ശ്രീശുകന് പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, അനകദുന്ദുഭി എന്ന വസുദേവന് ഹൃദയം സ്നേഹത്തില് ഉരുകി, പഴയ സൗഹൃദങ്ങള് ഓര്ത്തു, കണ്ണുനീരോടെ കരയുകയായിരുന്നു. യദുക്കള് നന്ദനെ, ഗോവിന്ദനും രാമനും എന്നത്ര പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കാണിച്ച സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി, വലിയ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. 'ഇന്ന്, നാളെ' എന്ന ചിന്തകളോടെ, നന്ദന് അവിടെ മൂന്നു മാസം താമസിച്ചു. പിന്നീട്, നാനാവിധ ആഗ്രഹങ്ങളോടെ, നന്ദനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളും വ്രജവാസികളും, അത്യുത്തമമായ ആഭരണങ്ങള്, രത്നങ്ങള്, രേഷ്മ, വിലയേറിയ സമ്മാനങ്ങള് എന്നിവയുമായി ആദരിക്കപ്പെട്ടു. വസുദേവന്, ഉഗ്രസേനന്, കൃഷ്ണന്, ഉദ്ദവന്, ബാലരാമന് തുടങ്ങിയവരില് നിന്ന് ധാരാളം സമ്മാനങ്ങള് സ്വീകരിച്ച്, യദുക്കളോടൊപ്പം നന്ദന് യാത്ര തിരിച്ചു. പക്ഷേ, നന്ദനും ഗോപുരങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഗോവിന്ദന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങളില് മനസ്സിട്ടിരുന്ന ഗോവിന്ദഗോപന്മാരും ഗോപികമാരും, മനസ്സു പിന്വലിക്കാനാവാതെ, മഥുരയിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവരുടെ ബന്ധുക്കള് യാത്രചെയ്തതോടെ, കൃഷ്ണനെ ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്ന വൃഷ്ണികള്, മഴക്കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു, വീണ്ടും ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. തീര്ഥയാത്രക്കാലത്ത് നടന്ന യദുദേവന്മാരുടെ മഹോത്സവം, സുഹൃത്തുക്കളുമായുള്ള സംഗമം തുടങ്ങിയ സംഭവങ്ങള് അവര് ജനങ്ങളോട് വിവരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവത്മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ 'തീർത്ഥയാത്രാവിവരണം' എന്ന ചാപ്റ്റർ സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, രാജാവ് പരിചിത്ത് ശുകമുനിയോട് ചോദിച്ചു: 'ബ്രാഹ്മണൻ, രാമനും കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള സഹോദരിയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അർജ്ജുനൻ അവളെ എങ്ങനെ വിവാഹം ചെയ്തു? അവൾ എങ്ങനെ എന്റെ മുത്തശ്ശിയായി?' ശുകൻ പറഞ്ഞു: അർജ്ജുനൻ തീർത്ഥയാത്ര ചെയ്യുന്നതിനിടെ, ഭുവിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു പ്രഭാസയിലേക്കെത്തി. അവിടെ തന്റെ അമ്മാവന്റെ മകളെക്കുറിച്ച് കേട്ടു. ചിലർ പറഞ്ഞു രാമൻ അവളെ ദുര്യോധനന് നൽകുമെന്ന്, ചിലർ അതിനെ അംഗീകരിച്ചില്ല. അവളെ ആഗ്രഹിച്ച അർജ്ജുനൻ ത്രിഡണ്ഡി സന്യാസിയായി ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിനായി, അർജ്ജുനൻ മാസങ്ങളോളം താമസിച്ചു. നഗരവാസികളും രാമനും അവനെ ആദരിച്ചു, എന്നാൽ രാമന് അർജ്ജുനനെ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. ഒരു ദിവസം, രാമൻ അർജ്ജുനനെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു, വിശ്വാസപൂർവം അത്തിഥിയായി