ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരുടെ ദുഃഖങ്ങൾ അകറ്റുന്ന ഭഗവാൻ, തന്റെ കൈയിൽ ബ്രാഹ്മണന്റെ കൈ പിടിച്ചു, ഒരു സ്നേഹപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവനോടു这样 പറഞ്ഞു: “ഹേ ബ്രാഹ്മണ, ഈ മഹർഷിമാർ നിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനായാണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്. അവർക്കൊപ്പം ഞാനും ലോകങ്ങൾ പര്യടനം ചെയ്യുന്നു; അവരുടെ പാദധൂളിയാൽ ലോകങ്ങൾ ശുദ്ധമാകുന്നു. ദേവന്മാർക്കും, തീർത്ഥക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും, പുണ്യജലങ്ങൾക്കും ദർശനം, സ്പർശനം, അർചനം എന്നിവയിലൂടെ ക്രമാത്മകമായി മാത്രമേ ശുദ്ധി നേടാൻ കഴിയൂ. എന്നാൽ, ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്റെ കാഴ്ചകൊണ്ട് അവർക്കും ഉടൻ ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു. എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും ജന്മം കൊണ്ടു ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രേഷ്ഠനാണ്; അതിൽ കൂടി തപസ്സും, ജ്ഞാനവും, സംതോഷവും, പ്രത്യേകിച്ച് എന്റെ ഭക്തിയും ഉള്ളവൻ എത്രയോ മഹത്തായവനാണ്. എന്റെ ഈ ചതുര്ഭുജ രൂപം പോലും ബ്രാഹ്മണരെ പോലെ എനിക്ക് പ്രിയമല്ല. ഹേ ബ്രാഹ്മണ, നീയാണല്ലോ എല്ലാ വേദങ്ങളുടെയും സാക്ഷാൽ രൂപം; ഞാൻ തന്നെയാണ് എല്ലാ ദേവതകളുടെയും സാക്ഷാൽ രൂപം. ഈ സത്യം അറിയാതെ, അസൂയയോടെ, അഗൗരവത്തോടെ, കുറവുള്ള ബുദ്ധിയോടെ ഉള്ളവർ, ഗുരുവിനേയും ബ്രാഹ്മണനേയും, തങ്ങളുടേതായ ആത്മാവിനേയും, എന്നെയും, പൂജയിൽ വെറും വിഗ്രഹങ്ങളായി കാണുന്നു. ഈ ജഗത്തിൽ ചലനമുള്ളതോ അചലമായതോ, അതിന്റെ കാരണങ്ങളോ, എല്ലാം എന്റെ ദർശനത്തിൽ ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ മനസ്സിൽ എന്റെ രൂപമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, ഹേ ബ്രാഹ്മണ, ഈ മഹർഷികളെ എന്നിലേക്കുള്ള വിശ്വാസത്തോടെ ആരാധിച്ചാൽ മാത്രമേ എന്നെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാധിക്കുന്നതാവൂ; അതല്ലാതെ, എത്ര വലിയ ഐശ്വര്യത്തോടെയും സത്യമല്ല. ഈവിധം ഭഗവാൻ ഉപദേശിച്ചതനുസരിച്ച്, മിഥിലാരാജാവായവർ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആത്മസമമായ ഭാവത്തോടെ ആരാധിച്ചു, അതുവഴി പരമഗതി പ്രാപിച്ചു. ഹേ രാജാ, ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാരോടും ഭക്തിയോടുമുള്ള അനുരാഗത്തോടെ അവിടെ താമസിച്ച്, ധർമമാർഗ്ഗം ഉപദേശിച്ച ശേഷം, വീണ്ടും ദ്വാരകയിലേക്കു മടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതം ദശമസ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിൽ 'ശ്രുതദേവന്റെ അനുഗ്രഹം' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീ പരീക്ഷിത് ചോദിച്ചു: ഹേ ബ്രാഹ്മണ, നിർവചനാതീതമായ പരബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ച്, ഗുണങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായ വേദങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു? അസ്തിത്വത്തിനും അനസ്തിത്വത്തിനുമപ്പുറെയുള്ളതിനെക്കുറിച്ച് വേദങ്ങൾ എങ്ങനെ പറയുന്നു? ശ്രീശുകൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: ഭഗവാൻ, ഭൗതികവിഷയങ്ങൾക്കായി, ലോകോപകാരത്തിനായി, ആത്മാവിനായി, അഹംഭാവരഹിതത്വത്തിനായി, ജന്തുക്കളുടെ ബുദ്ധിയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും പ്രാണനും സൃഷ്ടിച്ചു. ഇതാണ് പുരാതനന്മാർ ആചരിച്ച ബ്രഹ്മോപനിഷത്ത്; വിശ്വാസത്തോടെ അതിനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നവൻ, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും, ക്ഷേമം പ്രാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നാരായണസൂക്തത്തെയും നാരായണനും നാരദനും തമ്മിലുള്ള സംവാദത്തെയും നിനക്ക് പറയാം. ഒരിക്കൽ, ഭഗവാന്റെ പ്രിയനായ നാരദൻ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്, നിത്യസന്യാസിയായ നാരായണമുനിയെ കാണാൻ അവന്റെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി. ഭാരതഭൂമിയിൽ ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ധർമ്മവും ജ്ഞാനവും ശമവും ഉള്ള തപസ്സിൽ ആദികാലം മുതൽ ആചരണം ചെയ്തവനാണ് ആ നാരായണൻ. അവിടെ, കലാപഗ്രാമത്തിൽ വസിക്കുന്ന മഹർഷികൾക്കിടയിൽ, നാരദൻ വിനയത്തോടെ വന്ദനം ചെയ്ത് അവനോടു这样 ചോദിച്ചു. അതിനുത്തരമായി, മഹർഷികൾ കേൾക്കുന്നിടത്ത്, നാരായണൻ പുരാതന ജനലോകവാസികളുടെ ബ്രഹ്മതത്വം ഉപദേശിച്ചു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ജനലോകത്തിൽ സ്വായംഭുവകുലജന്മാർ ബ്രഹ്മയാഗം നടത്തി. അവിടെ മനസ്സിൽ നിന്നും ജനിച്ച, ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന മഹർഷികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. നീ ശ്വേതദ്വീപിൽ അതിലെ ഭഗവാനെ കാണാൻ പോയപ്പോൾ, അവിടെ വേദങ്ങൾ വിശ്രമിക്കുന്നതും, ബ്രഹ്മതത്വത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ സംവാദിച്ചതും, ഇന്നീ നീ ചോദിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നതുമാണ് സംഭവിച്ചത്. അവരിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും, തപസ്സിലും, ആചരണത്തിലും സമത്വമുണ്ടായിരുന്നു; സമാനമായ സമ്പത്തും ശത്രുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമായിരുന്നു; ചിലർ ഉപദേശം പറഞ്ഞു, മറ്റു ചിലർ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ശ്രീ സനന്ദനൻ പറഞ്ഞു: ഈ സൃഷ്ടിയെ അവൻ ആലോചിച്ച്, തന്റെ ശക്തികളോടൊപ്പം വിശ്രമിച്ചു. അപ്പോൾ, അവസാനം, വേദങ്ങൾ അവനെ അവരുടെ ലക്ഷണങ്ങളാൽ ഉണർത്തി, ഒരു രാജാവിനെ പുകഴ്ത്തി ഉണർത്തുന്ന ഭടന്മാരെപ്പോലെ. വേദങ്ങൾ പറഞ്ഞു: ജയം, ജയം! ഹേ അജ, ഹേ അജിത, ഗുണങ്ങൾക്കാൽ ലഭിച്ച ദോഷങ്ങൾ നീക്കി കളയൂ! സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ എല്ലാ ശക്തികളും നിറഞ്ഞവനായ നീ, അവ്യക്തവും വ്യക്തവുമായ ലോകങ്ങളിൽ എല്ലാ ശക്തികളെയും ഉണർത്തുന്നവനാണ്. വേദങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നുവെങ്കിലും, നീ സ്വമഹിമയാൽ ചലിക്കുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് നിന്നെ എത്താൻ കഴിയില്ല. ഈ വിശാലമായ ജഗത്ത്, നിലവിലുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നെങ്കിലും, ജ്ഞാനികൾക്ക് അതിന്റെ അന്തസ്സില്ലാത്തതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം; മണ്ണിൽ രൂപഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, അതിന്റെ ഉത്പത്തി-നാശങ്ങൾ മണ്ണിലാണ്, രൂപങ്ങളിൽ അല്ല. അതുകൊണ്ട്, ജ്ഞാനികൾ മനസ്സും വാക്കും കർമവും നിനക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു; അതുപോലെ, ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യരുടെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല എന്നത് നേരെ മനസ്സിലാക്കാം. അങ്ങനെ, ഭഗവാൻ, നിന്റെ കഥകളെന്ന അമൃതസാഗരത്തിൽ മുങ്ങുന്ന ജ്ഞാനികൾ, എല്ലാ തപസ്സുകളും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, കാലത്തിന്റെയും ആശയുടെയും എല്ലാ ദോഷങ്ങളും വിട്ടു, നിന്റെ പരമപദത്തിൽ തന്നെ വസിക്കുന്നവർ എത്രയോ ആനന്ദത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു! ജീവനെ നിലനിർത്തുന്ന പ്രാണങ്ങൾ നിന്റെ ഇച്ഛയനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ, മഹാഭൂതങ്ങളായ അഗ്നി മുതലായവ നിന്റെ കൃപയാൽ ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു. അന്നം മുതലായുള്ള സൃഷ്ടികളുടെ ക്രമം നിന്റെ പ്രകടനമാണ്, എന്നാൽ നീ സത്യത്തിനും അസത്യത്തിനുമപ്പുറത്താണ്; ശേഷിക്കുന്നതെല്ലാം നിന്റെ അമരത്വമാണ്. ദർശനം പരിമിതമായവർ, ചില മഹർഷികൾക്കിടയിൽ താഴ്ന്ന മാർഗ്ഗം ആരാധിക്കുന്നവർ, ഹൃദയത്തിലെ സൂക്ഷ്മാകാശത്തെ മാര്‍ഗ്ഗമാക്കി ധ്യാനം ചെയ്യുന്നു. അവിടെനിന്ന്, ഹേ അനന്ത, നിന്റെ പരമപദം തലയിൽ ഉയർന്നു വരുന്നു; അതിൽ എത്തുന്നവർ വീണ്ടും മരണത്തിന്റെ വായിൽ വീഴുന്നില്ല. നാനാത്വം ഉപേക്ഷിച്ച്, വ്യത്യസ്തമായ ഗർഭങ്ങളിൽ കാരണമാകി, നീ വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു, അതുപോലെ അഗ്നി വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ തെളിയുന്നപോലെ. എന്നാൽ, ഭ്രമരഹിതരായവരിൽ നിന്റെ പരമപദം ഒരുപോലെ പ്രകടമാകുന്നു; ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവർ നിനക്ക് അനുസരിച്ച് ഏകത്വത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ഇവിടെ ഉള്ള ആന്തരിക-ബാഹ്യമായ ശരീരങ്ങൾ നിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്; അവയിലൊക്കെയും നിനക്ക് 'പുരുഷൻ' എന്ന പേരുണ്ട്, എല്ലാ ശക്തികളും വഹിക്കുന്നവൻ. അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യരുടെ മാർഗ്ഗവും വേദങ്ങളുടെ അന്തവും പരിശോധിച്ച ജ്ഞാനികൾ, ഭൂമിയിൽ നിന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു. സ്വയം അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, അതിനെ പിടികൂടാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നവരും, നിന്റെ അമൃതകർമ്മങ്ങളുടെ സമുദ്രത്തിൽ പരിശ്രമിക്കുന്നവരും, മോക്ഷം പോലും ആഗ്രഹിക്കാറില്ല. അവർ വീടുവിട്ട്, ഹംസസദൃശ്യരായ ഭക്തരുടെ സാന്നിദ്ധ്യം തേടി, നിന്റെ പാദത്തിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, മറ്റൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ. നിന്റെ മാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്ന്, ഈ ജീവജാലങ്ങൾ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും പ്രിയപ്പെട്ടവരെയും അനുഭവിക്കുന്നവരെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; എന്നാൽ, നിന്നിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ സുഹൃത്തായും ആത്മാവായും നിന്നിൽ നിറവേൽക്കുന്നു. വ്യാജമായ ആരാധനയിൽ ആസ്വദിച്ച്, സ്വയം ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവർ, ഭാരമായ ശരീരത്തിൽ ബദ്ധരായി, വേദനയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. ശ്വാസം, മനസ്സ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച്, ദൃഢമായ യോഗത്തിൽ നിന്നെ ഹൃദയത്തിൽ ആരാധിക്കുന്ന മഹർഷികൾ, അവരുടെ ശത്രുക്കളും പോലും നിന്നെ ഓർക്കുന്നതിലൂടെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. നാഗരാജാവിന്റെ അങ്കലാപ്പിൽ ലയിച്ച സ്ത്രീകൾക്കും, ഞങ്ങൾക്കും, നിന്റെ പാദാമൃതം രുചിച്ചവർക്കെല്ലാം ഒരേ അനുഭവം. ഇവിടെ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ് ആദിയും അന്തവും വഴിയും അറിയുന്നത്? അതിൽ നിന്നാണ് മഹർഷി ഉദിച്ചത്; ദേവതകളും മറ്റ് ദൈവങ്ങളും അവനെ പിന്തുടരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, അവൻ സത്തയോ അസത്തയോ അല്ല; അല്ലെങ്കിൽ ഇരുവരും അല്ല; കാലത്തിനും അതീതൻ. അവൻ ഇങ്ങനെ വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഒരു ശാസ്ത്രവും അവനെ പ്രാപിക്കില്ല. ആത്മാവ് ജനിക്കുന്നു, മരിക്കുന്നു, ശരീരത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്, എന്നുപറയുന്നവർ അജ്ഞാനികളാണ്; അവരെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ദൃശ്യമായതിനെ മാത്രം ആസ്പദമാക്കിയാണ്. പുരുഷൻ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് എന്ന ധാരണയും അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുമാണ്; നിനക്കിലും, നിന്നിലുമപ്പുറത്തും, ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥാനമില്ല. പൊന്നു വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുമ്പോഴും, അതിന്റെ സ്വരൂപം അറിയുന്നവർ അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാറില്ല; അതുപോലെ, ആത്മജ്ഞാനികൾ എല്ലാം ആത്മാവായാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്, പരിവർത്തനങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കാറില്ല, കാരണം നീ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഭയമില്ലാതെ, മരണത്തിന്റെ തലയിൽ പോലും ചവിട്ടി നടക്കുന്നവരാണ് നിന്റെ സഖ്യത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ. നീ ദേവതകളെ പശുക്കളെ കൂട്ടുന്ന കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ കൂട്ടുന്നു; നിന്നോട് സൗഹൃദം പുലർത്തുന്നവർ മാത്രം ശുദ്ധരാകുന്നു, മറുവശം തിരിക്കുന്നവർക്ക് അതില്ല. നീ നിർവികാരനും, സ്വയം ഭരണാധികാരിയുമാണ്, സൃഷ്ടിയുടെ എല്ലാ ശക്തികളും വഹിക്കുന്നവൻ. ദേവതകൾ, സദാ ഉണർന്നിരിക്കുന്നവ, നിന്നെ സമാനമായി ആരാധിക്കുന്നു, രാജാവിന്റെ കൈകൾ അവനെ സേവിക്കുന്നതുപോലെ. ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവർ, നിന്നാൽ നിയമിതരായവർ, ഭയത്തോടെയാണ് നിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ചലനമുള്ളതും അചലമായതുമായ ജീവജാലങ്ങൾ കാരണങ്ങളുടെ സംഗമത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; അവ നിന്റെ കാഴ്ചയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഹേ സ്വതന്ത്രനായവാ. എന്നാൽ അതിൽനിന്ന് മോചിതരായാൽ, മറ്റൊന്നുമില്ല, രണ്ടാമനുമില്ല, പരമപുരുഷനായി. ആകാശം എല്ലാം വഹിച്ചുകൊണ്ട് സ്വതന്ത്രമായിരിക്കുന്നതുപോലെ, നീ തന്നെ അതിലുപരി. ഇങ്ങനെ, ഈ മഹത്തായ വചനങ്ങൾ ശ്രവിച്ചവർക്കും ആലോചിച്ചവർക്കും, ഭഗവാന്റെ പരമതത്ത്വം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നു.