ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇത് ബ്രഹ്മോപനിഷദ് എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, പുരാതനരായ മഹർഷിമാർ അതിനെ ആചരിച്ചിരുന്നതാണ്. വിശ്വാസപൂർവ്വം ഇതിനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നവൻ, എന്ത് സമ്പത്തുമില്ലാതിരുന്നാലും, ശുഭതയെ നേടുന്നു. ഇവിടെ ഞാൻ നാരായണനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ശ്ലോകവും, നാരദനും മഹർഷി നാരായണനും തമ്മിലുള്ള സംവാദവും നിനക്ക് പറഞ്ഞുതരാം. ഒരു ദിവസം, ഭഗവാന്റെ പ്രിയനായ നാരദൻ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ശാശ്വതനായ മഹർഷി നാരായണനെ കാണാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. ഭാരതഭൂമിയിൽ ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനും മംഗളത്തിനുമായി, സത്യയുഗാരംഭത്തിൽ തന്നെ ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, ശാന്തി എന്നിവയാൽ സമ്പന്നമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവനാണ് ആ മഹർഷി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കലാപ ഗ്രാമത്തിലെ മഹർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്ന നാരായണനോട് നാരദൻ വിനയംകൊണ്ട് നമസ്കരിച്ച് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ, മഹർഷിമാർ ആസക്തിയോടെ കേൾക്കുന്നിടത്ത്, നാരായണൻ നാരദനോട് ബ്രഹ്മവിദ്യയെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. ഈ ബ്രഹ്മവിദ്യ പുരാതന ജനലോകവാസികൾ ആചരിച്ചിരുന്നതാണ്. നാരായണൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ജനലോകത്തിൽ സ്വായംഭുവമുനികളായ മനസ്പുത്രന്മാർ ബ്രഹ്മയാഗം നടത്തുമ്പോൾ, നീ ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് അവിടുത്തെ ഭഗവാനെ കാണാൻ പോയിരുന്ന സമയത്ത്, അവിടെ വേദങ്ങൾ വിശ്രമിക്കുന്നിടത്ത്, ബ്രഹ്മവിദ്യയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചർച്ച നടന്നു. നീ ഇപ്പോൾ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു സംശയമവിടെ ഉരുത്തിരിഞ്ഞിരുന്നു. അവിടെ ഒരുപോലെ ജ്ഞാനത്തിലും തപസ്സിലും ആചരണത്തിലും സമമായിരുന്ന മഹർഷിമാർ, സമാനമായ സമ്പത്തും ശത്രുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമായിരുന്നു. അവരിൽ ചിലർ ബ്രഹ്മവിദ്യയെ വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ ആസക്തിയോടെ കേട്ടു. ശ്രീ സനന്ദനൻ പറഞ്ഞു: സൃഷ്ടിയെ ആവിഷ്കരിച്ച്, തന്റെ ശക്തികളോടൊപ്പം അവൻ വിശ്രമിച്ചപ്പോൾ, കാലാവസാനത്ത് വേദങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ അവരുടെ ലക്ഷണങ്ങളാൽ ഉണർത്തി. അതെ, പുലർച്ചെ രാജാവിനെ ഗായകർ അവന്റെ വീരതയെ പാടിക്കൊണ്ട് ഉണർത്തുന്നതുപോലെ, ഭഗവാന്റെ സേവകർ മഹത്തായ സ്തുതികളാൽ അവനെ ഉണർത്തി. വേദങ്ങൾ പറഞ്ഞു: ജയം, ജയം! ജന്മമില്ലാത്തവനേ, ജയിക്കപ്പെടാനാവാത്തവനേ, ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പാദിച്ച ദോഷങ്ങൾ നീക്കുക. സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ സർവശക്തികൾ നിറഞ്ഞവനാണ് നീ. അവ്യക്തത്തിലും വ്യക്തത്തിലും എല്ലാ ശക്തികളെയും ഉണർത്തുന്നവനേ, വേദങ്ങൾ ഒരുപോൾ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു, എന്നാൽ നീ സ്വയം അന്യായമായ രീതിയിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് നിന്നിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല. ഈ വിശാലമായ സൃഷ്ടി, ദൃശ്യമായതായിട്ടാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത് എങ്കിലും, ജ്ഞാനികൾക്ക് അത് അന്തിമത്തിൽ അസാരമായതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. മണ്ണിൽ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ മണ്ണിൽ തന്നെയാണ്, മാറ്റങ്ങളിൽ അല്ല എന്ന് അവർ കാണുന്നു. അതിനാൽ, മഹർഷിമാർ മനസ്സും വാക്കും പ്രവർത്തിയും നിനക്കാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്. ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല എന്നതിൽ സംശയമില്ല. മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായ ഭഗവാനേ, നിന്റെ കഥകളെന്ന അമൃതസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ ജ്ഞാനികൾ തപസ്സുകളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, എല്ലാ കാലാപേക്ഷകളും ആഗ്രഹങ്ങളും വിട്ട് നിന്റെ ഭവനത്തിൽ നിത്യാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് എന്ത് പറയാനാവും? ജീവനെ നിലനിർത്തുന്ന പ്രാണവായുക്കൾ നിന്റെ ഇച്ഛയെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, മഹാഭൂതങ്ങൾ അഗ്നിയിലൂടെ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു. ഭക്ഷ്യാദികളായ സൃഷ്ടികൾ നിന്റെ പ്രത്യക്ഷമാണ്, എന്നാൽ നീ സത്യമോ അസത്യമോ അല്ല; അവശേഷിക്കുന്നതെല്ലാം നിന്റെ അമൃതസ്വഭാവമാണ്. ദൃഷ്ടി പരിമിതമായവർ, ചില മഹർഷിമാരെ ആരാധിച്ച്, ഹൃദയത്തിലെ സൂക്ഷ്മമായ അന്തരാകാശത്തെ മാർഗ്ഗമാക്കി ധ്യാനിക്കുന്നു. അവിടെ നിന്നാണ്, അനന്തനായ ഭഗവാനേ, നിന്റെ പരമപദം തലയുടെ മുകളിൽ ഉദിക്കുന്നു; അതിലെത്തുന്നവർ വീണ്ടും മരണത്തിൻ്റെ വായിൽ വീഴുന്നില്ല. വ്യത്യസ്തമായ ഗർഭങ്ങളിൽ കാരണം ആയി പ്രവേശിച്ച്, നീ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു—അഗ്നി വിവിധ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ, കർമ്മഫലപ്രകാരമാണ് അതിന്റെ തീവ്രത. എന്നാൽ, മിഥ്യാഭിമാനരഹിതരായവരിൽ നിന്റെ പരമപദം സമമായി തെളിയുന്നു; മനസ്സു ശുദ്ധരായവർ സർവ്വഭേദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് നിന്നെ, ഏകരസം, പിന്തുടരുന്നു. നിന്റെ സൃഷ്ടിയായ ഈ ശരീരങ്ങളിലെയും അകത്തും പുറത്തും നീ തന്നെ പുരുഷനായും സർവശക്തികൾക്കുടിയായും നിലകൊള്ളുന്നു. അതിനാൽ, മനുഷ്യരുടെ മാർഗ്ഗവും വേദാന്തവുമന്വേഷിച്ച്, ജ്ഞാനികൾ ഭൂമിയിൽ നിന്നെ ആശ്രയിച്ച് നിന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു. സ്വരൂപതത്ത്വം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരിൽ ചിലർ, നിന്റെ അമൃതകർമ്മങ്ങൾ എന്ന സമുദ്രത്തിൽ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, മോക്ഷം പോലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. ഭഗവാനേ, അവർ വീടും ബന്ധുവും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹംസസദൃശരായ ഭക്തന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. നിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ചലിക്കുന്ന ഈ ജീവജാലങ്ങൾ, ബന്ധുക്കളായും സുഹൃത്തുകളായും പ്രിയപ്പെട്ടവരായും അനുഭവപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, അവർ നിനക്കു തിരിഞ്ഞാൽ, യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത് നീയാണെന്നും അതിൽ പര്യാപ്തി ഉണ്ടെന്നും അവർ കാണുന്നു. ദുഃഖകരമായത്, മിഥ്യാരാധനയിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവർ, സ്വയം ഹാനി വരുത്തി, ഭാരം നിറഞ്ഞ ശരീരത്തിൽ പറ്റിപ്പെട്ട് വേദനയിൽ അലഞ്ഞു തിരിയുന്നു. ശ്വാസവും മനസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും നിയന്ത്രിച്ച്, ഹൃദയത്തിൽ ഉറപ്പോടെ യോഗം ചെയ്തുകൊണ്ട് നിന്നെ ആരാധിക്കുന്ന മഹർഷിമാരെ പോലും, അവരുടെ ശത്രുക്കൾ പോലും സ്മരണയിലൂടെ നിന്നിലേയ്ക്ക് എത്തുന്നു. പാമ്പ് രാജാവിന്റെ അളിംഗനത്തിൽ മനസ്സു പതിയുന്ന സ്ത്രീകളും, ഞങ്ങളും, നിന്റെ പാദാമൃതം അനുഭവിച്ചവരായി തുല്യരാണ്. ഇവിടെ ആരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ മഹർഷിയുടെ ഉത്ഭവം, അന്ത്യം, ഗതിക്രമം എന്നിവ അറിയുന്നത്? അവന്റെ പിറകിൽ ദേവതകളും മറ്റ് ജീവികളും അനുസരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അവൻ സത്യമോ അസത്യമോ അല്ല, രണ്ടും കൂടിയോ അല്ല; കാലത്തിനും അതീതനാണ്. ഇങ്ങനെ വിശ്രമിക്കുന്നപ്പോൾ, ഏതൊരു ശാസ്ത്രത്തിനും അവനിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല. ആത്മാവ് ജനിക്കുന്നു, മരിക്കുന്നു, ശരീരത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ് എന്ന് പറയുന്നവർ മിഥ്യാദർശികളാണ്; അവർ ദൃശ്യമായതിൽ മാത്രം അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പുരുഷൻ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് എന്ന ധാരണയും അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നാണ്; യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നിലും അതിനപ്പുറത്തുമുള്ള നിനക്കു ഈ ഭേദങ്ങൾ ബാധകമല്ല. പൊന്നിനെ അതിന്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ കാണുന്നവൻ അതിന്റെ സ്വഭാവം അറിയുന്നവനാണെന്നപോലെ, ആത്മജ്ഞാനികൾ എല്ലാം തന്നെ ആത്മാവായാണ് കാണുന്നത്. എല്ലാ ഭേദങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവർക്കു പരിവർത്തനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല; കാരണം, നീ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഭയമില്ലാതെ മരണത്തിൻ്റെ തലയിൽ പോലും ചവിട്ടി നടക്കുന്നവരാണ് നിന്റെ സഖ്യർ. നീ ദേവതകളെ പശുക്കളെ കൂട്ടുന്നവനെപ്പോലെ കൂട്ടുന്നു; നിന്നോടു സൗഹൃദം പുലർത്തുന്നവർ ശുദ്ധരാകുന്നു, തിരിഞ്ഞുപോകുന്നവർക്ക് അതു ലഭ്യമല്ല. നീ നിർക്രിയനും സ്വയം ഭരണാധികാരിയുമാണ്, സർവസൃഷ്ടിശക്തികൾക്കുടിയായവൻ. ദേവതകൾ ജാഗരൂകന്മാരായി നിന്നെ സ്തുതിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, രാജാവിനെ കൈകൾ സേവിക്കുന്നതുപോലെ. ലോകങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാക്കന്മാർ, നിന്റെ കാഴ്ചയിൽ ഭയഭക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ചലിക്കുന്നവയും അചലങ്ങളായവയും കാരണംകളും അജന്മാവുമായവയുടെ യോജനത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; അവ നിന്റെ കാഴ്ചയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിൽ നിന്ന് മോചിതരായാൽ, പരമനിൽ മറ്റൊന്നുമില്ല, രണ്ടാമനുമില്ല; ആകാശം എല്ലാം വഹിച്ചിട്ടും തുല്യവും ശൂന്യവുമാകുന്നതുപോലെ. എങ്കിൽ, ശരീരധാരികൾ പരിമിതിയില്ലാത്തവരും സർവവ്യാപികളുമാണെങ്കിൽ, അവർക്കു നിയന്ത്രണം എങ്ങനെയാകും? എന്നാൽ അങ്ങനെ അല്ല. ജനിച്ചവൻ അജന്മാവിൽ നിന്നാണ് എന്നെങ്കിൽ, അതിനെ വിട്ടൊഴിയാതെ നിയന്ത്രകൻ നിലനിൽക്കും; എല്ലാം തുല്യമാണെന്നു സമ്മതിച്ചാലും, അപ്രകാരമായ ദർശനം തെറ്റായിരിക്കും. പ്രകൃതിക്കും പുരുഷനും യഥാർത്ഥ ഉത്ഭവം ഇല്ല; ഇരുവരും അജന്മാക്കളാണ്. അവയുടെ യോജനത്തിൽ നിന്നുള്ള സൃഷ്ടി സ്ഥിരതയില്ലാത്തതാണ്, വെള്ളത്തിൽ കുന്നുകളുണ്ടാകുന്നതുപോലെ. പരമനാഥനേ, നിനക്കുള്ളിൽ ഈ ഭേദങ്ങൾ എല്ലാം ലയിക്കുന്നു, നദികൾ അവയുടെ രുചികളോടെ സമുദ്രത്തിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ, നിന്റെ മായയുടെ ശക്തിയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഭ്രാന്തം തിരിച്ചറിയുന്നവർ, നിന്നിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി, ഭക്തിയിൽ വളർച്ച നേടുന്നു. നീയല്ലാതെ മറ്റൊരിടത്ത് അഭയം തേടുന്നവരിൽ, നീ ഒരു കണ്ണ് ചിമ്മിയാൽ പോലും അവരിൽ ഭയം പടരുന്നു; എന്നാൽ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നവർക്ക് ഭവഭയമില്ല. ഇവിടെ, ചഞ്ചലമായ മനസ്സിനെ ഇന്ദ്രിയശക്തിയാൽ, പ്രാണായാമത്താൽ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരും, ഗുരുപാദസേവനം അവഗണിക്കുന്നവരും, കടലിൽ കപ്പലുകാരൻ ഇല്ലാതെ വഴിതെറ്റുന്ന വ്യാപാരികളെപ്പോലെ, അനേകം ദുഃഖങ്ങളിൽ അകപ്പെടുന്നു. നീ നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത്, ബന്ധുക്കളിലും മക്കളിലും സ്വയം, ഭാര്യമ, ധനം, വീട്, രഥം എന്നിവയിലുമുള്ള ആശ്രയം മനുഷ്യർക്കെന്ത്? ഈ സത്യം അറിയാതെ, സുഖാന്വേഷണത്തിൽ ലീനരായവർക്ക്, തങ്ങളുടെ ഭാഗം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ആരാണ് ഇവിടെ സന്തോഷം നേടുന്നത്? ഭൂമിയിൽ, തീർത്ഥയാത്രയിലൂടെ ശുദ്ധരായ മഹർഷിമാർ, നിന്റെ പാദങ്ങളിലെ വെള്ളത്തിൽ മനസ്സു കഴുകിയവരും, ഒരിക്കൽ പോലും നിന്നിൽ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കിയവരും, വീണ്ടും ആത്മഭോഗം കവർന്നെടുക്കുന്നവരുടെ ലോകം തേടുന്നില്ല. 