ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കഥ ഇങ്ങനെ ഒഴുകുന്നു: എനിക്ക് എത്രയും ദാരിദ്ര്യവും ദുരഭാഗ്യവും അനുഭവിച്ചിട്ടും, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ ഈ മഹാനായവന്റെ സമ്പത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനും ഇതല്ലാതെ വേറൊരു കാരണം ഇല്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അദ്ഭുതകരമായ ദാനശീലനായി രാജാവ്, ആരെങ്കിലും അപേക്ഷിക്കാതെ തന്നെ, ആവശ്യമുള്ളവർക്കു അക്ഷയമായി നൽകുന്നു; മേഘം പോലെ അവൻ നിരീക്ഷിച്ച് വേണ്ടതെല്ലാം നൽകുന്നു, എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത്, ദാശാർഹരുടെ പ്രധാനി. അവൻ എത്രയോ വലിയ ദാനിയാണ് എങ്കിലും, ഞാൻ സ്നേഹപൂർവ്വം സമർപ്പിച്ച ഒരു പിടി ചോറുപൊടി പോലും സുഹൃത്തായിത്തന്നെ സ്വീകരിച്ചു. ജന്മം ജന്മം അവനോടുള്ള സ്നേഹവും സൗഹൃദവും സേവയും എനിക്ക് ലഭിക്കട്ടെ; ആ മഹാപുരുഷനോടുള്ള സാന്നിധ്യംകൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് അവനിൽ പൂർണ്ണമായും അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. ഭക്തന്മാർക്കു ഭാഗ്യവും രാജ്യങ്ങളും ദൈവം നൽകുന്നു; പക്ഷേ വിവേകമില്ലാത്തവർക്കു, സമ്പത്തും അഭിമാനവും അവനിൽ തന്നെ നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതായി കണ്ടുകൊണ്ട്, അജനായ ഭഗവാൻ അതൊന്നും നൽകുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറച്ച ഭാവത്തോടെ, ജനാർദ്ദനഭക്തൻ ആനന്ദങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും ആസ്വദിച്ചെങ്കിലും അതിൽ അകപ്പെട്ടില്ല. യജ്ഞനാഥനായ ഹരിയുടെ ഉത്ഭവം ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്നാണ്; ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ അവനിൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേക്കാൾ ഉന്നതമായത് ഒന്നുമില്ല. അജേയനായ ഭഗവാന്റെ ഭക്തനായ ബ്രാഹ്മണൻ, അവന്റെ സേവകരാൽ താൻ പരാജയപ്പെട്ടതായി കണ്ടപ്പോൾ, മനസ്സിൽ അവനിൽ ധ്യാനബദ്ധനായി, പുണ്യന്മാരുടെ പഥമായ അവന്റെ ലോകം ഉടൻ പ്രാപിച്ചു. ബ്രാഹ്മണഭക്തനായ ഈ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ കഥ കേൾക്കുന്നവന് കൃഷ്ണഭക്തി ഉണരുമ്പോൾ, കർമ്മബന്ധങ്ങൾക്കൊക്കെ മോക്ഷം ലഭിക്കും. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിലെ എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായമായ ‘പൃഥുവിന്റെ കോപത്തിന്റെ കഥ’ സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകാചാര്യർ പറയുന്നു: ഒരിക്കൽ, രാമനും കൃഷ്ണനും ദ്വാരകയിൽ വസിച്ചിരിക്കാൻ സമയത്ത്, ഒരു മഹാസൂര്യഗ്രഹണം, ഒരു കല്പാന്ത്യത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, സംഭവിച്ചു. രാജാവേ, അതു അറിഞ്ഞ ജനങ്ങൾ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും നിന്നുമെത്തി, സുകൃതം നേടുവാൻ സമന്തപഞ്ചകക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോന്നു. ശസ്ത്രധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ ഭൂമിയിൽ എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരെയും ഇല്ലാതാക്കി; രാജാക്കന്മാരുടെ രക്തധാരയിൽ വലിയ തടാകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ള ആ സ്ഥലത്ത്, ഭഗവാൻ രാമൻ, സ്വയം കർമ്മബദ്ധനല്ലെങ്കിലും, പാപക്ഷയത്തിനായി മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നപോലെ, ജനങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് യജ്ഞം നടത്തി. ആ മഹാതീർത്ഥയാത്രയിൽ ഭാരതവർഗ്ഗവും വൃഷ്ണികളും, അക്രൂരൻ, വസുദേവൻ, അഹുകനും മറ്റ് പ്രമുഖരും അവിടെ എത്തി. ഗദ, പ്രത്യുമ്ന, സാംബ, സുചന്ദ്ര, ശുക, സാരണ എന്നിവർ തുടങ്ങി ഭാരതവർഗ്ഗത്തിന്റെ മറ്റു അംഗങ്ങളും, പാപക്ഷയത്തിനായി ആ ക్షേത്രത്തിലേക്ക് പോയി. അനിരുദ്ധൻ രക്ഷയ്ക്കായി അവിടെതന്നെ നിന്നു; കൃതവർമ്മയും അങ്ങനെയായിരുന്നു. ദിവ്യചിഹ്നങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളിലും വേഗമുള്ള കുതിരകളിലും അവർ തിളങ്ങി. മേഘംപോലെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന ആനകളോടും, വിദ്യാധരന്മാരുടെയും ദേവതകളുടെയും കൂട്ടത്തോടെ, പൊന്നാലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച ഭടന്മാരോടും കൂടി അവർ വഴിയിൽ പ്രകാശിച്ചു. ദിവ്യപുഷ്പമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും കവർച്ചയും ധരിച്ച്, ഭാര്യമാരോടൊപ്പം ആകാശചാരികൾപോലെ അവർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അവിടെ കുളിച്ചശേഷം, ഭാഗ്യശാലികൾ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ചു, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശുക്കളും വസ്ത്രങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും പൊന്നുമാലകളും ദാനം ചെയ്തു; പിന്നെ രാമന്റെ തടാകങ്ങളിൽ വൃഷ്ണികൾ നിർദ്ദേശപ്രകാരം വീണ്ടും കുളിച്ചു. തങ്ങളുടെ ഭക്ഷണം ബ്രാഹ്മണപ്രവരന്മാർക്ക് സമർപ്പിച്ച്, “കൃഷ്ണഭക്തി ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കട്ടെ” എന്നാശംസിച്ചു; അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണഭക്തരായ വൃഷ്ണികൾ സ്വയം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം, ഇഷ്ടപ്രകാരം, തണലുള്ള ശീതളവൃക്ഷങ്ങൾക്കടിയിൽ ഇരുന്നു; അവിടെ എത്തിയിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും കാണുകയും ചെയ്തു. മത്സ്യ, ശീന, കൗശല്യ, വിദർഭ, കുറു, സൃഞ്ജയ, കാംബോജ, കൈകേയ, മദ്ര, കുന്തി, അനർത്ത, കേരള എന്നീ വർഗ്ഗങ്ങളെയും കണ്ടു. രാജാവേ, നൂറുകണക്കിന് കൂട്ടാളികളെയും ശത്രുക്കളെയും, നന്ദനും മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളും, ഗോപന്മാരും, ദീർഘകാലം കാത്തിരുന്ന ഗോപികമാരെയും അവിടെ കണ്ടു. പരസ്പരം കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, അവരുടെ മനസ്സും മുഖവും താമരപൂവുപോലെ വിരിഞ്ഞു; ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു ആലിംഗനം ചെയ്ത്, കണ്ണുനീർ വീണു, രോമാഞ്ചം തുളുമ്പി, വാക്ക് തടഞ്ഞു, ആനന്ദം അനുഭവിച്ചു. സ്ത്രികളും, പരസ്പരം കാഴ്ചയിൽ സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ചു, ശുദ്ധമായ കാഴ്ചകളോടെ ആലിംഗനം ചെയ്തു; കുമ്‌കുമം പുരട്ടിയ വക്ഷസ്ഥലങ്ങൾ ചേർത്തു, കൈകളാൽ പിടിച്ചു, കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹാശ്രു