ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കലയാപ ഗ്രാമത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നപ്പോൾ, നാരദമുനി വിനയപൂർവ്വം പ്രണാമം അർപ്പിച്ച് അവിടെയുള്ള മഹാത്മാവിനോട് ഒരു ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു. അപ്പോൾ ആ മഹാത്മാവ്, മഹർഷിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ജനലോകത്തിലെ പുരാതന വാസികൾ ആസ്വദിച്ച ബ്രഹ്മതത്ത്വം വിശദീകരിച്ചു തുടങ്ങി. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ജനലോകത്തിൽ സ്വായംഭുവവംശജന്മാർ ബ്രഹ്മയാഗം നടത്തുകയായിരുന്നു. അവിടെയായിരുന്നു മനസ്സിൽ ജനിച്ച, ബ്രഹ്മചാര്യത്തിൽ അചഞ്ചലരായ മഹർഷിമാർ ഒരുമിച്ചിരുന്നത്. നിന്റെപോലെ ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് അവിടുത്തെ പ്രഭുവിനെ ദർശിക്കാനായി പോയ സമയത്താണ്, ഈ ബ്രഹ്മതത്ത്വം ആഴത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടത്; വെദങ്ങൾ വിശ്രമിക്കുന്ന അതേ സ്ഥലത്ത്, നീ ഇപ്പോൾ എന്നോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം അവിടെ തന്നെ ഉയർന്നുവന്നു. അവിടെ സകലരുടെയും ജ്ഞാനവും തപസ്സും ആചാരവും സമാനമായിരുന്നു; സമാനമായ സ്വത്തുക്കളും ശത്രുമിത്രങ്ങളും. ചിലർ ബ്രഹ്മതത്ത്വം വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ശ്രീ സനന്ദനൻ പറഞ്ഞു: ഈ സൃഷ്ടിയെ അവൻ ആത്മാവിലേയ്ക്കു ആകർഷിച്ച്, തന്റെ ശക്തികളോടൊപ്പം വിശ്രമിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ, കാലാവസാനത്ത് വെദങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാൽ ഉണർത്തി, ക്ഷമയോടെ ഉണർവിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുവന്നു. പാട്ടുകാരൻ ഒരു രാജാവിനെ ഉണർത്തുന്നതുപോലെ, ഭഗവാന്റെ ഉപാസകർ ഉണർവ്വിന്റെ ഗീതങ്ങളാൽ അദ്ദേഹത്തെ ഉണർത്തി. വെദങ്ങൾ പറഞ്ഞു: ജയഹോ! ജയഹോ! ജന്മമില്ലാത്തവാ, ജയിക്കാനാവാത്തവാ, ഗുണങ്ങളാൽ ലഭിച്ച ദോഷങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണമേ! സകലശക്തികളും സ്വഭാവതത്ത്വത്തിൽ പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊള്ളുന്നവൻ നീയല്ലേ? അവ്യക്തവും വ്യക്തവുമായ ലോകങ്ങളിൽ സകലശക്തികളും ഉണർവിലാക്കുന്നവൻ നീയല്ലേ? ചിലപ്പോൾ വെദങ്ങൾ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നുവെങ്കിലും, നീ സ്വയമേവ അജ്ഞേയത്വത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവയെല്ലാം നിന്നെ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയില്ല. ഈ വിശാലമായ സൃഷ്ടി, ദൃശ്യമായിരിപ്പിനെയും അതിലെ രൂപാന്തരങ്ങൾ മണ്ണിൽ പിറകിലും അസ്തമയത്തിലും കാണുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനികൾക്ക് അന്തിമത്തിൽ അസാരമായതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. അതുകൊണ്ടാണ് മഹർഷിമാർ മനസ്സും വാക്കും കര്‍മ്മവും നിനക്കു സമർപ്പിക്കുന്നത്. ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യരുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ, അവയും അസത്യമായിരിക്കും. ഇങ്ങനെ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, നിന്റെ കഥകളെന്ന അമൃതസാഗരത്തിൽ മുങ്ങി പാപങ്ങൾ പൊള്ളിച്ച മഹർഷിമാർ തപസ്സുകൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ദൈവികലോകത്തിൽ താമസിച്ച്, കാലവും ഇച്ഛയും തുല്യമായി ഉപേക്ഷിച്ചവരും, നിന്റെ പരമപദത്തിൽ അനന്താനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നവരും, പിന്നെ എന്ത് വേണം? പ്രാണവായുക്കൾ ശരീരം നിലനിർത്തുന്നതുപോലെ, മഹാഭൂതങ്ങൾ, അഗ്നിയെ തുടക്കംവെച്ച്, നിന്റെ കൃപയാൽ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു. അന്ന onwards beings are your manifestation; still, you transcend both the real and the unreal, and what remains is