യഥാക്രമം നിർദ്ദേശിച്ച ശ്ലോകങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഭക്തിപൂർവം കഥയുടെ രൂപത്തിൽ ഇതാ ആ സംഭവങ്ങൾ: യജ്ഞം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, യജമാനൻ യുക്തമായ സമയത്ത് യജ്ഞികന്മാർക്ക് നിർദ്ദിഷ്ടമായ ദാനങ്ങൾ നൽകി. Already അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരെ, അവരെ കൂടുതൽ അലങ്കരിച്ച്, പശുക്കൾ, ഭൂമി, പുത്രികൾ, ധനം എന്നിവ നൽകി ആദരിച്ചു. ഭാര്യമാർക്കായി വേണ്ട ചടങ്ങുകളും സമാപന സ്നാനവും നടത്തിയ ശേഷം, മഹർഷിമാർ, യജ്ഞികന്മാർ, യജമാനന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ എല്ലാവരും രാമസരസ്സിൽ സ്നാനം ചെയ്തു. സ്നാനാനന്തരം, യജമാനൻ തന്റെ ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും ഗായകർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും നൽകി. പിന്നെ, സ്വയം അലങ്കരിച്ച്, യജ്ഞികന്മാർക്കും മറ്റു വിശിഷ്ടർക്കും ഉത്തമഭക്ഷണം നൽകി ആദരിച്ചു. ബന്ധുക്കളെയും അവരുടെ ഭാര്യമാരെയും പുത്രന്മാരെയും, വിദ്യർഭ, കോസല, കുരു, കാശി, കേകയ, ശ്രുഞ്ചയ ദേശക്കാരെയും അദ്ദേഹം സമൃദ്ധമായി ആദരിച്ചു. സഭാസദസ്യന്മാരെയും, യജ്ഞികന്മാരെയും, മഹർഷിമാരെയും, രാജാക്കളെയും, പ്രേതന്മാരെയും, പിതൃകൾക്കും പരിവ്രാജകർക്കും ആദരവു നൽകി. അങ്ങനെ, അവർ ഭഗവാന്റെ ഭവനത്തിൽ നിന്ന് വിടപറഞ്ഞ്, അനുഗ്രഹങ്ങൾ അർപ്പിച്ച് യജ്ഞശാലയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ധൃതരാഷ്ട്രനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരനും, പൃഥയുടെ പുത്രന്മാരും, ഭീഷ്മനും, ദ്രോണനും, പൃഥയും, യമപുത്രന്മാർ രണ്ടുപേരും, നാരദനും ദൈവം വ്യാസനും, അവരുടെ സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും—എല്ലാവരും യദുക്കുലജന്മാരെ അങ്ങേം കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, ഹൃദയം സ്നേഹത്തിൽ ഉരുകി, വേർപാടിന്റെ വേദന സഹിച്ച് തങ്ങളുടെ ദേശങ്ങളിലേക്ക് യാത്രയായി. നന്ദനും ഗോപ്പന്മാരും കൃഷ്ണനും രാമനും ഉഗ്രസേനനും മറ്റു യദുക്കുലജന്മാരും വലിയ ആദരവോടെ പൂജിച്ചു. ബന്ധുക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ, നന്ദൻ അവിടെ തന്നെ കുറേ നാളുകൾ താമസിച്ചു. വാസുദേവൻ, തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ മഹാസമുദ്രം എളുപ്പത്തിൽ കടന്നതുപോലെ, സന്തോഷഹൃദയത്തോടെ സുഹൃത്തുക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, നന്ദന്റെ കൈ പിടിച്ച് സംസാരിച്ചു: "സഹോദരാ, മനുഷ്യർക്കിടയിൽ സ്നേഹത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ബന്ധം, അത് 'പ്രേമം' എന്നറിയപ്പെടുന്നു, അതു വീരന്മാർക്കും യോഗികൾക്കും ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. മഹാത്മാക്കളാൽ പോലും, മറുപടി ലഭിക്കാതെ ദയ കാണിച്ചവരോടുള്ള ഈ സൗഹൃദം, അതിന്റെ ഫലം സൗഹൃദത്തിലും അർപ്പിച്ചാൽ പോലും, ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. മുമ്പ് നമ്മൾ പരസ്പരക്ഷേമത്തിന് പ്രവർത്തിച്ചില്ല; ഇപ്പോൾ സമൃദ്ധിയിൽ അഹങ്കരിച്ച്, മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരെ കാണുന്നില്ല. രാജാധികാരത്തിന്റെ മഹിമ ഒരിക്കലും യഥാർത്ഥക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനിൽ വരരുത്, കാരണം അതിലൂടെയാണ് സ്വന്തം ജനങ്ങളെയും ബന്ധുക്കളെയും കാണാതെ കാഴ്ച്ച കെട്ടുപോകുന്നത്." ഇങ്ങനെ, അനകദുന്ദുഭി വാസുദേവൻ, ഹൃദയം സ്നേഹത്തിൽ ഉരുകി, പഴയ സൗഹൃദങ്ങൾ ഓർത്തു, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ കരഞ്ഞു. യദുക്കുലജന്മാർ കൃഷ്ണനും രാമനും നൽകിയ സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി നന്ദൻ അവിടെയായി 'ഇന്ന്, നാളെ' എന്നാണു ചിന്തിച്ച് മൂന്ന് മാസം താമസിച്ചു. പിന്നീട്, ആഗ്രഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, നന്ദനും അവന്റെ ബന്ധുക്കളും വ്രജജനങ്ങളും ഉത്തമാഭരണങ്ങളും പടവസ്ത്രങ്ങളും അനേകം വിലയേറിയ സമ്മാനങ്ങളും സ്വീകരിച്ചു. വാസുദേവൻ, ഉഗ്രസേനൻ, കൃഷ്ണൻ, ഉദ്ധവൻ, ബാലരാമൻ തുടങ്ങിയവരിൽനിന്ന് ധാരാളം സമ്മാനങ്ങൾ വാങ്ങി, നന്ദൻ യദുക്കുലജന്മാരോടൊപ്പം യാത്രയായി. നന്ദനും ഗോപ്പന്മാരും ഗോപ്പസ്ത്രികളും, ഹൃദയം ഗോവിന്ദന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ലയിച്ച്, അവിടെ നിന്ന് മനസ്സു പറിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാതെ, മഥുരയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ബന്ധുക്കൾ യാത്രചെയ്തതിനെ തുടർന്ന്, കൃഷ്ണനെ ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്ന വൃഷ്ണികൾ മഴക്കാലം അടുത്തുവന്നത് കണ്ടു വീണ്ടും ദ്വാരകയിലേക്ക് മടങ്ങി. അവർ യാത്രയിൽ നടന്ന യദുദേവതകളുടെ മഹോത്സവം, സൗഹൃദസംഗമങ്ങൾ, മറ്റു സംഭവങ്ങൾ എന്നിവ നാട്ടിൽവെച്ച് എല്ലാവർക്കും വിവരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവത്മഹാപുരാണത്തിലെ പുണ്യാത്മാക്കളായ വേരാഗ്യശ്രേഷ്ഠന്മാർക്കുള്ള ഗ്രന്ഥമായ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിലെ 'തീർത്ഥയാത്രാവിവരണം' എന്ന എൺപത്തിനാലാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അപ്പോൾ രാജാവ് പരിചിത്ത് ശുകമുനിയോട് ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, രാമനും കൃഷ്ണനും ഉള്ള സഹോദരിയെ കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അർജ്ജുനൻ അവളെ എങ്ങനെ വിവാഹം ചെയ്തു? അവൾ എങ്ങനെ എന്റെ അമ്മാമ്മയായി?" ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അർജ്ജുനൻ തീർത്ഥയാത്രയിൽ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ പ്രഭാസയിലേക്കെത്തി, അവിടെ തന്റെ അമ്മാവന്റെ മകളെക്കുറിച്ച് കേട്ടു. ചിലർ പറഞ്ഞു രാമൻ അവളെ ദുര്യോധനന് നൽകുമെന്ന്; മറ്റു ചിലർ അതിനെ എതിർത്തു. അവളെ ആഗ്രഹിച്ച അർജ്ജുനൻ, ത്രിദണ്ഡി സന്ന്യാസിയായി ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, തന്റെ ലക്ഷ്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ, അർജ്ജുനൻ കുറേ മാസം താമസിച്ചു. നഗരവാസികളും രാമനും അവനെ ആവർത്തിച്ച് ആദരിച്ചു, എന്നാൽ രാമൻ അദ്ദേഹത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, രാമൻ അർജ്ജുനനെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ച്, വിശ്വാസത്തോടെ അത്തിഥിയായി സ്വീകരിച്ചു. അർജ്ജുനൻ ഭിക്ഷയായി ലഭിച്ച അന്നം ആസ്വദിച്ചു. അവിടെ, വീരന്മാരെ ആകർഷിക്കുന്ന മഹാമനോഹരിയായ ഒരു യുവതിയെ അർജ്ജുനൻ കണ്ടു. ഹൃദയം സ്നേഹത്തിൽ ഉണർന്നതും കണ്മണികൾ വിരിഞ്ഞതും അയാളുടെ മനസ് അവളിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു. അവളും അർജ്ജുനനെ കണ്ടപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും അവളിൽ ആകർഷണം തോന്നി; ലജ്ജയോടെ ചിരിച്ചും കൺമുട്ടിയിലൂടെ നോക്കിയും മനസ്സും ദൃഷ്ടിയും അവനിൽ പതിപ്പിച്ചു. അർജ്ജുനൻ അവളെ നിരന്തരം ചിന്തിച്ചു, ആഗ്രഹത്തിൽ അകപ്പെട്ട് മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിച്ചില്ല. ഒരു വലിയ ഉത്സവദിവസം, അവൾ രഥത്തിൽ കോട്ടയ്ക്കു പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, അർജ്ജുനൻ അവളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ അനുമതിയോടെയും കൃഷ്ണന്റെ സമ്മതത്തോടെയും അവളെ രഥത്തിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോയി. രഥത്തിൽ നിന്ന് കമാനെടുത്ത്, അവനെ തടഞ്ഞ ധീരന്മാരെ അർജ്ജുനൻ തുരത്തികളഞ്ഞു, സിംഹം മാൻപിടിക്കുന്നപോലെ. ഈ വാർത്ത കേട്ട രാമൻ, പൗർണമിയിൽ സമുദ്രം ചുഴലുന്നതുപോലെ ഉത്കണ്ഠയോടെ അകലപ്പെട്ടു. എന്നാൽ കൃഷ്ണനും സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്ന് രാമന്റെ പാദങ്ങൾ പിടിച്ച് അവനെ ശമിപ്പിച്ചു. വിവാഹത്തിൽ സന്തോഷിച്ച ബാലരാമൻ, ആനകളും രഥങ്ങളും കുതിരകളും പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ധനസമ്പത്തോടുകൂടി ധാരാളം സമ്മാനങ്ങൾ അയച്ചു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ ഭക്തന്മാരിൽ ശ്രുതദേവൻ എന്ന പ്രസിദ്ധ ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണനിൽ ഏകഭക്തിയുള്ളവൻ, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളിലും തൃപ്തനും, സമാധാനിയായും ജ്ഞാനിയുമായും വൃത്തിപരിധിയിൽ നിന്നുമുള്ളവനായിരുന്നു. അവൻ മിഥിലയിലെ വിദേഹദേശത്താണ് ഗൃഹസ്ഥനായി താമസിച്ചത്; യാദൃശ്ചികമായി ലഭിച്ചതു മാത്രം സ്വീകരിച്ച്, നിർവ്യാജമായി തന്റെ കര്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കായി പ്രതിദിനം ലഭിക്കുന്നതിൽ മാത്രം തൃപ്തനായി, ആവശ്യമായ ചടങ്ങുകൾ നിർവഹിച്ചു. അതുപോലെ, ആ ദേശത്തിന്റെ രാജാവായ ബഹുലാശ്വൻ, മൈഥിലൻ, വിനയശീലിയനായവനായിരുന്നു; ഇരുവരും അച്യുതനു പ്രിയപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. ഇരുവരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ, ദാരുകൻ കൊണ്ടുവന്ന രഥത്തിൽ കയറി, കൃഷ്ണൻ മഹർഷിമാരോടൊപ്പം വിദേഹദേശത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. നാരദൻ, വാമദേവൻ, അത്രി, കൃഷ്ണൻ, രാമൻ, അസിതൻ, അരുണി, ശുകമുനി, ബൃഹസ്പതി, കണ്വൻ, മൈത്രേയൻ, ച്യവനൻ തുടങ്ങിയ മഹർഷിമാരും കൂടെ പോയി. രാജാവേ, കൃഷ്ണൻ എവിടെയെത്തിയാലും, നഗരവാസികളും ദേശവാസികളും, ഗ്രഹങ്ങളോടുകൂടി ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യനെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നപോലെ, സമർപ്പണങ്ങൾ കൊണ്ടു അദ്ദേഹത്തെ വരവേറ്റു.