ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭക്തിപൂർവ്വം ഭർത്താവിനെ കണ്ട ഭാര്യയുടെ കണ്ണുകൾ സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞു. ആകാംക്ഷയോടെയും ഭക്തിയോടെയും അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു, മനസ്സും ഹൃദയവും സമർപ്പിച്ച് ഭർത്താവിനെ അണങ്ങിക്കൊണ്ടു. ഭർത്താവ് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി, തന്റെ ഭാര്യ ദാസിമാരുടെ നടുവിൽ ദിവ്യവതിയായ ദേവതയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു; അവളെ മാത്രം അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്നതും മറ്റു ദാസിമാർക്ക് മാലകളും അലങ്കാരങ്ങളും ഇല്ലാതിരുന്നതും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ഒന്നിച്ചുകൂടി, ഭർത്താവ് തന്റെ മനോഹരമായ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ആ കൊട്ടാരം അനേകം രത്നസ്തംഭങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും ഇന്ദ്രന്റെ മന്ദിരത്തിനെപ്പോലെയുമായിരുന്നു. അവിടെ പാലിന്റെ നുരയെപ്പോലെയുള്ള, മൃദുലവും പൊന്നാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ കിടക്കകളും, പൊൻരെയിൽകഴിയുന്ന ദിവ്യപീഠങ്ങളും, യക്ഷപുഛം കൊണ്ടുള്ള വീശൽക്കോലുകളും കാണാമായിരുന്നു. പൊൻസിംഹാസനങ്ങൾ, മൃദുലമായ കുഷണുകൾ, മുത്തുമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട തൂക്കുമരങ്ങൾ, പ്രകാശമുള്ള മറപ്പടികളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സുഷ്മളമായ സ്ഫടികഭിത്തികളിലും വലിയ മരതകപാളികളിലും രത്നദീപങ്ങൾ പ്രകാശിച്ചു. രത്നാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ അവിടെയുമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടത്തെ സമ്പത്ത് മുഴുവനും കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ, തന്റെ ഭാഗ്യത്തെക്കുറിച്ച് ശാന്തമായി ആലോചിച്ചു: ഇത്രയും സമ്പത്തും എനിക്കു കാരണം ഇല്ലാതെ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു. "ഇതാണ് എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് കാരണം," എന്നുള്ളു അവൻ ചിന്തിച്ചു. "എപ്പോഴും ദരിദ്രനും ദുർഭാഗ്യവാനുമായ എനിക്കു ഇത്രയും സമ്പത്ത് ലഭിക്കാൻ മറ്റൊരു കാരണവും ഇല്ല. യദുക്കുലത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ ഈ രാജാവ് ചോദിക്കാതിരുന്നാലും ആവശ്യമുള്ളവർക്കു ധാരാളം സമ്പത്ത് നൽകുന്നു. മേഘം പോലെ, അവൻ നോക്കി ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു. അവൻ എനിക്ക് സുഹൃത്താണ്; ചെറുതെങ്കിലും അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ തന്നാലാണ് നൽകുന്നത്. മഹാദാനിയാണ് അദ്ദേഹം, എങ്കിലും ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ സമർപ്പിച്ച ചുരുങ്ങിയതൊരു ചോർത്തിയ അരിയും അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചു." "ജന്മംതോറും എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള സൗഹൃദവും സാന്നിധ്യവും സേവയും ലഭിക്കട്ടെ," എന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. "അവൻ മഹാത്മാവാണ്, ഗുണങ്ങളുടെ ആധാരമാണ്; അദ്ദേഹത്തോടുള്ള സാന്നിധ്യത്തിൽ എന്റെ ഭക്തി ഉറപ്പാണ്. ഭക്തന്മാർക്കു ദൈവം അത്ഭുതകരമായ ഐശ്വര്യവും രാജ്യങ്ങളും നൽകുന്നു; എന്നാൽ വിവേകമില്ലാത്തവർക്ക് അവൻ നൽകുന്നില്ല; സമ്പന്നരുടെ അഹങ്കാരവും അവശതയും കണ്ടാണ് അജജന്മാവായ ദൈവം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്." ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ, ആനന്ദസമ്പന്നമായ ആ ഭോഗങ്ങളിൽ അകപ്പെടാതെ, നിർഭാഗം ആസ്വദിച്ചു. യജ്ഞഭാഗ്യനായ ഹരിയാണ് ദേവദേവൻ; ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ് അവന്റെ ഉത്ഭവം; അവരെക്കാൾ ഉന്നതം ഒന്നുമില്ല. അങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ സുഹൃത്തായ ബ്രാഹ്മണൻ, ഭഗവാന്റെ ഭൃത്യന്മാർക്കു കീഴ്പ്പെട്ടും, ഭഗവാനിൽ മനസ്സു ആകർഷിക്കപ്പെട്ടും, ധ്യാനത്തിൽ ലയിച്ചും, പിന്നീട് പുണ്യന്മാർക്കുള്ള പഥമായ ഭഗവാന്റെ ലോകത്തെത്തിച്ചു. ബ്രാഹ്മണഭക്തനായ ഈ ഭഗവാന്റെ കഥ കേൾക്കുന്നവന് ഭഗവാനിൽ ഭക്തി ജനിച്ചാൽ, അവൻ കർമ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതമഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ എൺപത്തൊന്നാം അധ്യായമായ "പൃഥുവിന്റെ കോപകഥ" സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീ ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, രാമനും കൃഷ്ണനും ദ്വാരകയിൽ വസിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു മഹാസൂര്യഗ്രഹണം നടന്നു; അതുപോലെ ഒരു കല്പാവസാനത്താണ് അത്തരം ഗ്രഹണങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത്. രാജാവേ, അതറിയുന്ന ജനങ്ങൾ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ളവർ, സൗഭാഗ്യം നേടുവാൻ ആഗ്രഹിച്ച് സമന്തപഞ്ചകക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയി. ശസ്ത്രധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമഭഗവാൻ ഭൂമിയിൽ ക്ഷത്രിയരെ ഇല്ലാതാക്കി; രാജാക്കന്മാരുടെ രക്തം ഒഴുകി വലിയ തടാകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അവിടെ, ഭഗവാൻ രാമൻ, കർമ്മത്തിൽ അകപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, പാപം നീക്കാൻ മറ്റുള്ളവർ യജ്ഞം നടത്തുന്നതുപോലെ, ജനങ്ങളെ കൂട്ടി യജ്ഞം നടത്തി. ആ മഹാതീർത്ഥയാത്രയിൽ ഭാരതവർഗ്ഗത്തിലെ ജനങ്ങളും, വൃഷ്ണികൾ, അക്രൂരൻ, വസുദേവൻ, അഹുകൻ തുടങ്ങിയവരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. ഗദൻ, പ്രത്യുമ്നൻ, സാമ്ബൻ, സുചന്ദ്രൻ, ശുകൻ, സാരണൻ എന്നിവരും, അനിരുദ്ധൻ രക്ഷയ്ക്കായി ശേഷിക്കുകയും, കൃതവർമ്മ എന്ന നേതാവും ദിവ്യചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളിലെയും വേഗതയുള്ള കുതിരകളിലെയും തിളങ്ങി. മേഘങ്ങൾ പോലെയുള്ള ഗജങ്ങളുടെ ഘോഷവും, മനുഷ്യരും വിദ്യാധരന്മാരും ദേവതകളും കൂടെ, പൊൻമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച തേജസ്സുള്ളവരും, വഴിയിൽ തിളങ്ങി. ദിവ്യമായ പുഷ്പമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും കാവചങ്ങളും ധരിച്ച്, ഭാര്യമാരോടൊപ്പം, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരെപ്പോലെ അവർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവിടെ, അവർക്കെല്ലാവരും സ്നാനം കഴിച്ച്, ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ചും, മനസ്സു സമാധാനത്തോടെ ഇരുന്ന്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശുക്കളും വസ്ത്രങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും പൊന്നാഭരണങ്ങളും ദാനം ചെയ്തു. രാമതടാകങ്ങളിൽ വൃഷ്ണികൾ നിർദ്ദേശപ്രകാരം വീണ്ടും സ്നാനം ചെയ്തു. അവർ തങ്ങളുടെ ഭക്ഷ്യവസ്തു ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സമർപ്പിച്ച്, "കൃഷ്ണനിൽ ഭക്തി ലഭിക്കട്ടെ" എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു; അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം വൃഷ്ണികൾ സ്വയം ആഹാരം കഴിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം, മൃദുലമായ തണൽവരുന്ന വൃക്ഷങ്ങളുടെ കീഴിൽ ആഗ്രഹപ്രകാരം ഇരുന്നു. അവിടെ എത്തിയിരുന്ന രാജാക്കന്മാരെയും, സുഹൃത്തുക്കളെയും, ബന്ധുക്കളെയും അവർ കണ്ടു. മത്സ്യ, ശീന, കൗശല്യ, വിദർഭ, കുറു, ശ്രിഞ്ചയ, കാംബോജ, കൈകേയ, മദ്ര, കുന്തി, അനർത, കേരള തുടങ്ങിയവർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാജാവേ, നൂറുകണക്കിന് മറ്റു കൂട്ടാളികളും വൈരികളുമായിരുന്നു; കൂടാതെ നന്ദനും മറ്റ് സുഹൃത്തുക്കളും, ഗോപ്പന്മാരും, ദീർഘകാലം കാത്തിരുന്ന ഗോപ്പികളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരേറെക്കാലം കാത്തു കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, അവരുടെ ഹൃദയവും മുഖവും താമരപ്പൂവുപോലെ വിരിഞ്ഞു. പരസ്പരം അണയുകയും, കണ്ണുനീർ ഒഴുകുകയും, രോമാഞ്ചം അനുഭവിക്കുകയും, വാക്ക് മുടങ്ങുകയും ചെയ്തു; അതിൽ അവർക്കു പരമാനന്ദം ലഭിച്ചു. സ്ത്രീകൾ പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെ കണ്ടു, ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ പരസ്പരം അണങ്ങി. കുങ്കുമം പുരട്ടിയ വക്ഷസ്ഥലങ്ങൾ ചേർത്ത്, കൈകളാൽ അണയുകയും, കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറയുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട്, മുതിർന്നവരെ നമസ്കരിച്ചും, ഇളയവരിൽ നിന്ന് ആശംസകൾ സ്വീകരിച്ചും, പരസ്പരം സുഖദുഃഖങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയിച്ചും, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. പൃഥാ, തന്റെ സഹോദരന്മാരെയും സഹോദരിമാരെയും അവരുടെ പുത്രന്മാരെയും മാതാപിതാക്കളെയും സഹോദരന്മാരുടെ ഭാര്യമാരെയും മുഖുന്ദനെയും കണ്ടപ്പോൾ, സംവാദത്തിലൂടെ തന്റെ ദുഃഖം മറന്നു. കുന്തി പറഞ്ഞു: "പ്രിയ സഹോദരന്മാരേ, ഞാൻ അനുഭവിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയായിട്ടില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ദുഃഖകാലത്ത് നിങ്ങൾ എന്റെ കഷ്ടതകൾ ഓർക്കുന്നില്ലല്ലോ." അവൾ പറഞ്ഞു, "സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും പുത്രന്മാരും സഹോദരന്മാരും പോലും, ദുഃഖം വന്നാൽ സ്വന്തം ബന്ധങ്ങളെ മറക്കുകയാണ്." ശ്രീ വസുദേവൻ പറഞ്ഞു: "അമ്മേ, ഈ പുരുഷന്മാരോട് നീ ദോഷം ചിന്തിക്കേണ്ട; അവർ വിധിയുടെ കളിപ്പാവകളാണ്. ലോകം സർവ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്; അവൻ തന്നെ കാരണം, അവൻ തന്നെ നിർബന്ധം വരുത്തുന്നു." "കംസന്റെ പീഡനത്തിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാം ചിതറിക്കുകയായിരുന്നു; എങ്കിലും, സഹോദരിയേ, വിധിയുടെ കൃപയാൽ നമ്മൾ വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നിരിക്കുന്നു." ശ്രീ ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: വസുദേവനും ഉഗ്രസേനനും യദുക്കുലവുമൊക്കെ ആദരിച്ചതോടെ, രാജാക്കന്മാർ അച്യുതനെ കണ്ടു പരമാനന്ദത്തിലും തൃപ്തിയിലും നിറഞ്ഞു.