ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ മിഥിലയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവിടുത്തെ പുരോഹിതന്മാരെയും രാജാവിനെയും അനുരഞ്ജിപ്പിക്കാൻ മധുരവാക്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. അപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കാൽ സമ്പർക്കിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ അവിടുന്ന് ഇരുന്നവരെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. രാജാവ് ബഹുലാശ്വൻ ഭക്തിപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “സ്വാമി, നീയാണല്ലോ ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവന്മാരെയും കാണുന്ന ആത്മസാക്ഷി! നിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഓർക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കായി നീ നേരിട്ട് ദർശനത്തിന് വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ വചനങ്ങൾ പാലിക്കാൻ തന്നെയാണ് നീ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായത്. നീ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്: ‘എനിക്ക് ഏകഭക്തരായ ഭക്തർ, ലക്ഷ്മിയേക്കാൾ പോലും പ്രിയം.’ ഹേ അനന്ത! നിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആരാകും തയ്യാറാവുക? പരിത്യാഗികളായ, സമാധാനമുള്ള മഹാത്മാക്കൾക്ക് സ്വയംഭാവം നൽകുന്നവനാണ് നീ. യദുകുലത്തിൽ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജനിച്ച്, ഈ ലോകത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്കായി, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെയും ദുഃഖം നീക്കി, നിന്റെ കീർത്തി വ്യാപിപ്പിച്ചവൻ നീയല്ലോ! കൃഷ്ണാ, നിർമലബുദ്ധിയുള്ള നാരായണാ, സമാധാനതപസ്സുകാരനായ മഹർഷേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. ദയവായി, ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുക. നിന്റെ പാദധൂളി കൊണ്ട് നിമിയുടെ വംശത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കണമേ.” ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച്, ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ അവിടുത്തെ പുരുഷന്മാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും മംഗളം വരുത്തി, മിഥിലയിൽ താമസിച്ചു. അന്നേരം ശ്രുതദേവൻ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ അച്യുതനെ തന്റെ വീട്ടിൽ സ്വീകരിച്ചു. ജനകനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം സന്യാസിമാർക്കും പ്രണാമം ചെയ്തു, വസ്ത്രം കുലുക്കി നൃത്തം ചെയ്തു. അവരെ കൂമ്പാറു പുല്ലും പശുവിന്റെ തൊലിയും വിചാരിച്ചിരുത്തി, ഭാര്യയോടൊപ്പം അവരുടെ കാൽ കഴുകി, ഉത്സാഹത്തോടെ അത്തിഥ്യങ്ങൾ ചെയ്തു. ആ വെള്ളം കൊണ്ട്, ശ്രുതദേവനും കുടുംബവും ആഹ്ലാദത്തോടെ themselves സ്നാനം ചെയ്തു; കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം പഴങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള മൂലങ്ങൾ, ശുദ്ധജലം, മണ്ണ്, പശു ഉത്പന്നങ്ങൾ, തുളസി, ദർഭ, താമര തുടങ്ങിയവയാൽ യഥാവിധി പൂജ ചെയ്തു, സത്ത്വം വർധിപ്പിക്കുകയും അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കുകയും ചെയ്തു. “എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ ഈ ഗൃഹസ്ഥജീവിതരൂപിയായ കുഴിയിൽ വീണവൻ, കൃഷ്ണന്റെയും, അവന്റെ പാദധൂളി എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളുടെയും ആധാരമായവൻ, ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും സാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ചത്?” എന്ന അത്ഭുതം ശ്രുതദേവന്റെ മനസ്സിൽ ഉദിച്ചു. അതിനുശേഷം, അതിഥികൾ ഇരുന്നു, ആദരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശ്രുതദേവൻ ഭാര്യയും മക്കളും ബന്ധുക്കളുമൊത്ത് അവരുടെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ചു. ശ്രുതദേവൻ പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് പരമപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ശക്തികളാൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച് അതിൽ സ്വയം പ്രവേശിച്ചവൻ, ആദ്യമായല്ല ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ചയിൽ പ്രത്യക്ഷമായത്. ഒരു മനുഷ്യൻ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സുകൊണ്ട് സ്വപ്നലോകം സൃഷ്ടിച്ച് അതിൽ പ്രവേശിച്ച് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെയാണ് കൃഷ്ണൻ ഈ ലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്. ആരെങ്കിലും ശ്രവണവും, കഥനവും, പൂജയും, പ്രണാമവും, ഹൃദയത്തിൽ ആത്മാർത്ഥമായ സംവാദവും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ അവന്റെ ശുദ്ധഹൃദയത്തിൽ തന്നെ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. എന്നാൽ, മനസ്സു പ്രവൃത്തികളാൽ ചിതറുന്നവർക്കും, ഭൗതികഗുണങ്ങളിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്നവർക്കും ഭഗവാൻ അപ്രാപ്യനാണ്. പരമാത്മാവേ, അഗോചരനായ സത്യസ്വരൂപാ, ആത്മാവിനും അതീതനായി, മരണത്തിൽ നിന്നും ആത്മാവിനെ വേർതിരിക്കുന്നവനായി, കാരണം കൂടിയ രൂപങ്ങളെയും, നിർഹേതു രൂപങ്ങളെയും ധരിക്കുന്നവനായി, മായയാൽ സ്വരൂപം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നവനായി നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു. ദയവായി, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ദാസന്മാർക്ക് ഉപദേശം നൽകണം; കാരണം, ഭഗവാനെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കപ്പുറത്തുള്ളവനായി അറിയാത്തതിലാണ് ജനങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദുഃഖം.” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: “ഇങ്ങനെയുള്ള വചനങ്ങൾ കേട്ട ഭഗവാൻ, ശരണാഗതരുടെ ദുഃഖം അകറ്റുന്നവൻ, ശ്രുതദേവന്റെ കൈ പിടിച്ചു, സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: ‘ബ്രാഹ്മണാ, ഈ മഹർഷിമാർ നിന്റെ ഭാഗ്യത്തിനായാണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്. അവർ എന്റെ കൂടെ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ച്, അവിടെയുള്ളവരെ അവരുടെ പാദധൂളിയിൽ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു. ദേവന്മാർ, തീർത്ഥങ്ങൾ, പുണ്യജലങ്ങൾ എന്നിവ കാഴ്ച, സ്പർശം, പൂജ എന്നിവയിലൂടെ ക്രമേണ ശുദ്ധമാകുന്നു. എന്നാൽ, ബ്രാഹ്മണരുടെ കണികാഴ്ചയാൽ പോലും അവയൊക്കെ ഉടൻ ശുദ്ധമാവുന്നു. എല്ലാ ജന്തുക്കളിലുമുള്ളവർക്ക് ബ്രാഹ്മണൻ ജന്മത്താൽ ശ്രേഷ്ഠനാണ്; austerity, ജ്ഞാനം, സംതൃപ്തി, പ്രത്യേകിച്ച് ഭക്തി എന്നിവയാൽ അദ്ദേഹം അതിശയമായി ഉയര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ മുന്നിൽ കാണുന്ന എന്റെ ചതുര്‍ഭുജസ്വരൂപം പോലും എനിക്ക് ബ്രാഹ്മണന്മാരെപ്പോലെ പ്രിയമല്ല. ബ്രാഹ്മണാ, നീയാണല്ലോ എല്ലാ വേദങ്ങളുടെയും പ്രതീകവും, ഞാൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും പ്രതീകവുമാണ്. ആരാണ് ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കാത്തവൻ? അഹങ്കാരവും അസൂയയും ഉള്ളവർ ഗുരുവിനെയും ബ്രാഹ്മണനെയും, സ്വയം ആത്മാവിനെയും പോലും, പൂജയിൽ വെറും പ്രതിമകളായി കാണുന്നു. ഈ സഞ്ചാരലോകത്തിലെ ചലനസ്ഥിരങ്ങളായ എല്ലാ വസ്തുക്കളെയും, അവയുടെ കാരണങ്ങളെയും, ബ്രാഹ്മണൻ എന്നിൽ ഭക്തിയോടെ എന്റെ രൂപങ്ങളായി മനസ്സിൽ കാണുന്നു. അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണാ, ഈ മഹർഷിമാരെ എന്നിലേക്കുള്ള വിശ്വാസത്തോടെ പൂജിക്കണം. ഇങ്ങനെ പൂജിച്ചാൽ മാത്രമേ ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ പൂജിക്കപ്പെടുന്നുള്ളൂ; വലിയ ഐശ്വര്യത്തോടു കൂടി ചെയ്താൽ പോലും അല്ല.’ ഇങ്ങനെ ഭഗവാന്റെ ഉപദേശം കേട്ട്, മിഥിലയുടെ രാജാവ് കൃഷ്ണനെയും മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരെയും താനായിട്ടാണ് കാണുകയും, അവരെ ഉചിതമായി പൂജിക്കുകയും, പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭക്തന്മാരോടും ഭക്തിയോടും പ്രിയമുള്ള കൃഷ്ണൻ, അവിടുത്തെ താമസിച്ച്, ധർമ്മപഥം ഉപദേശിച്ച്, വീണ്ടും ദ്വാരകയിലേക്കു മടങ്ങി. ഇതോടെ, ശ്രുതദേവന്റെ അനുഗ്രഹം എന്ന അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ എൺപത്താറാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇതിനുശേഷം, പാരീക്ഷിതൻ ശുക്കമുനിയോട് ചോദിച്ചു: “ബ്രഹ്മം എന്ന അർത്ഥം നിർവചിക്കാൻ കഴിയാത്തതും, സഗുണവും നിർഗുണവുമായ അതിജീവ്യമായ ബ്രഹ്മത്തിനെ കുറിച്ച്, ഗുണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വേദങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു?” ശുകമുനി പറഞ്ഞു: “ഭഗവാൻ, ഈ ലോകത്തിലെ ജീവന്മാരുടെ ബുദ്ധിയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, മനസ്സും, പ്രാണനും സൃഷ്ടിച്ചു; അവയെ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾക്കായും, ലോകപരമായ കാര്യങ്ങൾക്കായും, ആത്മാവിനായും, അവയുമായി ഐക്യപ്പെടാതിരിക്കാനുമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. ഇതാണ് പുരാതനമുനിമാർ അംഗീകരിച്ച ബ്രഹ്മോപനിഷത്ത്. വിശ്വാസത്തോടെ അതിനെ ധരിച്ചു ജീവിക്കുന്നവൻ, എത്രയും ദരിദ്രനായാലും, ക്ഷേമം പ്രാപിക്കും. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നാരായണവാക്യവും, നാരദനും നാരായണർഷിയും തമ്മിൽ നടന്ന സംവാദവും പറയാം. ഒരിക്കൽ, പ്രിയഭക്തനായ നാരദൻ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ച്, നിത്യനായ നാരായണർഷിയെ കാണാൻ അവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. ഭാരതഭൂമിയിൽ തന്നെ, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, സത്യം, ധർമ്മം, ജ്ഞാനം, സമാധാനം എന്നിവയാൽ സമ്പന്നമായ തപസ്സു ചെയ്ത നാരായണർഷി, യುಗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ അങ്ങോട്ട് തപസ്സിലായിരുന്നു. അവിടെ, കലാപഗ്രാമത്തിൽ താമസിക്കുന്ന മഹർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്ന നാരായണർഷിയെ നാരദൻ വന്ദിച്ചു, അവനോട് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ, ആ മഹർഷിമാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, നാരായണർഷി പുരാതന ജാനലോകവാസികളുടെ ബ്രഹ്മോപദേശം നാരായണനോട് പറഞ്ഞു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ഒരു കാലത്ത്, ജാനലോകത്തിൽ, സ്വായംഭുവവംശജന്മാർ ബ്രഹ്മയാഗം നടത്തി. അവിടുത്തെ മനസ്സിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മർഷിമാരുടെ ഇടയിൽ...