ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം മനസ്സിൽ ആഴമായി ആലോചിച്ചവർ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗദയുമായുള്ള പാദങ്ങളെ തങ്ങളുടെ തലയിൽ വയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ആ പാദങ്ങളിൽ, കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ ഉങ്കിതത്തിന്റെ സുഗന്ധം പരന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ കാട്ടിൽ കാവൽ നോക്കുന്ന സമയത്ത്, വ്രജത്തിലെ ഗോപികകൾ, പുലിന്ദ സ്ത്രീകൾ, പുല്ലുകളും ഔഷധികളും, പശുക്കളും, ഗോപ ബാലരും—അവരൊക്കെ ആ മഹാത്മാവിന്റെ പാദസ്പർശം ലഭിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കുന്തി, സുഭദ്ര, ദ്രൗപദി, മാധവി, രാജകുമാരികൾ, അവരുടെ സ്വന്തം ഗോപികകൾ—all heard about the profound love Krishna, the Supreme Soul, had for them. ഈ വാർത്തകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവർ അതിശയിപ്പിച്ചു, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരിൽ നിറഞ്ഞു. സ്ത്രീകൾ തമ്മിൽ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, പുരുഷന്മാർ തമ്മിൽ അങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, മഹർഷികൾ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവിടെ എത്തി. വ്യാസൻ, നാരദൻ, ച്യവനൻ, ദേവലൻ, അസിതൻ, വിശ്വാമിത്രൻ, ശതാനന്ദൻ, ഭരദ്വാജ്, ഗൗതമൻ—ഈ മഹർഷികൾ എത്തി. രാമൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം, വസിഷ്ഠൻ, ഗാലവൻ, ഭൃഗു, പുലസ്ത്യൻ, കശ്യപൻ, അത്രി, മാർകണ്ഡേയൻ, ബൃഹസ്പതി—അവരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. ദ്വിത, തൃത, ഏകത—ബ്രഹ്മയുടെ പുത്രന്മാർ, അങ്കിരസ്സ്, അഗസ്ത്യൻ, യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ, വാമദേവൻ, മറ്റു മഹർഷികൾ—all gathered. ഈ മഹർഷികളെ കണ്ടപ്പോൾ, മുമ്പ് ഇരുന്നിരുന്ന രാജാക്കന്മാരും, പാണ്ഡവരും, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ് ലോകം ആദരിക്കുന്നവരെ നമസ്കരിച്ചു. അവർ മഹർഷികളെ യഥാസംബന്ധം പൂജിച്ചു; രാമനും അച്യുതനും വാക്കുകൾ, സീറ്റ്, പാദപ്രക്ഷാലനത്തിനുള്ള ജലം, അർപ്പണങ്ങൾ, പുഷ്പമാല, ധൂപം, ഉങ്കിതം എന്നിവ നൽകി ആദരിച്ചു. ആ മഹാസഭയിൽ, കൃഷ്ണൻ, ധർമ്മത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ ഭഗവാൻ, മഹർഷികൾ സുഖമായി ഇരുന്നപ്പോൾ, ശാന്തമായ വാക്കുകളിൽ സംസാരിച്ചു, എല്ലാവരും ആ വാക്കുകൾ ശാന്തമായി കേട്ടു. കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഈ ലോകത്ത് ജനിച്ച നമ്മൾ, യോഗമാസ്റ്റർമാരെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്, ദേവന്മാർക്കും പ്രാപിക്കാനാവാത്ത പരമഫലമാണ്. ദേവതകളെ ആരാധിക്കുന്നവർ, അൽതപസ്സുള്ള മനുഷ്യർ, ഈ മഹാത്മാക്കളെ കാണാനും, സ്പർശിക്കാനും, ചോദിക്കാനും, പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കാനും അവസരം കിട്ടുന്നത് എത്ര വലിയ ഭാഗ്യമാണ്!” “കുടശുദ്ധികൾ, മണ്ണിൽ നിർമ്മിച്ച ദേവതകൾ—ഇവയൊക്കെയും അങ്ങനെയല്ല; മഹാത്മാക്കളെ ഒരു നിമിഷം കാണുമ്പോൾ പോലും, അവർ ശുദ്ധിയുണ്ടാക്കുന്നു. അഗ്നി, സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഭൂമി, ജലം, ആകാശം, വായു, വാക്ക്, മനസ്സ്—ഇവയെ വ്യത്യസ്തമായി ആരാധിച്ചാലും പാപം നീക്കില്ല; ജ്ഞാനികൾക്ക് സേവനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം പോലും, പാപം നശിക്കുന്നു.” “ത്രീധാതു ശരീരത്തിൽ ആത്മാവിനെ കണ്ടുപിടിക്കുന്നവൻ, ഭാര്യയെയും ബന്ധുക്കളെയും സ്വന്തം എന്ന് കരുതുന്നവൻ, ഭൂമിയെ ദേവതയായി ആരാധിക്കുന്നവൻ, തീർത്ഥങ്ങളെ വെറും ജലമെന്നു കാണുന്നവൻ, ജ്ഞാനികളെ അന്വേഷിക്കാത്തവൻ—അവൻ പശുവിനും കഴുതയ്ക്കും സമമാണ്.” കൃഷ്ണന്റെ ഈ ഗൗരവപൂർവമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, മഹർഷികൾ ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തയിൽ മുങ്ങി, മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു. ദീർഘമായ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം, അവർ ക universoത്തിന്റെ അധിപനായി കൃഷ്ണനെ കാണിച്ചു, അവന്റെ രാജത്വം ജനങ്ങളെ ഒന്നിച്ച് കൂട്ടുന്നതിനാണ് എന്നതും പറഞ്ഞു. മഹർഷികൾ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മായയാൽ, സത്യമറിയുന്നവൻ, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാക്കളായ ഞങ്ങൾ പോലും അജ്ഞാനികൾ ആകുന്നു; നിന്റെ ശക്തി നിന്റെ തന്നെ മായയാൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ഭഗവാന്റെ പ്രവർത്തികൾ അതിശയകരമാണ്! ഇച്ഛയില്ലാതെ തന്നെ, നീ സൃഷ്ടിക്കുകയും, നിലനിർത്തുകയും, സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഭൂമി പല രൂപങ്ങളിലും പേരുകളിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ സ്വഭാവം മാറുന്നില്ല. അതുപോലെ, നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്ഭുതകരമാണ്!” “സമയമെത്തുമ്പോൾ, നിന്റെ ഭക്തരെ സംരക്ഷിക്കാൻ, നീ സത്വഗുണം സ്വീകരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടരെ ശമിപ്പിക്കാൻ, നീ ലീലയുടെ വഴി വഴി, ശാശ്വതമായ വേദമാർഗ്ഗം നിലനിർത്തുന്നു, വർണ്ണാശ്രമത്തിന്റെ ആത്മാവായ പാരമാത്മാ.” “ഭഗവാൻ, austerity, study, self-restraint—ഇവയിലൂടെ ശുദ്ധമായ ഹൃദയം ലഭിച്ചവൻ; അതിൽ, പ്രകടമായതും, അപ്രകടമായതും, അതിനപ്പുറത്തുള്ളതും അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, നീ ബ്രാഹ്മണ സമൂഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു, അതാണ് ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഉറവിടവും നിന്റെതുമാണ്; അതിനാൽ, നീ ബ്രഹ്മനിഷ്ഠരിൽ ഏറ്റവും വലിയവനായി മാറുന്നു.” “ഇന്ന്, ഞങ്ങളുടെ ജന്മം, വിദ്യ, austerity, ദർശനം—ഇവയൊക്കെ ഫലപ്രാപ്തിയിലായി; നിനയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ, പരമഗതിയെ പ്രാപിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, whose intellect is unfailing, whose greatness is concealed by yogamaya, who is the Supreme Soul—നിനക്ക് നമസ്കാരം.” “ഈ രാജാക്കന്മാരും, വൃശ്യന്മാരും, കൃഷ്ണനിൽ മാത്രം സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നവരും, അവനെ അറിയുന്നില്ല; അവൻ കാലത്തെയും, ആത്മാവിനെയും അധിപനാണ്, മായയുടെ അഴിമുറിയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങുന്ന മനുഷ്യൻ, പഞ്ചഭൂതങ്ങളും ഗുണങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നുവെങ്കിലും, തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം, പേരുകളിലും ഇന്ദ്രിയവസ്തുക്കളിലും നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായതും, അറിയുന്നില്ല. അങ്ങനെ, മായയുടെ ഭ്രമത്തിൽ, മനസ്സ് പേരുകളിലും വസ്തുക്കളിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഓർമ്മയുടെ അശാന്തിയിൽ, നിനയെ അറിയുന്നില്ല.” “ഇന്ന്, നിന്റെ പാദങ്ങൾ കണ്ടു; അവ പാപങ്ങളുടെ ഭാരം നീക്കുന്നവയും, തീർത്ഥങ്ങളുടെ ആധാരവും, യോഗം പൂർണ്ണമായവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിതമായവയും. ഭഗവാൻ, whose devotees, their inner coverings pierced by overflowing devotion, attain Your path—ദയവായി അവർക്കു കൃപ ചെയ്യുക.” ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ദാശാർഹനായ കൃഷ്ണനെയും, ധൃതരാഷ്ട്രനെയും, യുദിഷ്ഠിരനെ, രാജശ്രീമായ മഹർഷികൾ യാത്രയെടുത്ത്, തങ്ങളുടെ ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് പോകാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു. അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹത്വമുള്ള വസുദേവൻ സമീപിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു, ആദരിച്ചു, ശാന്തമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. വസുദേവൻ പറഞ്ഞു: “മഹർഷികളേ, ഞാൻ ദേവതകളെപ്പോലെയുള്ള നിങ്ങളെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദയവായി പറയൂ, പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ, പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ബന്ധം എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കാം?” നാരദൻ പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, കൃഷ്ണനെ സ്വന്തം മകനായി കരുതുന്ന വസുദേവൻ, സ്വയം പരമഗതിയെ അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ചോദിക്കുന്നത് അതിശയിപ്പിക്കുന്നതല്ല.” “ഇവിടെ, മനുഷ്യരിൽ, അടുത്ത ബന്ധം ഉണ്ടായാൽ അവഗണനയുണ്ടാകുന്നു; ഗംഗയെ വിട്ട്, മറ്റൊരു ജലത്തിൽ ശുദ്ധി അന്വേഷിക്കുന്നതുപോലെ. അവൻ, സമയം, സൃഷ്ടി, സംഹാരം എന്നിവയിൽ, സ്വയം, മറ്റുള്ളവരാൽ, ഗുണങ്ങളാൽ, എവിടെയും, യഥാർത്ഥ അനുഭവം ലയിക്കാത്തവൻ. ആ ഭഗവാൻ, suffering, karma, qualities—ഇവയുടെ പ്രവാഹം തടസ്സപ്പെടുത്താത്തവൻ, എന്നാൽ, ജീവശക്തി പോലുള്ള ശക്തികൾകൊണ്ട് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; സൂര്യൻ മേഘം, മൂടൽമഞ്ഞ്, ഗ്രഹണം കൊണ്ട് മറഞ്ഞതുപോലെ, ഭഗവാനെയും അങ്ങനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കാം.” അനകദുണ്ടുഭിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, മഹർഷികൾ രാജാക്കന്മാർക്കും അച്യുതന്റെ രണ്ടു വംശജന്മാർക്കും മുന്നിൽ പ്രസംഗിച്ചു: “പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ കര്‍മ്മനാശം നേടുന്നത് ജ്ഞാനികൾ ഇങ്ങനെ സ്ഥാപിച്ചു: വിശ്വാസത്തോടെ, വിഷ്ണുവിനെ, യാഗങ്ങളുടെ അധിപനായി, യാഗങ്ങൾ നടത്തി ആരാധിക്കണം.” “മനസ്സിന്റെ ശാന്തത, കാവ്യങ്ങൾ ശാസ്ത്രദൃഷ്ടിയിൽ കാണിച്ചു; യോഗമാർഗ്ഗം എളുപ്പവും ആത്മാവിന് സന്തോഷം നൽകുന്നതുമാണ്. ദ്വിജന്മാരായ ഗൃഹസ്ഥർക്ക്, ശുദ്ധമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ, വിശ്വാസത്തോടെ, സമ്പാദിച്ച ധനമനുസരിച്ച്, ഈ പുണ്യമായ മാർഗ്ഗം ആരാധിക്കണം.” “ജ്ഞാനികൾ, യാഗം, ദാനത്തിലൂടെ ധനം തേടുന്നത്, ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ ഭാര്യയും കുട്ടികളും തേടുന്നത്, ആത്മാവിനെ ആത്മലോകങ്ങളിൽ തേടുന്നത്—ഇവയെ സമയമെത്തുമ്പോൾ ഉപേക്ഷിക്കണം; ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചവർ, ദൃഢമായ മനസ്സോടെ, തപസ്സിന്റെ വനത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വവും, മഹർഷികളുടെ വരവുമുള്ള, ഭക്തി-ജ്ഞാന-ധർമ്മത്തിന്റെ ആ മഹാസഭയിലേയ്ക്ക്, പവിത്രമായ ശാന്തതയും, അനന്തമായ കൃപയും നിറഞ്ഞു.