ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജരാജ്ഞിയായ യശോദയെ രോഹിണിയും ദേവകിയും അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹത്തോടെ അങ്കലാപ്പിച്ചുവെന്നു ഭഗവതം പറയുന്നു. പഴയ സൗഹൃദം ഓർത്തു അവരുടെ കണ്ഠം കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞു. അവർ പറഞ്ഞു: “വ്രജരാജ്ഞേ, നിന്റെ അചഞ്ചലമായ സൗഹൃദം ആരും മറക്കാൻ കഴിയുമോ? ഇന്ദ്രപദം ലഭിച്ചു വിട്ടുവിട്ടാലും, ഈ ലോകത്തിൽ അതിന് തുല്യമായ പ്രതിഫലം നൽകാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ നിന്നെ സന്തോഷത്തോടെ വളർത്തി സംരക്ഷിച്ച് സ്വന്തം കര്‍ത്തവ്യം നിർവഹിച്ചു. കണ്പീലികൾ കണ്ണിനെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കുമോ, അതുപോലെ ധാർമ്മികരായവർക്ക് ഭയമില്ല; സ്വർഗ്ഗം പോലും അവരുടെ ലക്ഷ്യമല്ല.” ശുകാചാര്യർ പറയുന്നു: ഗോപ്പികമാർ, ഏറെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, കണ്ണടപ്പിക്കുന്ന കണ്പീലികളെ അവർ ശപിച്ചു. കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ അങ്കലാപ്പിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ ആസ്വദിച്ചു; കൃഷ്ണനോടുള്ള അവരുടെ ഭക്തി, സദാ അവനോടൊപ്പം കഴിയുന്നവർക്കും അപൂർവമായതായിരുന്നു. പ്രഭു കൃഷ്ണൻ, അവരെ ഒറ്റയ്ക്ക് സമീപിച്ച്, സ്നേഹപൂർവ്വം അവരോടു സംസാരിച്ചു: “നമ്മുടെ പഴയ സൗഹൃദം നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഞങ്ങൾ നമ്മുടെ ദുശ്മന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച് ദീർഘകാലം ഇവിടെ നിന്ന് വിട്ടുപോയത് നിങ്ങൾക്ക് ദുഃഖം തന്നോ? നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഉപകാരമറിഞ്ഞില്ലെന്നു സംശയിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഐശ്വര്യവും ഏകദേശം ഇങ്ങനെയാണ് – കാറ്റ് മേഘം, പുല്ല്, പഞ്ചസാര, പൊടി എന്നിവയെ കൂട്ടുകയും പിരിച്ചുവിടുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ, സ്രഷ്ടാവ് എല്ലാ ജീവികളും കൂട്ടി പിരിച്ചുവിടുന്നു. എന്നിൽ ഭക്തി ഉള്ളവർക്ക് അമരത്വം ലഭിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് നേരെയുള്ള ഈ അപൂർവമായ സ്നേഹം ഭാഗ്യവശാൽ ഉണർന്നു, അതുവഴി എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നീങ്ങി. ഞാൻ സകല ജീവികളുടെ ആദിയും അന്തവും, അകത്തും പുറത്തുമുള്ള സാരവും ആകുന്നു; എങ്ങനെ ആകാശം, ജലം, ഭൂമി, വായു, പ്രകാശം ഭൗതിക വസ്തുക്കൾക്ക് അടിസ്ഥാനമാവുന്നുവോ, അതുപോലെ. ആത്മാവിലൂടെയും പരമാത്മാവിലൂടെയും ഈ ജീവികൾ ജീവികളിൽ നിലകൊള്ളുന്നു; അവരിൽ imperishable-നെ കാണുന്നവർക്ക്, ഇത് എനിക്ക് അകത്തും അതീതമായതിലും കാണാൻ കഴിയും.” ശുകാചാര്യർ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ ഗോപ്പികമാരെ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, അവർ അവനെ ഓർത്തുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വം മറന്ന് ആത്മാവിൽ ലയിച്ചു. അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു: “യോഗശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രഗാഢമായ ജ്ഞാനമുള്ള മഹാത്മാക്കൾ ഹൃദയത്തിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന കമലപാദനായ കൃഷ്ണൻ, ഈ സാംസാരിക കുഴിയിൽ നിന്ന് മോചനത്തിന് അടിസ്ഥാനമായവൻ, വീട്ടിലിരുന്നാലും എപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഉദിക്കട്ടെ.” ഇങ്ങനെ പുണ്യഭാഗവതത്തിലെ 'വൃഷ്ണികളും ഗോപ്പികളും കൂടിച്ചേർന്നത്' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇതിനു ശേഷം, ശുകാചാര്യർ പറയുന്നു: ഗോപ്പികമാരെ അനുഗ്രഹിച്ച ശേഷം, ശിക്ഷകനും ആശ്രയവും ആയ കൃഷ്ണൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരനും അവന്റെ സ്നേഹിതന്മാരെയും കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവനെ കണ്ടതുകൊണ്ട് പാപങ്ങൾ അകന്ന്, ഹൃദയം സന്തോഷത്തോടെ അവർ മറുപടി പറഞ്ഞു: “മഹാനേ, നിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന അമൃതം, ചിലപ്പോൾ നിന്റെ വായിൽ നിന്നുമാണ് വരുന്നത്. അതു ചെവിയുടെ പാത്രങ്ങളാൽ കുടിക്കുന്നവർക്ക്, ഈ ശരീരബന്ധവും അതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന മറവിയും മുറിച്ചെറിയാൻ അതു മതിയാകും. ഞങ്ങൾ ആത്മാവിന്റെ മൂന്ന് അവസ്ഥകളും ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിച്ച്, നിരന്തരമായ ആനന്ദവും അപ്രതിഹതമായ ജ്ഞാനവും നേടിയിരിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രവും കാലവും മുഖേന യോഗത്തിലൂടെ, മായയാൽ രൂപംകൊണ്ടെങ്കിലും പരമഹംസന്റെ പരമഗതിയായ നിന്റെ രൂപത്തിൽ ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.” ശുകാചാര്യർ തുടരും: അങ്ങനെ അന്ധകകുലത്തെയും കൗരവകുലത്തെയും ഭാര്യമാർ ഒന്നിച്ചു കൂടിയപ്പോൾ, മഹാപ്രസിദ്ധനായ ഗോവിന്ദന്റെ കഥകൾ അവർ തമ്മിൽ പാടിച്ചു. ഈ കഥകൾ മൂന്നുലോകത്തും പ്രശസ്തമാണ്. ഞാൻ അവയെ നിങ്ങൾക്ക് വിവരിക്കാം. ശ്രീദ്രൗപദി ചോദിച്ചു: “വൈദർഭി, ഭദ്ര, ജാംബവതി, കൗശലാ, സത്യഭാമ, കാലിന്ദി, ശൈബ്യ, രോഹിണി, ലക്ഷ്മണാ— കൃഷ്ണഭാര്യമാരേ, സ്വയം ലോകരീതികൾ അനുകരിച്ച് ദൈവികശക്തിയാൽ കൃഷ്ണൻ നിങ്ങളെ എങ്ങനെ വിവാഹം കഴിച്ചു എന്ന് ദയവായി പറയൂ.” ശ്രീരുക്മിണി പറഞ്ഞു: “വീരന്മാർ വില്ലുകൊണ്ട് എനിക്കു വേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്തപ്പോൾ, അവർക്കു മേൽ പൊടിപടർന്ന കാൽപ്പാദം ചൂടിയ രാജാവിന്റെ സൈനികർക്ക് ഇടയിലൂടെയായിരുന്നു ഞാൻ. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, ഒരു സിംഹം ആടുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് തനിക്കുള്ള പങ്ക് പിടിച്ചുപോലെ എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. ശ്രീയുടെ നിലയമായ ആ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ എനിക്ക് ആരാധനാർഹമാകട്ടെ.” ശ്രീസത്യഭാമ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സഹപത്നിയുടെ ശാപം നീക്കാൻ, ഭൂമിയുടെ രാജാവിനെ കീഴടക്കി, രത്നം കൊണ്ടുവന്നു, എന്റെ അച്ഛനും മറ്റുള്ളവരെയും ഭയപ്പെടുത്തി—even though ഞാൻ മറ്റൊരാളിന് നൽകപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും—അവൻ എന്നെ സ്വന്തമാക്കി.” ശ്രീജാംബവതി പറഞ്ഞു: “അവൻ ശരീരങ്ങളുടെ സൃഷ്ടാവും എന്റെ ഭർത്താവാകണമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു, സീതാപതി എന്റെ അച്ഛനുമായി ഇരുപത്തൊന്ന് ദിവസം യുദ്ധം ചെയ്തു. അവനെ പരീക്ഷിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അച്ഛൻ എന്നെ അവനു നൽകി, രത്നം പിടിച്ച് അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ ഞാൻ ദാസിയായി.” ശ്രീകാലിന്ദി പറഞ്ഞു: “കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ തപസ്സു ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ സുഹൃത്ത് ആയി വന്നു, എന്റെ കൈ പിടിച്ചു, ഞാൻ അവന്റെ വീട്ടിൽ വൃത്തിയായി മാറി.” ശ്രീമിത്രവിന്ദ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സ്വയംവരത്തിൽ കൃഷ്ണൻ വന്നു, രാജാക്കളെ ജയിച്ച്, ഒരു ആന കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് തന്റെ കൂട്ടാളിയെ പിടിച്ചുപോലെ എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. സഹോദരന്മാരെ അകറ്റി, ധന്യമായ നഗരത്തിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ പാദസേവനം എനിക്ക് ലഭിക്കട്ടെ.” ശ്രീസത്യ പറഞ്ഞു: “എന്റെ അച്ഛൻ രാജാക്കളുടെയും വീരന്മാരുടെയും ശക്തിയും ധൈര്യവും പരീക്ഷിക്കാൻ ഏഴു കുരിശ്ശിങ്ങുള്ള കാളകളെ കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ അതിനെ കുട്ടികൾ ക calf കളെ കെട്ടുന്നതുപോലെ എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കി. അങ്ങനെ എന്നെ, ദാസിമാരോടും സൈന്യത്തോടും കൂടി, യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചവനായി അവൻ നേടി. അവന്റെ ദാസിയായി ഞാൻ ജനിക്കട്ടെ.” ശ്രീഭദ്ര പറഞ്ഞു: “എന്റെ അച്ഛൻ, എന്റെ മാമനെ ക്ഷണിച്ച്, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിച്ച എനിക്ക്, കൃഷ്ണനെയും സൈന്യത്തെയും കൂട്ടുകാരെയും നൽകി. അവന്റെ പാദസ്പർശം എല്ലാ ജന്മത്തിലും എനിക്ക് ലഭിക്കട്ടെ; അതിലൂടെ കർമചക്രത്തിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്നവൻ ആത്മക്ഷേമം നേടും.” ശ്രീലക്ഷ്മണാ പറഞ്ഞു: “നാരദനിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണന്റെ ജനനവും കർമ്മങ്ങളും വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സ് മുകുന്ദനിൽ ആകർഷിതമായി, ലോകരക്ഷകരെയും ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്റെ മനസ്സറിയുന്ന അച്ഛൻ വലിയ സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ വിവാഹത്തിന് മാർഗ്ഗമൊരുക്കി. പാണ്ഡവരുടെ ആഗ്രഹത്തിൽ രാജകുമാരിയുടെ സ്വയംവരത്തിൽ ഒരു മീൻ വെച്ചതുപോലെ, ഇവിടെ ഒരു മീൻ വെള്ളത്തിൽ മറച്ചു വെച്ചു, പുറത്തുനിന്ന് കാണാവുന്ന വിധം.” “ഇത് കേട്ടു, എല്ലാ ദിക്കുകളിൽ നിന്നുമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് രാജാക്കന്മാർ, എല്ലാ ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും കൈവശമുള്ളവരായി, ഗുരുക്കന്മാരോടൊപ്പം അച്ഛന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് വന്നു. അച്ഛൻ അവരെ അവരുടെ ശക്തിയനുസരിച്ച് ആദരിച്ചു. എന്നെ ആഗ്രഹിച്ചവർ വില്ലും അമ്പും എടുത്തു അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചു. ചിലർ വില്ലെടുത്ത് അതു കെട്ടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കഴിഞ്ഞില്ല; ചിലർ വില്ലിന്റെ ദണ്ടം നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചപ്പോൾ അതിൽ തട്ടി വീണു. മറ്റുഹീറോകൾ, മഗധരാജാവ്, അംബഷ്ട, ചെദിരാജാവ്, ഭീമ, ദുര്യോധന, കർണൻ തുടങ്ങിയവർ വില്ല് കെട്ടാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം മനസ്സിലാക്കിയില്ല. വെള്ളത്തിൽ മീനിന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടു, അതിന്റെ സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കി, അർജ്ജുനൻ അമ്പ് എറിഞ്ഞു; അതു മീനെ വെട്ടിയില്ല, സ്പർശിച്ചു മാത്രം. രാജാക്കന്മാർ പിന്മാറി, അഭിമാനം തകർന്നു, കൃഷ്ണൻ വില്ലെടുത്ത് അതു എളുപ്പത്തിൽ കെട്ടി. അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഉന്നയിച്ച്, വെള്ളത്തിൽ ഒരുതവണ മാത്രം മീനെ കണ്ടു, അമ്പുകൊണ്ട് അതിനെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി; അപ്പോൾ സൂര്യൻ അഭിജിത് നക്ഷത്രത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണഭാര്യമാർ ഓരോരുത്തരും തന്റെ വിവാഹത്തിന്റെ ദിവ്യകഥകൾ പങ്കുവച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം ഗാനം ചെയ്തു.