ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണൻ, ഗോപിമാരെ ഒറ്റയ്ക്കായി കണ്ടപ്പോൾ അവരെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, അവരുടെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ചോദിച്ചു, ഹസിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ സൗഹൃദം നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ? നമ്മുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാൻ ശത്രുവിന്റെ പക്ഷത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, നാം ഏറെക്കാലം വേർപിരിഞ്ഞിരുന്നു. അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് എങ്കിൽ ഉപകാരമില്ലാതിരിക്കുന്നു എന്നൊരു സംശയം തോന്നിയോ? അല്ലെങ്കിൽ ദേഷ്യം തോന്നിയോ? സകലജീവികളെയും ഒന്നിപ്പിക്കുകയും വേർതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈശ്വരനാണ്. കാറ്റ് മേഘങ്ങൾ, പുല്ല്, പഞ്ചസാര, പൊടി എന്നിവയെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് തിരിച്ചു പിരിച്ചുവിടുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടാവും ജീവികളെ ഒന്നിച്ച് കൂട്ടുകയും വേർതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നെ കുറിച്ചുള്ള ഭക്തി മരണമില്ലാത്ത ജീവിതത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾക്കുള്ള എന്റെ സ്നേഹം എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നീക്കി ഉദിച്ചുവെന്നത് ഭാഗ്യമാണ്. ഞാൻ സകല ജീവികളുടെയും ആദിയും അന്തവും, അകത്തും പുറത്തും ഉള്ള സാരവും ആകുന്നു. ഭൂമി, ജലം, വായു, ആകാശം, വെളിച്ചം എന്നിവ ഭൗതികതത്വങ്ങൾക്കുള്ളതുപോലെ, അതുപോലെയാണ് ഞാൻ. ഈ ജീവികൾ, ആത്മാവിൽക്കും പരമാത്മാവിൽക്കും വഴി, മറ്റുള്ളവരിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അവരിൽ തന്നെ, അവർക്കു ശാശ്വതത്വം കാണുന്നവർക്ക്, ആ ജീവിയും പരമാത്മാവും എന്നിൽ കാണാം, അതിൽക്കൂടിയും അതീതമായതിൽ കാണാം.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, ഗോപിമാർ, അവനെ ഓർത്തു അവരുടെ പ്രാണശക്തി ലയിച്ചു, തങ്ങളുടേതായ സ്വഭാവം അതിജീവിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “യോഗശാസ്ത്രജ്ഞരും, ആഴമുള്ള ജ്ഞാനമുള്ളവരും, ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിക്കുന്നതും, ഭവസാഗരത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ആശ്രയവുമാകുന്ന, കമലപാദനായ കൃഷ്ണൻ, ഞങ്ങൾ വീട്ടിലിരുന്നാലും എപ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഉദിക്കട്ടെ.” ഇങ്ങനെ പുണ്യശ്ലോകമായ ഭാഗവതപുരാണത്തിൽ, പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ, രണ്ടാംഭാഗത്തിലെ, “വൃഷ്ണികൾക്കും ഗോപന്മാർക്കും ഇടയിലെ കൂടിക്കാഴ്ച” എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഗോപിമാരെ അനുഗ്രഹിച്ചശേഷം, അവരുടെ ഗുരുവും അഭയമായ കൃഷ്ണൻ, യുദ്ധിഷ്ഠിരനും അവന്റെ വിശ്വസ്ത സുഹൃത്തുക്കളുടേയും കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു. ലോകനാഥനായ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങൾ കണ്ട് പാപങ്ങൾ അകറ്റപ്പെട്ട, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ അവർ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഭഗവാൻ, നിങ്ങളുടെ കമലപാദങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അമൃതം, നിങ്ങളുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകുമ്പോൾ, അതിനെ ചെവികൾ കൊണ്ട് കുടിക്കുന്നവർക്ക്, ശരീരബന്ധവും അതിന്റെ മറവിയും വെട്ടിമുറുക്കാൻ അതു മതിയാകുന്നു; അശുഭം ഉണ്ടാകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? ഞങ്ങൾ ത്രയാത്മഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ കർമഫലങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, അനവധിയായ സന്തോഷത്തിലും അപ്രതിഭന്ധമായ ജ്ഞാനത്തിലും എത്തി. യോഗത്താൽ, ശാസ്ത്രത്താൽ, കാലത്താൽ, ഞങ്ങൾ പരമഹംസന്മാർക്കുള്ള പരമഗതിയായ നിങ്ങളുടെ രൂപത്തിന് നമസ്കരിക്കുന്നു, അതു മായയാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും.” ശുകമുനി തുടർന്നു പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ അന്ധകകുലത്തെയും കൗരവകുലത്തെയും ഭാര്യമാർ ഒരുമിച്ചുകൂടി, മഹാപുരുഷന്മാരിൽ മുത്ത് പോലെയുള്ള കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു. അവർ പരസ്പരം കൂടി, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായ ഗോവിന്ദന്റെ കഥകൾ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അതെല്ലാം വിശദീകരിക്കാം, കേൾക്കൂ. അപ്പോൾ ദ്രൗപദി പറഞ്ഞു: “വൈദർഭി, ഭദ്ര, ജാംബവതി, കൗശല, സത്യഭാമ, കാലിന്ദി, ശൈബ്യ, രോഹിണി, ലക്ഷ്മണേ— കൃഷ്ണഭാര്യമാരേ, ദൈവീയശക്തിയാൽ തന്നെ ലോകരീതികൾ അനുകരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ നിങ്ങളെ വിവാഹം കഴിച്ചതെങ്ങനെ എന്ന് ദയവായി പറയൂ.” ശ്രീരുക്മിണി പറഞ്ഞു: “വീരന്മാർ വാളും വില്ലുമായി എന്നെ ചേദിരാജാവിന് സമർപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ തലയിൽ പാദധൂളി അണിയിച്ച കൃഷ്ണൻ, സിംഹം ആടുകളിടയിൽ എത്തി അവയെ പിടിച്ചുപറിക്കുന്നതുപോലെ, എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. ആ ശ്രീനിവാസന്റെ പാദങ്ങൾ ഞാൻ പൂജിക്കുന്നു.” ശ്രീസത്യഭാമ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സഹഭാര്യയുടെ ശാപം അകറ്റാൻ, ഭൂഭൃത്പതിയെ ജയിച്ച്, രത്നം കൊണ്ടുവന്ന കൃഷ്ണൻ, എന്റെ അച്ഛനും മറ്റുള്ളവർക്കും ഭയമുണർത്തി. മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകിയിരുന്നാലും, എന്നെ സ്വന്തമാക്കി.” ശ്രീജാംബവതി പറഞ്ഞു: “ദേഹസ്രഷ്ടാവും എന്റെ ഭർത്താവായ കൃഷ്ണനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സീതാപതി എന്റെ അച്ഛനുമായി ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസം യുദ്ധം ചെയ്തു. അവൻ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ് അച്ഛൻ എന്നെ കൃഷ്ണന് സമർപ്പിച്ചു; രത്നം കയ്യിൽ പിടിച്ച് കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ ഞാൻ പിടിച്ചു, ദാസിയായി.” ശ്രീകാലിന്ദി പറഞ്ഞു: “കൃഷ്ണപാദം സ്പർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഞാൻ തപസ്സു ചെയ്തപ്പോൾ, സുഹൃത്ത് രൂപത്തിൽ കൃഷ്ണൻ എത്തി, എന്റെ കൈ പിടിച്ചു, എന്നെ തന്റെ വീട്ടിൽ ദാസിയായി സ്വീകരിച്ചു.” ശ്രീമിത്രവിന്ദ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സ്വയംവരത്തിൽ വന്ന കൃഷ്ണൻ, രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ചു, ആനയെന്നെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് പിടിച്ചുപോലെത്തി, എന്റെ സഹോദരന്മാരെ തോൽപിച്ചു, സ്വപുന്യനഗരിയിലേയ്ക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ പാദസേവയ്ക്ക് ഞാൻ അർഹയാകട്ടെ.” ശ്രീസത്യ പറഞ്ഞു: “എന്റെ അച്ഛൻ, രാജാക്കന്മാരുടെ ശക്തിയും വീര്യവും പരീക്ഷിക്കാൻ, ഏഴു കഠിനമായ കൂർത്തകൊമ്പുള്ള കാളകളെ ഒരുക്കി. വീരന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ, കുട്ടികൾ കാളക്കിടാക്കളെ ബന്ധിക്കുന്നതുപോലെ അവയെ എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കി.” “അങ്ങനെ എന്നെയും, ഭൃത്യകളെയും, സൈന്യത്തെയും, വഴിയിൽ രാജാക്കന്മാരെ ജയിച്ച്, വീര്യത്തിന്റെ വിലയായി സ്വന്തമാക്കിയ കൃഷ്ണന്റെ ദാസിയായിരിക്കട്ടെ.” ശ്രീഭദ്ര പറഞ്ഞു: “എന്റെ അച്ഛൻ, അമ്മാവനെ ക്ഷണിച്ച്, കൃഷ്ണനു എന്നെ സമർപ്പിച്ചു; സൈന്യത്തോടും സുഹൃത്തുക്കളോടും കൂടി. ഓരോ ജന്മത്തിലും അവന്റെ പാദസ്പർശം ലഭിക്കട്ടെ; അതിനാൽ കർമചക്രത്തിൽ അലയുന്നവൻ പരമോന്നതം പ്രാപിക്കും.” ശ്രീലക്ഷ്മണ പറഞ്ഞു: “നാരായണനു ജനനവും കർമ്മങ്ങളും നാരദനിൽ നിന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ, ലോകപാലകരെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ മനസ്സ് മുലാരിയിലേക്കു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു. എന്റെ മനസ്സറിയുന്ന അച്ഛൻ, സ്നേഹത്താൽ, എന്റെ വിവാഹത്തിന് മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തി.” “പാണ്ഡവനു വേണ്ടി സ്വയംവരത്തിൽ മീൻ ഒളിപ്പിച്ച്, വെള്ളത്തിൽ പ്രതിബിംബമായി കാണാവുന്ന വിധം ഒരുക്കിയിരുന്നു. ഇതറിഞ്ഞ്, ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള രാജാക്കന്മാർ ആയിരക്കണക്കിന് ഗുരുക്കന്മാരോടൊപ്പം എത്തി. അച്ഛൻ അവരെ ബലപ്രകാരവും വയസ്സുപ്രകാരവും ആദരിച്ചു; എന്നെ ആഗ്രഹിച്ചവർ വില്ലും അമ്പും എടുത്തു.” “ചിലർ വില്ലെടുത്തു ചലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല; ചിലർ വില്ലിന്റെ ദോശ ചുണ്ടിൽവച്ച് വീണു. മഗധരാജാവും അംബഷ്ടനും ചേദിരാജാവും, ഭീമനും ദുര്യോധനനും കർണ്ണനും വില്ലു ചലിപ്പിച്ചെങ്കിലും യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ അറിയാതെ പോയി.” “വെള്ളത്തിൽ മീന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടു, സ്ഥിതി മനസ്സിലാക്കി, അർജുനൻ അമ്പ് വിട്ടപ്പോൾ, ലക്ഷ്യം മുറിക്കാതെ സ്പർശിച്ചു. രാജാക്കന്മാർ പിന്മാറിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ വില്ലെടുത്തു എളുപ്പത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു. അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിൽ വെച്ച്, വെള്ളത്തിൽ മീൻ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കണ്ടു, അമ്പ് വിട്ട് അതിനെ വീഴ്ത്തി; സൂര്യൻ അഭിജിത്ത് നക്ഷത്രത്തിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ.” “അപ്പോൾ ഞാൻ അങ്ക anklets ഇടിച്ച്, കയ്യിൽ രത്നമാലയുമായി, പുതുമ സിൽക്ക് വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ലജ്ജാഭാവം നിറഞ്ഞു, പൂമാല കെട്ടിയ വാളുകൾ അലങ്കരിച്ച്, അരങ്ങിൽ പ്രവേശിച്ചു. മുഖം ഉയർത്തി, വലിയ കാതിലക്കുകളും ചുണ്ടിൽ കാന്തിയും, സ്നേഹപൂർവം ചിരിച്ചുനോക്കി, രാജാക്കന്മാരെ ഒറ്റനോട്ടം നോക്കി, ഹൃദയം മുഴുവൻ മുലാരിയിലേയ്ക്ക് സമർപ്പിച്ച്, മാല അവന്റെ മേൽ വെച്ചു.” “അപ്പോൾ മൃദംഗം, പാറ, ശംഖം, ബേരികൾ മുഴങ്ങി; നർത്തകർ നൃത്തം ചെയ്തു, ഗായകർ പാടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഞാൻ കൃഷ്ണനെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ, മനുഷ്യപ്രധാനന്മാർ, ദ്രൗപദിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അനുവദിക്കാനാവാതെ, പരസ്പരം മത്സരിച്ചു.” ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെയും ഭാര്യമാരുടെയും മഹത്വം, അവരുടെ ആത്മസ്നേഹം, ഭഗവാന്റെ ലീലകൾ, സ്നേഹവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞു, സ്മരണയിലൂടെയും സംഭാഷണത്തിലൂടെയും, പുണ്യകഥകളായി പരന്നു.