ഭക്ഷണം നൽകി. അർജ്ജുനൻ ഭിക്ഷയായി വന്ന ഭക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു. അവിടെ, വീരന്മാരെ ആകർഷിക്കുന്ന മഹത്തായ ഒരു യുവതിയെ അർജ്ജുനൻ കണ്ടു. സ്നേഹത്താൽ ഹൃദയം ഉണർന്ന അർജ്ജുനൻ അവളിൽ മനസ്സിട്ട് കണ്ണുകൾ വിരിഞ്ഞു. അവളും അർജ്ജുനനെ കണ്ടതോടെ, സ്വാഭാവികമായ സ്ത്രീഹൃദയത്തോടെ, ലജ്ജയോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ, കണികണ്ണോടെ അവനിലേക്കു നോക്കി ഹൃദയവും കൺപാതവും അവനിൽ സ്തിരമാക്കി. അർജ്ജുനൻ അവളെ നിരന്തരം ചിന്തിച്ച് ആഗ്രഹിച്ചു, അതിനാൽ മനസ്സിന് ശാന്തി ലഭിച്ചില്ല; അതിക്രമമായ മോഹത്തിൽ മനസ്സ് അലയലായി. ഒരു മഹോത്സവദിനത്തിൽ, അവൾ രഥത്തിൽ കയറി കോട്ടയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, അമ്മയുടെയും അച്ഛനുടെയും കൃഷ്ണന്റെയും അനുമതിയോടെ അർജ്ജുനൻ അവളെ രഥത്തിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോയി. രഥത്തിൽ നിന്നു കയറി, അർജ്ജുനൻ തന്റെ വില്ലെടുത്ത്, അവരെ തടഞ്ഞ വീരന്മാരെ പിരിച്ചുവിട്ടു; സിംഹം മാൻ കൂട്ടത്തെ പിരിച്ചിടുന്നതുപോലെ തന്റെ ജനങ്ങളെയും അകറ്റി. ഇത് കേട്ട രാമൻ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനിൽ സമുദ്രം ആലോലമാകുന്നതുപോലെ, ഉണർന്നുപോയി; എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ചെന്നു രാമന്റെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ച് ശമിപ്പിച്ചു. ബലരാമൻ വിവാഹത്തിൽ സന്തോഷംകൊണ്ട്, ധാരാളം ആനകൾ, രഥങ്ങൾ, കുതിരകൾ, പുരുഷന്മാർ, സ്ത്രീകൾ, ധനസമ്പത്തുള്ളവ എന്നിവ സമ്മാനമായി അയച്ചു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണഭക്തരിൽ ശ്രുതദേവൻ എന്ന പ്രശസ്ത ബ്രാഹ്മണൻ ഒരുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അത്യന്തഭക്തനായ, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളിലും തൃപ്തനായ, സമാധാനിയായ, ജ്ഞാനിയുമായ, വിഷയാസക്തിയില്ലാത്തവനായ ശ്രുതദേവൻ, മിഥിലയിലെ വിദേഹദേശത്ത് ഗൃഹസ്ഥനായി ജീവിച്ചു. യാദൃശ്ചികമായി ലഭിക്കുന്നതിൽ മാത്രം തൃപ്തനായി, യഥാവിധി കര്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ദിവസേന തീർത്ഥയാത്രക്കായി ലഭിക്കുന്നതിൽ മാത്രം തൃപ്തനായി, ആഹാരാദികൾ സ്വീകരിച്ചു. ആ ദേശത്തിന്റെ രാജാവായ ബഹുലാശ്വൻ, വിനയശാലിയായ മൈഥിലൻ, അച്യുതനു പ്രിയനായിരുന്നു. ഇരുവരോടും സന്തോഷംകൊണ്ട്, ദാരുകൻ കൊണ്ടുവന്ന രഥത്തിൽ കയറി, കൃഷ്ണൻ മഹർഷിമാരോടൊപ്പം വിദേഹദേശത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. നാരദൻ, വാമദേവൻ, അത്രി, കൃഷ്ണൻ, രാമൻ, അസിതൻ, അരുണി, ഞാനും (ശുകൻ), ബൃഹസ്പതി, കണ്വൻ, മൈത്രേയൻ, ച്യവനൻ തുടങ്ങിയ മഹർഷിമാരെ കൂട്ടിയായാണ് അദ്ദേഹം യാത്രചെയ്തത്. രാജാവേ, കൃഷ്ണൻ എവിടെയും എത്തുമ്പോൾ, ആ ദേശത്തിലെ ജനങ്ങളും പൗരന്മാരും, സൂര്യൻ ഗ്രഹങ്ങളുമായി ഉദിക്കുന്നു എന്നപോലെ, സമർപ്പണങ്ങളുമായി അദ്ദേഹത്തെ വരവേറ്റു. ആനർത്ത, ധൻവ, കുരു, ജാങ്ഗല, കങ്ക, മത്സ്യ, പാഞ്ചാല, കുന്തി, മധു, കേകയ, കോശല, അർണ എന്നിവിടങ്ങളിലെയും മറ്റു ദേശങ്ങളിലെയും ജനങ്ങൾ, കൃഷ്ണന്റെ കമലസദൃശമായ മുഖം, സ്നേഹപൂർണമായ പുഞ്ചിരിയും, മൃദുലമായ കൺപാതവും കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി. കൃഷ്ണന്റെ കാഴ്ചയാൽ അവരിൽ നിന്നുള്ള അജ്ഞാനാന്ധകാരം മാറി, ലോകഗുരു അവർക്കു അഭയം നൽകി, ദിവ്യസ്വരൂപം കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും പാടുന്ന സ്തുതികൾ ആകാശംപോലെ പരന്നുവീണപ്പോൾ, അച്യുതൻ വിദേഹദേശത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അച്യുതൻ എത്തിയെന്നു കേട്ടു, പൗരന്മാരും ദേശവാസികളും സന്തോഷത്തോടെ സമർപ്പണങ്ങളുമായി അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ചു. മഹാനായ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, സന്തോഷത്തിൽ മുഖം വിരിഞ്ഞു, അവർ കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു; മുമ്പ് കേട്ടിരുന്നതേയുള്ളൂ എന്ന മഹർഷിമാരെയും അവർ ആദരിച്ചു. ലോകഗുരു തങ്ങളുടേതായി അനുഗ്രഹിക്കാൻ വന്നുവെന്നു കരുതി, മിഥിലാരാജാവും ശ്രുതദേവനും കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു. ഇരുവരും കൈകൂപ്പി, ദാശാർഹനും ബ്രാഹ്മണന്മാരും ഒരേസമയം തങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ അതിഥിയായി വരണമെന്ന് ക്ഷണിച്ചു. അവരുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കി, ഇരുവർക്കും സന്തോഷം നൽകാൻ, കൃഷ്ണൻ ഒരാളും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാൻ ഇരുവരുടെയും വീട്ടിലും ഒന്നിച്ച് പ്രവേശിച്ചു. മഹാമനസ്ക്കനായ ജനകൻ, വിദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയവരെയും, നല്ല പെരുമാറ്റമില്ലാത്തവരെയും പോലും, തന്റെ വീട്ടിൽ ഇരുത്തി, ഉത്തമാസനങ്ങളിൽ വിശ്രമിപ്പിച്ചു, അവരുടെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ചു. ഭക്തി വർദ്ധിച്ച ഹൃദയം സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു, കണ്ണുനീർ വീണു; അദ്ദേഹം അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണു, ചൊരിഞ്ഞ വെള്ളം ശുദ്ധീകരണമായി സ്വീകരിച്ചു. കുടുംബത്തോടൊപ്പം ആ വെള്ളം തലയിലേറ്റി, സുഗന്ധങ്ങൾ, പുഷ്പങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ധൂപം, ദീപം, ഭോജനങ്ങൾ, പശുക്കൾ, കാളകൾ എന്നിവയാൽ കൃഷ്ണനെയും മഹർഷിമാരെയും ആരാധിച്ചു. മധുരവചനങ്ങൾ കൊണ്ട് അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു, അവർക്ക് തൃപ്തി കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചു. രാജാവ് ബഹുലാശ്വൻ പറഞ്ഞു: 'ഭഗവൻ, നീയാണല്ലോ സാക്ഷാത് ആത്മാവ്, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും കാണുന്നവൻ; നിന്റെ പാദാരവിന്ദങ്ങൾ സ്മരിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് നീ ദർശനമായി വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ വാക്ക് സത്യമാക്കാൻ, നീ ഞങ്ങളെ ദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു; കാരണം, നിന്റെ ഏകഭക്തന്മാർ, ലക്ഷ്മിയേക്കാൾ ബ്രഹ്മാവിനേക്കാൾ പോലും നിനക്ക് പ്രിയരാണെന്ന് നീ പറഞ്ഞിരുന്നു, അനന്തനേ.