'ഇത് സത്യമിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്' എന്ന് പറയുന്നവരുടെ തർക്കം തുല്യവും ചിലപ്പോൾ അസത്യവുമാണ്; യഥാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടും ഒന്നിച്ച് വരാറില്ല. സൗഹൃദങ്ങൾക്കായി വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു, എന്നാൽ അവ അന്ധപരമ്പരയിലാണ്. വാക്കുകൾ അതിന്റെ വ്യതിയാനത്തിൽ മന്ദബുദ്ധികളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യമില്ലാത്തതും സംഹാരാനന്തരം ഇല്ലാത്തതും ഇടയിൽ പരിമിതമുള്ളതും, നിന്റെ ഏകരസതയിൽ മിഥ്യാഭാസമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, സമ്പത്തിന്റെയും വർണ്ണത്തിന്റെയും വ്യത്യാസങ്ങളുമായി ഉപമിക്കപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾ മനസ്സിന്റെ കളി മിഥ്യയാണെന്നും അതിന്റെ അമൃതം ഭ്രാന്തമാണെന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നു. ആത്മാവ് അജന്മാവുമായ ബന്ധത്തിൽ ഗുണങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, അതിൽ സമാനത നേടുന്നു; മരണത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുമ്പോൾ, അതിൽ നിന്നുള്ള പങ്ക് ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. നീയും ആ രൂപം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, പാമ്പ് തന്തുവിരിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ; നിന്റെ പരമമായ, അളവറ്റ മഹത്വത്തിൽ നീ എട്ടുമടങ്ങ് വലിയവനാണ്. തപസ്സുകാർ ഹൃദയത്തിലെ ആസക്തിയുടെ കുരുക്ക് പൂർണ്ണമായി കീറിക്കളയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അയോഗ്യർക്കു ദുർലഭനായ നീ ഹൃദയത്തിൽ മറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു, കഴുത്തിൽ മറന്ന രത്നംപോലെ. ആത്മസന്തോഷം ഇല്ലാത്തവർക്ക്, ഭഗവാനേ, ഇരുവശത്തും ദു:ഖം മാത്രം, മരണമില്ലാത്ത നിന്റെ നിലയിൽ എത്താത്തതിനാൽ. നന്മയും ദോഷവും നിനക്കു നിന്നാണ്, എന്നതറിയാത്തവൻ അവയിൽ വ്യത്യാസം കാണാൻ കഴിയില്ല, ശരീരധാരികളുടെ വാക്കുകളിലും. എന്നാലും, ഭഗവാനേ, എല്ലാ കാലത്തും ഗുണസമൃദ്ധനായ നീ അനന്തരപരമ്പരയായി പാടപ്പെടുന്നു; നിന്നെകുറിച്ച് കേൾക്കുന്നവർ മനുഷ്യരാൽ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നു. സ്വർഗ്ഗാധിപന്മാർ പോലും നിന്റെ അന്ത്യത്തെ കണ്ടെത്താനായില്ല, അനന്തനായവനേ; നിന്റെ ഇടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സാവർണ്ണ ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ പോലും അതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ആകാശത്തിൽ കാറ്റിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ പറക്കുന്നതു പോലെ, വേദങ്ങളും കാലവുമായി ഒഴുകിപ്പോകുന്നു; എന്നാൽ നിന്റെ ഉള്ളിൽ അവ ഫലം കാണുന്നു, മിഥ്യയെ ഉപേക്ഷിച്ച് അവ നിനക്കുള്ളിൽ ലയിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഈ ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ട മഹർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, സനന്ദനനെ ആദരിക്കുകയും, ആത്മപഥം അറിയുകയും ചെയ്തു.