your അമരത്വം. അവബോധം പരിമിതമായവരായ ചിലർ, മഹർഷിമാരിൽ താഴ്ന്ന മാർഗ്ഗം അനുസരിച്ച്, ഹൃദയത്തെ വഴി, അതിലെ സൂക്ഷ്മാകാശത്തെ മാർഗ്ഗമാക്കി ധ്യാനിക്കുന്നു. അവിടെനിന്ന്, അനന്തനേ, നിന്റെ പരമപദം തലയിൽ ഉയരുന്നു; അതിൽ എത്തുന്നവർ വീണ്ടും മരണത്തിന്റെ വായിലേക്കു വീഴുന്നില്ല. നാനാത്വത്തിൽ അത്ഭുതകരമായ ഗർഭങ്ങളിൽ കാരണമാകി പ്രവേശിച്ച്, നീ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു, അഗ്നി വിവിധ ഉപാധികളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ. എന്നാൽ, ഭ്രാന്തരഹിതരായവരിൽ നിന്റെ പരമപദം സമമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു; അവ ശുദ്ധഹൃദയന്മാർ നിനക്കു മാത്രം അനുരാഗം പുലർത്തി, നാനാത്വം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. നിന്റെ സൃഷ്ടിയായ ഈ ശരീരങ്ങളിലുടനീളം, അകത്തും പുറത്തും, നീയാണ് പുരുഷൻ, സർവ്വശക്തികളുടെ ധാരകൻ, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നവൻ. മനുഷ്യരുടെ മാർഗ്ഗവും വെദാന്തത്തിൻറെ പര്യവസാനവും പരിശോധിച്ച മഹർഷിമാർ, ഭൂമിയിൽ നിന്റെ പാദം ഭജിക്കുന്നു, മുഴുവൻ വിശ്വാസത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടെ. സ്വരൂപതത്ത്വം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരിൽ ചിലർ, നിന്റെ അമരപ്രവൃത്തികളുടെ മഹാസമുദ്രത്തിൽ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, മോക്ഷം പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, ഭഗവാനേ. അവർ വീടുവിട്ടു, ഹംസസദൃശ ഭക്തന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, നിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിച്ച്, മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ പാത പിന്തുടർന്ന്, ഈ ദേഹധാരികൾ ബന്ധുക്കളോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും പ്രിയജനങ്ങളോടും ചേർന്ന് സഞ്ചരിക്കുന്നപോലെയാണ്; എന്നാൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ നിന്റെ പാതയിൽ തിരിഞ്ഞാൽ, അവർക്കു പൂർണ്ണതയുണ്ട്. വ്യാജഭക്തിയിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നവർ, സ്വയം ദു:ഖം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, ഭാരമായ ശരീരത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, ദു:ഖത്തിൽ അലയുന്നു. ശ്വാസം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കർശനമായി നിയന്ത്രിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ നിന്നെ ഭജിക്കുന്ന മഹർഷിമാർക്ക് പോലും, അവരുടെ ശത്രുക്കൾ പോലും നിന്റെ സ്മരണയിലൂടെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. പാമ്പിന്റെ അങ്കലാപ്പിൽ മനസ്സ് ലയിക്കുന്ന സ്ത്രീകളും, ഞങ്ങളുമാണ്, നിന്റെ പാദാമൃതം ആസ്വദിച്ചതിനാൽ സമം. ഏതെങ്കിലും ഒരാൾക്ക്, സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയും അന്തവും, അതിന്റെ ഗതിയും, ആരാണെന്നു യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയാമോ? അതിൽ നിന്നാണ് മഹർഷി ഉദിച്ചത്; ദേവതകളും മറ്റു ജ്ഞാനികളും അതിനെ പിന്തുടരുന്നു. അതിനാൽ, അവൻ neither existent nor non-existent, nor both; nor subject to time. ഇങ്ങനെ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ശാസ്ത്രവും അവനെ എത്തിച്ചേരില്ല. ആത്മാവു ജനിക്കുന്നു, മരിക്കുന്നു, ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്നവർ അജ്ഞാനികൾ തന്നെയാണ്; അവർക്കു പ്രത്യക്ഷമായതു മാത്രമാണ് ഓർമ്മ. വ്യക്തി മൂന്നു ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നാണെന്നു കരുതുന്നത് അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നാണ്; നിനക്കിലും അതിനപ്പുറത്തും, സത്യജ്ഞാനത്തിൽ ആ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ല. പൊന്നിനെപോലെ, വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ സ്വരൂപം അറിയുന്നവർ അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാറില്ല; അതുപോലെ, ആത്മജ്ഞാനികൾ ഈ ലോകത്തെ മുഴുവൻ ആത്മാവായി കാണുന്നു, എല്ലാ രൂപാന്തരങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കാതെ, കാരണം എല്ലാം നിനക്കാൽ പരിപൂർണ്ണമാണ്. നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആവാസമായി, മരണത്തിന്റെ തലയിൽ പോലും ഭയമില്ലാതെ നടക്കുന്നു. നീ ദേവതകളെയും കൂട്ടി കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ കൂട്ടുന്നു; നിന്നോടു സൗഹൃദം പുലർത്തുന്നവർ ശുദ്ധരാകുന്നു, പക്ഷേ മാറിനിൽക്കുന്നവർ അല്ല. നീ നിർഗുണനും സ്വാതന്ത്ര്യവാനുമാണ്, സർവ്വസൃഷ്ടികളുടെ കരുത്ത് വഹിക്കുന്നവൻ. ദേവതകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണർന്നുകൊണ്ട്, നിനക്ക് സമമായി സേവനം അർപ്പിക്കുന്നു, രാജാവിന്റെ ഭുജങ്ങൾ അവനെ സേവിക്കുന്നതുപോലെ. ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാക്കന്മാർ, നിന്റെ നിയമപ്രകാരം, ഭയഭക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ചലനവും അചലനവുമായ ജീവികൾ കാരണങ്ങളുടെയും അജ്ഞാതത്തിന്റെയും സംയുക്തത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത്; അവ നിന്റെ ദർശനത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, സ്വാതന്ത്ര്യവാനേ. എന്നാൽ, അതിൽനിന്ന് മോചിതരായാൽ, പരമാത്മാവിന് മറ്റൊന്നുമില്ല; ആകാശം എല്ലാം വഹിച്ചിട്ടും ഉപമയില്ലാത്തതുപോലെ. ദേഹികൾ അകമ്പടി ഇല്ലാതെ സർവ്വവ്യാപികളാണെങ്കിൽ, അവർക്കു മേലുള്ള നിയന്ത്രണമുണ്ടാകില്ലായിരുന്നു; എന്നാൽ അങ്ങനെ അല്ല. ജനിച്ചത് അജന്യത്തിൽ നിന്നാണെന്നു കരുതിയാൽ, അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാതെ നിയന്ത്രകൻ നിലനിൽക്കും; എന്നാൽ ഇതു തർക്കത്തിൽ തെറ്റാണ്. പ്രകൃതിക്കും പുരുഷനും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉദ്ഭവമില്ല, ഇരുവരും അജന്യരാണ്; അവരിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്നതു അസ്ഥിരമാണ്, ജലത്തിൽ കുശഭങ്ങൾപോലെ. പരമേശ്വരനേ, നിനക്കുള്ളിൽ ഈ നാനാത്വങ്ങളെയും ഗുണനാമങ്ങളെയും എല്ലാം ലയിക്കുന്നു, നദികൾ അവരുടെ രസംകൊണ്ടു സമുദ്രത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ, നിന്റെ മായയുടെ ശക്തി തിരിച്ചറിയുന്നവർ, മനസ്സു നിനക്കു സമർപ്പിച്ച്, ഭക്തിയിൽ ആഴപ്പെടുന്നു. നീയെന്നു അറിഞ്ഞവർക്കു, ഭവഭയമില്ല; മറ്റിടങ്ങളിൽ അഭയം തേടുന്നവർക്ക് നിന്റെ ഒരു കനിഞ്ഞു നോക്കലും ഭയമുണ്ടാക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ, അശാന്തമായ മനസ്സിനെ ഇന്ദ്രിയപ്രയത്നത്താലും ശ്വാസനിയന്ത്രണത്താലും കർശനമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരും, ഗുരുവിന്റെ പാദം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരും, അനവധി ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. കടലിൽ കപ്പലുകാരൻ വഴികാട്ടിയെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ വഴികെടക്കുന്നവനെപ്പോലെയാണ് അവർ. നീ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, ബന്ധുക്കളിൽ, മക്കളിൽ, സ്വയം, ഭാര്യയിൽ, സ്വത്ത്, വീട്, രഥം എന്നിവയിൽ ആശ്രയം വയ്ക്കുന്നതിന് എന്ത് അർത്ഥം? ഇതറിയാതെ, സുഖാന്വേഷണത്തിൽ അലയുന്നവർക്ക്, സ്വന്തമായുള്ള ഭാഗം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ആരാണ് ഇവിടെ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നത്? ഭൂമിയിൽ, തീർത്ഥയാത്രകളാൽ ശുദ്ധരായ, നിന്റെ പാദജലത്തിൽ ഹൃദയം കഴുകിയ മഹർഷിമാർ, ഒരിക്കൽ പോലും നിനക്കു മനസ്സു സമർപ്പിച്ചാൽ, അവർ വീണ്ടും അനാഥത്വം നൽകുന്ന ലോകങ്ങളിൽ പോകാറില്ല. "ഇത് സത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്" എന്നവകാശിച്ചാൽ, ആ തർക്കം തെറ്റാണ്; കാരണം അതു സ്ഥിരതയില്ലാത്തതും, ചിലപ്പോൾ അസത്യവുമാണ്. ഉപചാരാർത്ഥം വ്യത്യാസങ്ങൾ നല്കപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ അവ അന്ധപരമ്പരയിലൂടെയാണ്; വാചകം അതിന്റെ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളാൽ, യജ്ഞപ്രവൃത്തിയിൽ മുങ്ങിയവരെ കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു. ആദ്യത്തിൽ ഇല്ലാത്തതും, സംഹാരശേഷം ഇല്ലാതാവുന്നതും, ഇടയിൽ മാത്രം പരിമിതമായതും, നിനക്കുള്ളിൽ ഒരേ രുചിയിലുള്ള മായയെന്നു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സമ്പത്ത്, വർണ്ണം തുടങ്ങിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉപമയാക്കപ്പെടുന്നത്; ജ്ഞാനികൾ മനസ്സിന്റെ കളി മിഥ്യയാണെന്ന്, അതിന്റെ അമൃതം മായയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ആത്മാവ് അജന്യനുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ, ഗുണങ്ങൾ ഏറ്റു, അജ്ഞാതവുമായി സമാനത നേടുന്നു; പിന്നീട് മരണത്തിൽനിന്നും മോചിതനാകും. നീയും ആ രൂപം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, പാമ്പ് ത്വക്ക് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ; നിന്റെ പരമ, അളവുകേടില്ലാത്ത മഹിമയിൽ, നീ എട്ടിരട്ടി വലിയവനും അളവിലതീതനുമാണ്. മുനികൾ ഹൃദയത്തിലെ ആസക്തിയുടെ കുരുക്കു പൂർണ്ണമായും മാറ്റില്ലെങ്കിൽ, നീ അയോഗ്യർക്കു പ്രാപ്തിയില്ലാത്തവനായി, ഹൃദയത്തിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു, കഴുത്തിൽ മറന്നുപോയ രത്നംപോലെ. ആത്മസന്തോഷം ലഭിക്കാത്തവർക്ക്, ഭഗവാനേ, ഇരുവശത്തും ദു:ഖം മാത്രം, കാരണം അവർ മരണരഹിതമായ നിന്റെ പദം പ്രാപിച്ചിട്ടില്ല. നീ നല്ലതിന്റെയും ദോഷത്തിന്റെയും ഉറവിടമാണെന്നു അറിയാത്തവർക്ക്, അവയിൽ നിന്നുള്ള ഗുണദോഷങ്ങളും, embodied beings-ന്റെ വാക്കുകളും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല. എങ്കിലും, ഗുണങ്ങളുള്ളവനായ ഭഗവാനേ, ഓരോ യുഗത്തിലും നീ നിരന്തരമായി ഗായിക്കപ്പെടുന്നു; നിന്നെ കേൾക്കുന്നവർ മനുഷ്യരാൽ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വർഗ്ഗരാജാക്കന്മാർക്കും, അനന്തനായവനേ, നിന്റെ അന്ത്യത്തേക്കു എത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; നിന്റെ ഇടയിൽ നിലക്കുന്ന സാവർണ ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾക്കും അതു സാധ്യമായില്ല. ആകാശത്തിൽ പൊടികണങ്ങൾ കാറ്റിൽ ചുറ്റുന്നതുപോലെ, വെദങ്ങളും കാലവും മറഞ്ഞുപോകുന്നു; എന്നാൽ നിനക്കുള്ളിൽ അവ ഫലപ്രദമാകുന്നു, അസത്യത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് അവക്ക് അന്ത്യം നിനക്കുള്ളിലായിരിക്കും. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ഈ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ട ബ്രഹ്മപുത്രന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ആത്മപഥം അറിയുന്ന സനന്ദനനെ ആദരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ആകാശമാർഗ്ഗം സഞ്ചരിച്ച പുരാതന മഹാത്മാക്കൾ വെദങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ എന്നിവയുടെ സർവസാരവും എടുത്തു. ബ്രഹ്മപുത്രനായ നീ, ഈ ആത്മോപദേശത്തെ വിശ്വാസപൂർവ്വം ഏറ്റുവാങ്ങി, ഭൂമിയിൽ ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ജീവിക്കണമേ; മനുഷ്യരുടെ ആസക്തികൾ ദഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ആ മഹർഷിയിൽ നിന്ന് വിശ്വാസത്തോടും ആത്മനിയന്ത്രണത്തോടും കൂടെ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനവും പാണ്ഡിത്യവും ഉള്ള വീരവ്രതമുനി സംസാരിച്ചു. ശ്രീനാരദൻ പറഞ്ഞു: സകലഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി-ലയം-ശക്തികൾ വഹിക്കുന്ന, പാവനമായ കീര്ത്തിയുള്ള ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.