ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജസൂയയാഗത്തിൽ രാജാക്കന്മാർ പരാജയബോധത്തിൽ പിന്മാറിയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ധനുസ്സുയർത്തി അതിനെ അതീവ ലാളിത്യത്തോടെ സ്നേഹപൂർവ്വം ജോഡിച്ചു. അപ്പുറത്ത്, കൃഷ്ണൻ അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു, വെള്ളത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം മീനിനെ നോക്കി, അമ്പുകൊണ്ട് അതിനെ കൃത്യമായി വെട്ടി വീഴ്ത്തി. അപ്പോൾ സൂര്യൻ അഭിജിത് നക്ഷത്രത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ആ സമയത്ത് ഞാനും അരങ്ങിലേക്ക് കയറി. എന്റെ കാൽക്കലുകൾ മൃദുലമായി ഊരുന്നു, കൈയിൽ ഉജ്ജ്വലമായ സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച മാലയും, പുതുതായി അണിഞ്ഞ പാവാടയും, ലജ്ജാഭരിതമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയും മുഖത്ത്, പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വാളിയുമുള്ള വേഷം ധരിച്ചുമാണ് ഞാൻ അവിടെ എത്തിയത്. ഞാൻ മുഖം ഉയർത്തി, വലിയ കണികൾ തിളങ്ങുന്ന കാതിലങ്കാരവും കവിളിൽ പ്രകാശവും നിറഞ്ഞു, സുന്ദരമായ ചിരിയോടെ നയമായ കാഴ്ചകൾ രാജാക്കന്മാരിലേക്ക് തിരിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവനും മുരാരിയിലായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ മാല കൃഷ്ണന്റെ ഭുജത്തിൽ വെച്ചു. അപ്പോൾ മൃദംഗം, പഖാവജ്, ശംഖം, ഭേരികൾ, മറ്റു വാദ്യങ്ങൾ എല്ലാം മുഴങ്ങി, നർത്തകർ നൃത്തം ചെയ്തു, ഗായകർ പാടിത്തുടങ്ങി. ഞാൻ കൃഷ്ണനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞ രാജാക്കന്മാർ, ദ്രൗപദിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ, അസൂയയോടെ പരസ്പരം മത്സരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ നാലു ഉത്തമ കുതിരകളാൽ കെട്ടിയ രഥത്തിൽ എന്നെ ഇരുത്തി, ശാർംഗം കൈയിൽ എടുത്തു, കാവചം ധരിച്ച് നാലു കൈകളോടെ യുദ്ധത്തിനായി നിലകൊണ്ടു. ദാരുകൻ ആ സ്വർണ്ണമണിയുള്ള രഥം ഓടിച്ചു. രാജാക്കന്മാർ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി; സിംഹരാജാവിന്റെ ഇരയെ മറ്റ് മൃഗങ്ങൾക്കുമുമ്പിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെയായിരുന്നു കൃഷ്ണന്റെ ആ ശോഭ. ചില രാജാക്കന്മാർ ആയുധങ്ങളുമായി കൃഷ്ണനെ തടയാൻ പിന്തുടർന്നു; അവർ ഗ്രാമസിംഹങ്ങൾ ഹരിയെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. എന്നാൽ ശാർംഗത്തിന്റെ അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ അവരുടെ കൈകാലുകളും കഴുത്തും അറ്റപ്പെട്ടു; ചിലർ യുദ്ധത്തിൽ വീണു, ചിലർ പോരാളി വിട്ടോടി രക്ഷപ്പെട്ടു. ശേഷം യദുകുലനാഥൻ കൃഷ്ണൻ സൂര്യനിറംകൊണ്ട പതാകകളും ചിത്രവാതിലുകളും അലങ്കരിച്ച നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. ആ നഗരം സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും പ്രശസ്തമായിരുന്നു; ഒരു കപ്പൽ സ്വന്തം തുറമുഖത്തിലെത്തുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ആ പ്രവേശനം. അപ്പുറത്ത് എന്റെ അച്ഛൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും വിലപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ, വിശ്രമക്കിടക്കകൾ, ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, മറ്റു സമ്മാനങ്ങൾ എന്നിവ നൽകി ആദരിച്ചു. ദാസിമാരെയും ധനസമ്പത്തും സൈന്യവും രഥങ്ങളും കുതിരകളും, വിലയേറിയ ആയുധങ്ങൾ മുഴുവൻ ഭക്തിപൂർവ്വം സമ്മാനിച്ചു. ഞങ്ങൾ—all ദാസിമാർ—സത്യസങ്കൽപവും പൂർണ്ണവൈരാഗ്യവും കൊണ്ടാണ് സ്വയംപര്യാപ്തനായ കൃഷ്ണനെ സേവിക്കാൻ യോഗ്യരായത്. കൃഷ്ണൻ ഭൗമാസുരനെയും അനുചിതരെയും യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിച്ചു, ഞങ്ങൾ—all രാജകുമാരികൾ—അവനാൽ ജയിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു. അവൻ ഞങ്ങളുടെ ലോകബന്ധനം മുക്തിയാക്കി, തന്റെ പാദപദ്മങ്ങൾ ഓർത്തവർക്കായി വിവാഹം കഴിച്ചു, ഇഷ്ടാർത്ഥങ്ങൾ പ്രാപിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹം ഭരണാധികാരവും, ഐശ്വര്യവും, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പരമപദവും അല്ല; ഹരിയുടെ അനന്തവാസവും അല്ല. ഞങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് അവന്റെ മഹിമയുള്ള പാദധൂളി മാത്രം—അവൻ ഗദാധരൻ, തന്റെ ഭാര്യയുടെ കുണ്ടലപാനിയാൽ സുഗന്ധമുള്ളത്, അതിനെ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ ധരിക്കാൻ മാത്രമാണ് ആഗ്രഹം. വ്രജത്തിലെ ഗോപികളും പുലിന്ദസ്ത്രികളും പുല്ലുകളും ഔഷധികളും പശുക്കളും ഗോപബാലന്മാരും—all കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ മേയ്‌ക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പാദസ്പർശത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കുന്തി, സുഭദ്ര, ദ്രൗപദി, മാധവി, രാജപത്നിമാർ, അവരുടെ സ്വന്തം ഗോപികൾ—എല്ലാവരും കൃഷ്ണന്റെ അപ്രമേഹമായ സ്നേഹം കേട്ടപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു; കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. സ്ത്രീകൾ സ്ത്രീകളുമായി, പുരുഷന്മാർ പുരുഷന്മാരുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, മഹർഷിമാർ—all കൃഷ്ണനെയും ബലരാമനെയും കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവിടെ എത്തി. വ്യാസനും നാരദനും ച്യവനനും ദേവലനും അസിതനും വിശ്വാമിത്രനും ശതാനന്ദനും ഭരദ്വാജനും ഗൗതമനും എത്തിയപ്പോൾ, രാമനും തന്റെ ശിഷ്യന്മാരും, വസിഷ്ഠനും ഗാലവനും ഭൃഗുവും പുലസ്ത്യനും കശ്യപനും അത്രിയും മാർക്കണ്ടേയനും ബൃഹസ്പതിയും എത്തി. ദ്വിത, ത്രിത, ഏകത, ബ്രഹ്മപുത്രന്മാർ, അങ്ഗിരാസ്, അഗസ്ത്യ, യാജ്ഞവൽക്യ, വാമദേവ എന്നിവരും എത്തി. അവരെ കണ്ടതുമാത്രം മുൻപേ ഇരുന്നിരുന്ന രാജാക്കന്മാരും പാണ്ഡവരും കൃഷ്ണനും ബലരാമനും ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ് ലോകം ആദരിക്കുന്ന മഹർഷിമാരെ വന്ദിച്ചു. എല്ലാവരും മഹർഷിമാരെ യഥാവിധി ആദരിച്ചു; രാമനും അച്യുതനും സ്നേഹപൂർവ്വം വാക്കുകളും ഇരിപ്പിടങ്ങളും പാദപ്രക്ഷാലനജലം, അർഘ്യം, മാലകൾ, ധൂപം, ചന്ദനം എന്നിവ നൽകി സ്വീകരിച്ചു. ഭഗവാൻ—all ധർമ്മത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായ കൃഷ്ണൻ—മഹർഷിമാർ സുഖമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ മഹാസഭയിൽ എല്ലാവരും ശാന്തമായി കേൾക്കുന്ന വിധത്തിൽ, അളവായ വാക്കുകളിൽ സംസാരിച്ചു: “ഈ ലോകത്തിൽ ജനിച്ച നമ്മൾക്ക് ദുർലഭമായ, ദേവന്മാർക്കു പോലും പ്രാപ്തിയില്ലാത്ത ഫലം ലഭിച്ചു—യോഗേശ്വർമാരെ ദർശിക്കാൻ കഴിയുന്നു. ദേവതാരാധനയിലും, ലോകത്തിന്റെ കണ്ണുകളായ മഹന്മാരെ കാണാനും, സ്പർശിക്കാനും, ചോദിക്കാനും, പാദപൂജ ചെയ്യാനും സാധിക്കുന്നത് വലിയ തപസ്സില്ലാത്ത മനുഷ്യർക്കു പോലും മഹാപ്രാപ്തിയാണ്. തീർത്ഥജലം, മൺകല്ല്, വിഗ്രഹങ്ങൾ—all ഇവയാൽ ഈ ശുദ്ധി സാദ്ധ്യമല്ല; മഹാത്മാക്കളെ ഒരു നിമിഷം പോലും ദർശിച്ചാൽ അതിനേക്കാൾ വിശുദ്ധി ലഭിക്കും. അഗ്നിയും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും ഭൂമിയും ജലം ആകാശം വായു വാക്ക് മനസ്സ—all ഇവയെ വേറിട്ടു ആരാധിച്ചാലും പാപം നീങ്ങില്ല; ജ്ഞാനികൾക്ക് സേവനം ചെയ്താൽ അതിനേക്കാൾ പാപക്ഷയം ഉണ്ടാകുന്നു. ത്രിദേഹബോധത്തിൽ ജീവിയെ കാണുന്നവനും ഭാര്യയെയും ബന്ധുക്കളെയും സ്വന്തമെന്ന് കരുതുന്നവനും ഭൂമിയെ മാത്രം പൂജിക്കുന്നവനും തീർത്ഥം വെറും വെള്ളമായി കാണുന്നവനും ജ്ഞാനികളെ തേടാത്തവനും പശുവോ കഴുതയോ പോലെയാണ്.” കൃഷ്ണന്റെ ഈ ആഴമുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ട മഹർഷിമാർ—all മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ ആലോചിച്ച്, മൗനത്തിൽ ഇരുന്നു. ദീർഘചിന്തയ്ക്കു ശേഷം, അവർ ഭഗവാനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ മായാവശാൽ, സത്യത്തിന്റെ പരമജ്ഞാനിയായ നീ, ലോകസൃഷ്ടാക്കന്മാരായ ഞങ്ങൾക്കും ആശ്ചര്യവും മോഹവും ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ പ്രവർത്തികൾ എത്ര അത്ഭുതകരമാണ്! നീ ആഗ്രഹമില്ലാതെ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ ഭൂമി പല രൂപത്തിലും പേരിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോഴും അവിടുത്തെ മാറ്റമില്ലാത്തതുപോലെയാണ് നിന്റെ സ്വരൂപം. നിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ പ്രവർത്തികൾ അത്ഭുതകരവും രഹസ്യവുമാണ്. സമയമെത്തുമ്പോൾ, നിന്റെ ജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനായി, നീ സത്വഗുണം സ്വീകരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടരെ ശമിപ്പിക്കാനും നീ സ്വയം കളിയോടെ സനാതനവേദമാർഗം uphold ചെയ്യുന്നു. നീ varnashrama-ക്രമത്തിന്റെ ആത്മാവായ പരമപുരുഷൻ. ബ്രഹ്മൻ, austerity, പഠനം, ആത്മനിയന്ത്രണം എന്നിവയാൽ ശുദ്ധമായ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ, പ്രത്യക്ഷമായതും അപ്രത്യക്ഷമായതും അതിലപ്പുറമുള്ളതും എല്ലാം അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് നീ ബ്രാഹ്മണസമൂഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്നാണ് ശാസ്ത്രങ്ങളും നീയും ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്; അതിനാൽ നീ ബ്രഹ്മഭക്തന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ. ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ജന്മം, വിദ്യ, തപസ്സ്, ദർശനം—all ഫലപ്രാപ്തിയായി; കാരണം നിന്നെ, പരമഗതിയായ നിന്നെ കാണുന്നതിലൂടെ പരമോന്നതലക്ഷ്യം പ്രാപിച്ചു. അപ്രമേഹമായ ബുദ്ധിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, തന്റെ യോഗമായയാൽ മഹത്വം മറച്ചിരിക്കുന്ന പരമാത്മാവ്—അവനിൽ ഞങ്ങൾ പ്രണാമം അർപ്പിക്കുന്നു.