നിറഞ്ഞു. പിന്നീട്, മുതിർന്നവരോട് വന്ദനം നടത്തി, ഇളയവർ സ്വാഗതം പറഞ്ഞശേഷം, പരസ്പരം ആലോചനയും കുശലപ്രശ്നവും നടത്തി, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. പൃഥ, തൻറെ സഹോദരന്മാരെയും സഹോദരിമാരെയും അവരുടെ പുത്രന്മാരെയും മാതാപിതാക്കളെയും, സഹോദരന്മാരുടെ ഭാര്യമാരെയും, മുകുന്ദനെയും കണ്ടപ്പോൾ, സംഭാഷണത്തിലൂടെ ദുഃഖം മറന്നു. കുന്തി പറഞ്ഞു: “പ്രിയ സഹോദരന്മാരേ, ഞാൻ ഭാഗ്യവതിയല്ലെന്ന് കരുതുന്നു; കാരണം, മഹാനുഭവങ്ങളിലോ കഷ്ടതകളിലോ നിങ്ങൾ എനിക്ക് ഓർമ്മ വരാറില്ല.” സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും പുത്രന്മാരും സഹോദരന്മാരും, അപ്പനും അമ്മയും പോലും, ദുർദൈവം വന്നാൽ തങ്ങളുടെ ബന്ധുവിനെ ഓർക്കാറില്ല. ശ്രീ വസുദേവൻ പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, ഈ പുരുഷന്മാരെക്കുറിച്ച് നീ ദ്വേഷം പുലർത്തേണ്ട; അവർ വിധിയുടെ കൈകളിൽ കളിപ്പാട്ടങ്ങളാണ്. ലോകം മുഴുവൻ, പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും കാരണവനും നിർദ്ദേശകനുമായ ഭഗവാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.” “കംസന്റെ പീഡനത്തിൽ നമ്മൾ എല്ലാം ചിതറിപ്പോയിരുന്നു; എന്നാൽ ഇന്ന്, സഹോദരിമാരേ, വിധിയുടെ കൃപയാൽ നമ്മൾ വീണ്ടും ചേർന്ന് അതതു സ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്തി.” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: വസുദേവനും ഉഗ്രസേനനും യദുക്കളും ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, രാജാക്കന്മാർ അച്യുതനെ ദർശിച്ച് പരമാനന്ദം, തൃപ്തി അനുഭവിച്ചു. ഭീഷ്മൻ, ദ്രോണൻ, അംബികാപുത്രൻ, ഗന്ധാരിയും പുത്രന്മാരും, പാണ്ഡവർ ഭാര്യകളോടുകൂടെ, കുന്തി, സഞ്ജയൻ, വിദുരൻ, കൃപാചാര്യൻ, കുന്തിഭോജൻ, വിരാട്ട്, ഭീഷ്മക, മഹാനായ നജ്ഞജിത്, പുരുജിത്, ദ്രുപദൻ, ശല്യൻ, ധൃഷ്ടകേതു, കാശിരാജാവ്, ദമഘോഷൻ, വിശാലാക്ഷൻ, മിഥിലാരാജാവ്, മദ്ര-കൈകേയരാജാക്കന്മാർ, യുദ്ധാമന്യു, സുഷർമ, ബാഹ്ലികപുത്രന്മാർ തുടങ്ങി എല്ലാവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. യുധിഷ്ഠിരനോടു ഭക്തിയുള്ള എല്ലാ രാജാക്കന്മാരും, ശ്രീയുടെ ആലയംപോലെയുള്ള ശൗരിയുടെ ഭംഗിയും അവന്റെ ഭാര്യമാരോടെയുള്ള ദിവ്യരൂപവും കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പിന്നീട്, രാമനും കൃഷ്ണനും യഥാവിധി ആദരവുപുലർത്തിയപ്പോൾ, അവർ സന്തോഷത്തോടെ വൃഷ്ണികളെ സ്തുതിച്ചു. “ഭോജരാജാവേ, മനുഷ്യരിൽ ഭാഗ്യവാനായി നിങ്ങൾക്ക് കണക്കാക്കാം; കാരണം, യോഗികൾക്കു പോലും ദർശിക്കാൻ ദുഷ്കരനായ കൃഷ്ണനെ നിങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കാണുന്നു. വേദങ്ങൾ ഗായിക്കുന്ന പ്രശസ്തിയും, വിശുദ്ധമായ മഹത്വവും, അവന്റെ പാദജലവും വാക്കുകളും ഉപദേശങ്ങളും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; കാലത്തിന്റെ കർമ്മത്താൽ ഭാഗ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും ഭൂമി പോലും അവന്റെ പാദസ്പർശത്തിൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കൊടുവിൽ നിറയുന്നു.” ഇങ്ങനെ, ഭാഗവതത്തിലെ ഈ കഥകൾ ഒരു മഹോത്സവംപോലെ, ഭഗവതാനുഭവത്തിൽ മുഴുകി ഒഴുകി.