുരുഷൻ; പ്രകൃതിക്ക് അതീതൻ; എല്ലാം കാണുന്നവൻ, മേൽനോട്ടക്കാരൻ; അവനെ ആരാധിച്ചാൽ, ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നു. അശ്വമേധ യജ്ഞങ്ങൾ നിലയ്ക്കുമ്പോൾ, രാജാവിന്റെ അപ്പൻ, ഭഗവാന്റെ ധർമ്മങ്ങൾ കേട്ട്, അച്യുതനോട് ചോദിച്ചു. ഭഗവാൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനത്തിൽ തൃപ്തനായ്, മനുഷ്യരുടെ പരമോന്നതത്തിനായി, യദു വംശത്തിൽ അവതരിച്ചവൻ, സംസാരിച്ചു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഒരാളിൽ പ്രത്യേക കൃപ കാണിച്ചാൽ, постепം അവന്റെ ധനം എടുത്തു കളയുന്നു; പിന്നെ, ബന്ധുക്കളും അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; അവൻ ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെടുന്നു. അവൻ, ധനം തേടിയിട്ടും പരാജയപ്പെട്ട്, അതിൽ നിരാശപ്പെട്ട്, എന്റെ ഭക്തന്മാരുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചാൽ, ഞാൻ അവനിൽ കൃപ കാണിക്കുന്നു. ആ പരമ, സൂക്ഷ്മ ബ്രഹ്മം, ചൈതന്യമാത്രമായ, ശാശ്വതമായ, അനന്തമായത്—അത് ആത്മാവായി തിരിച്ചറിയുന്ന ജ്ഞാനി, സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു. ഭഗവാനെ ആരാധിക്കാൻ വളരെ ദുഷ്കരമായതിനാൽ, ആളുകൾ മറ്റുള്ളവരെ ആരാധിക്കുന്നു; പിന്നെ, വേഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം—രാജ്യങ്ങളും സമ്പത്തുകളും—കൊണ്ട്, അവർ മദം, അഹംഭാവം, അമിതാഭിലാഷം, ഭഗവാനെ അവഗണിക്കുന്നു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: അനുഗ്രഹം, ശാപം നൽകുന്ന ദേവന്മാർ—ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, ശിവൻ—ഇവരിൽ, ശിവൻ വേഗത്തിൽ അനുഗ്രഹം, ശാപം നൽകുന്നു; ബ്രഹ്മാ അങ്ങനെ ചെയ്യാറില്ല; അച്യുതൻ ഒരിക്കലും ഉടൻ ചെയ്യാറില്ല. ഇവിടുത്തെ ഒരു പഴയ കഥ പറയപ്പെടുന്നു: വൃകാശുരന് എന്ന അസുരന്, ശിവൻ അനുഗ്രഹം നൽകി, ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെട്ടു. വൃക എന്ന അസുരൻ, ശകുനിയുടെ പുത്രൻ, വഴിയിൽ നാരദനെ കണ്ടു; ദുഷ്ടചിന്തയുള്ളവൻ, മൂന്ന് ദേവന്മാരിൽ വേഗത്തിൽ തൃപ്തിപ്പെടുന്നവനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: “നീ വേഗത്തിൽ ഗിരീശനെ സമീപിക്കൂ; നീ വിജയിക്കും; അദ്ദേഹം ചെറിയ ഗുണം, ദോഷം കൊണ്ടും വേഗത്തിൽ തൃപ്തിപ്പെടുന്നവനാണ്.” രാവണനെയും ബാണനെയും പ്രശംസിച്ച്, incomparable power നൽകിയതുപോലെ, അവർ വലിയ ദു:ഖത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ച ശേഷം, വൃക എന്ന അസുരൻ, ഹരന്റെ അഗ്നിമുഖത്തേക്ക്, തന്റെ ശരീരത്തിലെ മാംസം ഹോമം ചെയ്ത്, വേഗത്തിൽ അവനെ സമീപിച്ചു. ഏഴാം ദിവസം, ദേവന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കാതെ, നിരാശയിൽ, വൃക, തന്റെ തല, തലമുടി പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ തൂവിച്ച്, വെട്ടി മാറ്റി. പിന്നെ, മഹാ കരുണാനിധിയായ ധുര്ജടി, അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള ജ്വാലപോലെ, കൈകളാൽ പിടിച്ച്, അവനെ സ്പർശിക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ, കൂടുതൽ ഭംഗിയുള്ള രൂപത്തിൽ അവന്റെ ശരീരം പുനസ്ഥാപിച്ചു. ശിവൻ പറഞ്ഞു: “മതി, അങ്ങല! നീ ഇഷ്ടം പോലെ ഒരു വരം ചോദിക്കൂ; ഞാൻ അതു നൽകും. സമർപ്പിച്ചവർ വെള്ളം പോലും അർപ്പിച്ചാൽ ഞാൻ തൃപ്തനാകുന്നു; നീ അനാവശ്യമായി, അതിക്രമമായി, ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു.” അപ്പോൾ, ആ പാപി, beings-ക്ക് ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വരം ചോദിച്ചു: “എന്റെ കൈ കൊണ്ട് ആരുടെ തല സ്പർശിച്ചാലും, അവൻ മരിക്കട്ടെ.