ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ ഈ ഭാഗം, വേദങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകളും, അതിന് തുടർന്നുള്ള സംവാദങ്ങളും, അതുൾക്കൊള്ളുന്ന ഗൂഢതത്വങ്ങളും, ഭക്തിയുടെ മഹത്വവും, ദൈവീകതയുടെ ഗൗരവവും, വളരെ മനോഹരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യം, സൃഷ്ടിയിലെ ജിവന്മാർ അനന്തവും സകലവ്യാപിയുമാണെന്നു കരുതിയാൽ, അവരിൽ നിയന്ത്രണം ഉണ്ടാവില്ലെന്നും, ജന്മം ലഭിക്കുന്നതും അജൻമമായതിൽ നിന്നാണെന്നു പറഞ്ഞാൽ, അതിനെ വിട്ടയക്കാതെ, നിയന്ത്രകൻ നിലനിൽക്കുമെന്നും, എല്ലായ്പ്പോഴും സകലരിൽ സമത്വം സ്വീകരിച്ചാലും, ഈ ദർശനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് തെറ്റായതാണെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയും പുരുഷനും ഉത്ഭവമില്ലാത്തവരാണ്; അവയുടെ സംഗമത്തിൽ നിന്നും ഉരുത്തിരിയുന്നതെല്ലാം ജലത്തിലെ കുതിരകളുപോലെ ക്ഷണികമാണ്. പരമസത്യനിൽ, ഈ വ്യത്യസ്തമായ എല്ലാ നാമങ്ങളും ഗുണങ്ങളും, നദികൾ സമുദ്രത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ, ലയിക്കുന്നു. മനുഷ്യരിൽ, ഭഗവാന്റെ മായയുടെ ശക്തമായ ഭ്രമം തിരിച്ചറിയുന്നവർ, മനസ്സിനെ സകലത്തിന്റെയും ഉറവിടമായ ഭഗവാനിൽ ആകേന്ദ്രിതമാക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവർക്ക് ഭക്തി ദിനംപ്രതി വൃദ്ധിയാകും. ഭഗവാന്റെ പാത പിന്തുടരുന്നവർക്ക് ലോകഭയമുണ്ടാകുമോ? ഭഗവാൻ ചിതറുന്ന കുരിശ് പോലും, അന്യശരണങ്ങൾ തേടുന്നവർക്ക്, പുല്ലുകൾപോലും, ഭയമുണ്ടാക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ, അനിയന്ത്രിതമായ മനസ്സിനെ, കുതിരയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും ശ്വാസത്തിനും ആശ്രയിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരും, ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ അവഗണിക്കുന്നവരും, അനേകം കഷ്ടങ്ങളിൽ പെടുന്നു; കടലിൽ കപ്പൽക്കാരൻ നിർദ്ദേശം ഉപേക്ഷിച്ച വ്യാപാരികൾ പോലെ, അവർ വഴിതെറ്റുന്നു. ഭഗവാൻ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ബന്ധുക്കളിൽ, കുട്ടികളിൽ, സ്വയം, ഭാർയ്യയിൽ, ധനത്തിൽ, വീട്ടിൽ, രഥങ്ങളിൽ ആശ്രയമിടുന്നതിൽ എന്ത് മൂല്യം? ഈ സത്യം അറിയാതെ, സൗഖ്യത്തിനായി സങ്കല്പങ്ങൾക്കായി ചുറ്റുന്നവർ, സ്വന്തം ഭാഗം നഷ്ടപ്പെട്ട്, സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നത് ആരാണ്? ഭൂമിയിൽ, പരിശുദ്ധതയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ സന്ദർശനം നടത്തി, ഭഗവാന്റെ പാദജലത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച ऋഷികൾ, ഒരിക്കൽ പോലും ഭഗവാനിൽ മനസ്സിനെ ആകേന്ദ്രിതമാക്കിയാൽ, മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം കവർന്നെടുക്കുന്നവരുടെ വാസസ്ഥാനങ്ങൾ വീണ്ടും തേടാറില്ല. 'ഇത് സത്വത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്' എന്ന വാദം, യുക്തിയില്ലാത്തതും, ചിലപ്പോൾ തെറ്റായതും, യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടിനെയും ചേർക്കാത്തതും ആണെന്ന് പറയുന്നു. പ്രായോഗിക ഇടപാടുകൾക്കായി വ്യത്യാസങ്ങൾ വരുത്തപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ അവ അന്ധമായി പാരമ്പര്യമായി പകർന്നു നൽകുന്നു; വാചകങ്ങൾ, അതിന്റെ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിൽ, യജ്ഞം നടത്തിയവരെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു. മുന്പ് ഇല്ലാത്തതും, ലയനത്തിന് ശേഷം ഇല്ലാത്തതും, ഇടയിൽ മാത്രം ഉള്ളതും, ഭഗവാനിൽ, ഒരേ രുചിയുടെ മായാപരമായ പ്രത്യക്ഷതയായി കാണപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, സമ്പത്തിന്റെയും വർഗ്ഗത്തിന്റെയും വ്യത്യാസങ്ങൾ പോലെ, മനസ്സിന്റെ കളി മിഥ്യയാണെന്നും, അതിന്റെ അമൃതം മായയാണെന്നും, ജ്ഞാനികൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ജീവൻ, അജൻമമായതുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിച്ച്, ഗുണങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, അതുമായി സമാനത നേടുന്നു; മരണത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. ഭഗവാൻ, അതിനെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, പാമ്പ് തടി ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, തന്റെ പരമ, അളവറ്റമായ മഹത്വത്തിൽ, എട്ടു മടങ്ങ് കൂടുതൽ, അളവിൽ അകറ്റമായവനാണ്. യതിർ, ഹൃദയത്തിൽ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കുരുക്കു പൂർണ്ണമായും നീക്കം ചെയ്യാത്തവർക്ക്, ഭഗവാൻ അപ്രാപ്യനാണ്; കൺതൊടിയിൽ മറന്നുപോയ രത്നംപോലെ, ഹൃദയത്തിൽ മറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. ആത്മസന്തോഷം ഇല്ലാത്തവർക്ക്, ഇരുവശത്തും ദുഃഖം അനുഭവപ്പെടുന്നു; അവൻ മരണത്തിൽ നിന്നു മോചിതനായി, ഭഗവാന്റെ നിലയിൽ ഉറപ്പുള്ളവനാകുന്നില്ല. ഭഗവാനെ അറിയാത്തവർ, സകല ശുഭ-അശുഭങ്ങളുടെ ഉറവിടമായ അവനിൽ നിന്നുള്ള ഗുണ-ദോഷങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല; ജിവന്മാരുടെ വാക്കുകളും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. എങ്കിലും, ഓരോ കാലത്തിലും, ഗുണങ്ങളുള്ള ദൈവമായ ഭഗവാൻ, നിരന്തരമായി പാടപ്പെടുന്നു; അവനെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നവർ, മനുഷ്യരാൽ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഭരതാക്കളും, അനന്തനായ ഭഗവാന്റെ അന്ത്യത്തേയും, സാവർണ്ണ എന്ന ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങളും, അതിനിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്നവയും, എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയില്ല. ആകാശത്തിൽ കാറ്റിൽ പൊടിക്കരകൾ പറക്കുന്ന പോലെ, വേദങ്ങളും, കാലം കൂടി, ഇല്ലാതാകുന്നു; എന്നാൽ ഭഗവാനിൽ, അവ ഫലപ്രാപ്തി നേടുന്നു; മിഥ്യയെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവ ഭഗവാനിൽ ലയിക്കുന്നു. ഇതോടെ, ബ്രഹ്മാനിൽ നിന്നു ഈ ഉപദേശം കേട്ട ബ്രഹ്മപുത്രന്മാരായ സിദ്ധന്മാർ, ആത്മപഥം അറിയുന്ന സനന്ദനനെ ആദരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, വേദങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ, ഉപനിഷദുകൾ എന്നിവയുടെ സാരഭാഗം, ആകാശമാർഗം സഞ്ചരിച്ച മഹാമുനികൾ, സമാഹരിച്ചിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മപുത്രനേ, ഈ ആത്മോപദേശത്തോടൊപ്പം, വിശ്വാസത്തോടെ, ഭൂമിയിൽ ഇഷ്ടാനുസരണം ജീവിക്കൂ; മനുഷ്യരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ദഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. ശ്രീ ശുകൻ പറയുന്നു: ഈ ഉപദേശം, വിശ്വാസവും, ആത്മനിയന്ത്രണവും പുലർത്തി, മുനി വീരവ്രതൻ, പൂർണ്ണമായും പണ്ഡിതനായി, സംസാരിക്കുന്നു. ശ്രീ നാരദൻ പറയുന്നു: spotless കീർത്തിയുള്ള, സകല സൃഷ്ടി-ലയശക്തികൾ വഹിക്കുന്ന, ഭാഗ്യവാനായ കൃഷ്ണ Bhagavanെ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, പ്രാചീനമുനിയെയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തമ ശിഷ്യന്മാരെയും നമസ്കരിച്ച്, ഞാൻ അപ്പന്റെ അശ്രമമായ ദ്വൈപായനന്റെ അടുത്ത് പോയി. ഭഗവാനാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, ആസനം സ്വീകരിച്ചശേഷം, നാരായണൻ്റെ വദനം മുതൽ കേട്ടത്, അദ്ദേഹത്തിന് പറഞ്ഞു. നരസിംഹം രാജാവ്, ബ്രഹ്മം എന്ന യഥാർത്ഥം, നിർവചനം ഇല്ലാത്ത, ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിൽ, മനസ്സിനെ എങ്ങനെ ആകേന്ദ്രിതമാക്കാമെന്നു ചോദിച്ചത്, വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം, നടുവും, അവസാനം നിരീക്ഷിക്കുന്ന, അവ്യക്തം, ജിവന്മാർ, ഭരതാക്കൾ എന്നിവയുടെ അധിപനായ, ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച് അതിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഋഷിമാർ വഴി നിയന്ത്രിക്കുന്ന, അതിനെ പ്രാപിച്ച ജീവൻ, ഉറങ്ങുന്ന പക്ഷി കുഴിയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോകുന്നതുപോലെ, ഉപേക്ഷിക്കുന്ന, ജന്മമില്ലാത്ത, ഭയരഹിതമായ, ഹരിയെ നിരന്തരം ധ്യാനിക്കണം. ഇതോടെ, 'വേദങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന' എന്ന അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതം, പാരമഹംസങ്ങൾക്കുള്ള ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ദശമ സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. തുടർന്ന്, രാജാവ് ചോദിക്കുന്നു: ദേവതകളിൽ, ദാനവരിൽ, മനുഷ്യരിൽ, അശുഭം ശുഭമായി ആരാധിക്കുന്നവർ, ധനിക ഭരതാക്കൾ കൂടുതലാണ്; ഹരിയുടെ ഭക്തർ അല്ല. ഇത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവമുള്ള ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് എങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു? ശുകൻ പറയുന്നു: ശിവൻ, എപ്പോഴും ശക്തിയുമായി ഏകതയുള്ളവൻ, സത്വ, രജസ്, തമസ് എന്ന മൂന്നു ഗുണങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടവൻ; അതിനാൽ 'ഞാനും മൂന്നു രൂപം' എന്നാണ്. അവനിൽ നിന്ന് പതിനാറ് രൂപങ്ങളുള്ള വിവിധ പരിവർത്തനങ്ങൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു; എല്ലാ രൂപങ്ങളും സ്വീകരിച്ച്, എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും എത്തുന്നു. ഹരി, ഗുണങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള പരമപുരുഷൻ, പ്രകൃതിക്ക് അതീതൻ; എല്ലാം കാണുന്ന, നിരീക്ഷിക്കുന്ന; അവനെ ആരാധിച്ചാൽ, ഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നു. അശ്വമേധ യാഗങ്ങൾ നിലച്ചപ്പോൾ, രാജാവായ നിങ്ങളുടെ പിതാവു, ഭഗവാന്റെ ധർമ്മങ്ങൾ കേട്ടു, അച്യുതനോട് ചോദിച്ചു. ഭഗവാൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സേവനത്തിൽ സന്തോഷം പറ്റി, മനുഷ്യരുടെ പരമഹിതത്തിനായി, യദു വംശത്തിൽ ആവതരിച്ചവൻ, സംസാരിച്ചു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഒരാളെ ഞാൻ പ്രത്യേകമായി അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ സമ്പത്ത് ക്രമേണ എടുത്തു കളയുന്നു; ബന്ധുക്കൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; അവൻ ദുഃഖത്തിൽ പെടുന്നു. സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ട്, പ്രവർത്തനത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട്, സമ്പത്ത് തേടുന്നതിൽ നിരാശപ്പെട്ട്, എന്റെ ഭക്തരുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അവനോട് കൃപ കാണിക്കുന്നു. ആ പരമ, സൂക്ഷ്മ ബ്രഹ്മം, ജ്ഞാനരൂപം, നിത്യവും അനന്തവുമായത്, ആത്മാവായി അറിയുമ്പോൾ, ജ്ഞാനി സംസാരത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. അതിനാൽ, ഭഗവാനെ ആരാധിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; അതിനാൽ, ജനങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ ആരാധിക്കുന്നു; അവിടെ, വേഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹം, രാജ്യവും സമ്പത്തും, അവർക്ക് അഹങ്കാരവും, മദവും, കൂടുതൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ തേടാനും, ഭഗവാനെ അവഗണിക്കാനും കാരണമാകുന്നു. ശുകൻ പറയുന്നു: അനുഗ്രഹവും ശാപവും നൽകുന്ന ദേവതകൾ - ബ്രഹ്മ, വിഷ്ണു, ശിവൻ - ഇതിൽ, ശിവൻ വേഗത്തിൽ അനുഗ്രഹവും ശാപവും നൽകുന്നു; ബ്രഹ്മാവ് അതിനില്ല; അച്യുതൻ, ഉടൻ നൽകാറില്ല. ഇവിടെ, ഒരു പ്രാചീന കഥ പറയുന്നു: വൃകാസുരന് അനുഗ്രഹം നൽകിയ പർവ്വതാധിപൻ ശിവൻ, കഷ്ടത്തിലായി. ശകുനിയുടെ മകനായ വൃക എന്ന അസുരൻ, വഴിയിൽ നാരദനെ കണ്ടു; ദുഷ്ട മനസ്സുള്ളവൻ, മൂന്ന് ദേവതകളിൽ വേഗത്തിൽ പ്രസാദിക്കുന്നവനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: വേഗത്തിൽ വിജയിക്കാൻ, ഗിരിശനെ സമീപിക്കൂ; ചെറിയ ഗുണം, ദോഷം പോലും, അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ സന്തോഷിക്കുകയോ കോപം വരുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നു. രാവണനും ബാണനും, ശിവന്റെ സ്തുതിയാൽ അനുപമമായ ശക്തി ലഭിച്ചു, എന്നാൽ അവർ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ പെട്ടു. ഇങ്ങനെ, ദാനവൻ ശിവനെ സമീപിച്ചു; തന്റെ ശരീരത്തിലെ മാംസം, ഹരന്റെ അഗ്നിയിൽ, ഹോമമായി സമർപ്പിച്ചു. ഏഴാം ദിവസം, ദേവന്റെ സാന്നിധ്യം ലഭിക്കാതെ, നിരാശയിൽ, വ്ര്കാസുരൻ, ഉഗ്രമായ വാളിൽ, തന്റെ തല മുറിച്ചു; ആ പുണ്യസ്ഥലത്ത്, തലചുരുളുകൾ രക്തത്തിൽ മുക്കി. ഇതോടെ, വേദങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനയും, ഭഗവാന്റെ മഹത്വവും, ഭക്തിയുടെ ഗൗരവവും, ദേവതകളുടെ വ്യത്യാസവും, അനുഗ്രഹം ലഭിക്കുന്നതിന്റെ രഹസ്യവും, അസുരന്റെ ദുഃഖകരമായ കഥയും, ഈ ഭാഗം സമാപിക്കുന്നു.