ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രഭാതം വന്നപ്പോൾ, സർവ്വരും സ്‌നേഹത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ആദരിച്ചുകൊണ്ട്, ആ ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷപൂർവ്വം തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, വഴിയിൽ അനുഗമനം ലഭിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് ധനം ലഭിച്ചില്ല, അതിനായി സ്വയം ചോദിച്ചുമില്ല; എന്നാൽ മഹത്തായ ദർശനത്തിൽ തൃപ്തനായി, ലജ്ജയോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. “അയ്യോ, ഞാൻ കണ്ട് അനുഭവിച്ച കൃഷ്ണന്റെ ഭക്തി എത്ര മഹത്വം! ഞാൻ ഏറ്റവും ദരിദ്രൻ ആയിട്ടും, ലക്ഷ്മി അവന്റെ വക്ഷസ്സിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു,” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. “എവിടെയാണ് ഞാൻ, ഈ പാപിയും ദരിദ്രനും, എവിടെയാണ് കൃഷ്ണൻ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം? ഞാൻ വെറും ബ്രാഹ്മണൻ എന്ന പേരിൽ മാത്രം അറിയപ്പെടുന്നവൻ, എങ്കിലും അവന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ ഞാൻ അണചേർന്നു.” “സ്നേഹപൂർവ്വം സഹോദരനെപ്പോലെ എനിക്ക് അടുക്കളയിൽ ഇരിക്കാൻ അവസരം നൽകി, തളർന്ന എന്റെ തലയ്ക്ക് രാജ്ഞി തന്നെ ഒരു കുട്ടികളുടെ വീശൽ കൊണ്ട് വീശി. ദേവന്മാരുടെ ദൈവമായ കൃഷ്ണൻ തന്നെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ദൈവം, എന്റെ പാദങ്ങൾ മസാജ് ചെയ്ത്, എനിക്ക് ദൈവത്തിന് അർഹമായ ആദരം നൽകി.” അവൻ ചിന്തിച്ചു: “സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ആനന്ദത്തിന്റെയും മോക്ഷത്തിന്റെയും, ഭൂമിയിൽ ധനത്തിന്റെയും, എല്ലാ സിദ്ധികളുടെയും മൂലകാരണമാണ് അവന്റെ പാദങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നത്. എനിക്ക് ധനം ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അതിൽ മദിച്ചു അവനെ മറന്നേക്കാമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് തന്നെ, അവൻ കരുണയോടെ എനിക്ക് ധനം നൽകാതിരുന്നത് തീർച്ച.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ ലഘു ഭവനത്തിലേക്ക് സമീപിച്ചു. പക്ഷേ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് സൂര്യനെയും അഗ്നിയെയും ചന്ദ്രനെയും പോലെ പ്രകാശമുള്ള ആകാശമന്ദിരങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ഒരു ഭവനമായിരുന്നു. അതു അത്ഭുതകരമായ തോട്ടങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും, പക്ഷികളുടെ ഗാനം നിറഞ്ഞതും, കുളം നിറയെ താമരകളും കുംഭികളും നീലതാമരകളും വിരിഞ്ഞതുമായിരുന്നു. മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, മൃഗദൃശ്യങ്ങളുള്ളവരും അവിടെ സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതപെട്ട് ചോദിച്ചു: “ഇത് ആരുടേതാണ്? എങ്ങനെ ഇത്രയും സംഭവിച്ചു?” അവൻ അങ്ങനെ വിചാരിക്കുമ്പോൾ, ദിവ്യപ്രഭയുള്ള പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സംഗീതവും വാദ്യങ്ങളുമോടെ അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഭർത്താവെത്തിയെന്നറിഞ്ഞ ഭാര്യ, ആനന്ദത്തിലും ആവേശത്തിലും നിറഞ്ഞ്, ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ ഭവനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഭർത്താവിനെ കാണുമ്പോൾ, സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവൾ കണ്ണടച്ചു ഭക്തിപൂർവ്വം അവനെ അണചേർന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതത്തോടെ, തന്റെ ഭാര്യയെ ഭൃത്യസ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ ദിവ്യദീപ്തിയോടെ, ആഭരണരഹിതരായവരുടെ ഇടയിൽ ദേവതയെപ്പോലെ കാണുകയും ചെയ്തു. അവളോടൊപ്പം സന്തോഷപൂർവ്വം ഒരുമിച്ച്, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ മഹത്തായ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അതു ശതകണക്കിന് രത്നസ്തംഭങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതും, ഇന്ദ്രന്റെ ഭവനത്തോട് സമാനമായതുമായിരുന്നു. പാൽനുരുമ്പുപോലെയുള്ള, സ്വർണത്താൽ അലങ്കരിച്ച മൃദുലമായ കിടക്കകളും, സ്വർണ്ണവരികളിൽ അലങ്കരിച്ച കൂർത്തിരിപ്പിടങ്ങളും, യക്ഷപുഛവീശലുകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വർണ്ണസിംഹാസനങ്ങളിൽ മൃദുലമായ കുഷണുകളും, മുത്തുമാലകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കാനോപ്പികളും, ദീപങ്ങളാൽ പ്രകാശിച്ച ഓർണമെന്റുകളും കാണാമായിരുന്നു. സ്ഫടികഭിത്തികളും വലിയ പച്ചമണിത്തറകളും, അവയിൽ രത്നദീപങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു; രത്നാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച സ്ത്രീകളും അവിടെ സാന്നിധ്യവതികളായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ അവിടെ കാണുന്ന സമ്പത്ത് നിരീക്ഷിച്ച്, കാരണം ഇല്ലാതെ ലഭിച്ച ഈ ഐശ്വര്യത്തെക്കുറിച്ച് സമാധാനത്തോടെ ചിന്തിച്ചു. “എനിക്ക്, ഈ ദാരിദ്ര്യപീഡിതനും ദുഃഖിതനും, ഇത്രയും ഐശ്വര്യം ലഭിക്കാൻ കാരണം വേണമെങ്കിൽ, യദുവംശത്തിലെ കൃഷ്ണന്റെ ദയ തന്നെ. ചോദിക്കാതെ തന്നെ, ദാനശീലൻ ആയ രാജാവ് അഭ്യർത്ഥിച്ചവർക്കും ധാരാളം നൽകുന്നു; മേഘം പോലെ അവൻ നിരീക്ഷിച്ച് നൽകുന്നു. എന്റെ സ്നേഹത്തോടുകൂടി ഞാൻ നൽകിയ ഒരു കൈപ്പിടി ചോറും, മഹാദാനിയായ അവൻ സുഹൃത്തായി സ്വീകരിച്ചു. അവനോടുള്ള സ്നേഹവും സൗഹൃദവും സേവനവും എനിക്ക് പുനർജന്മം പോലും ഉണ്ടാകട്ടെ; ആ മഹാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എന്റെ മനസ്സ് സ്ഥിരമായി.” “ഭക്തന്മാർക്ക് കൃഷ്ണൻ അത്ഭുതകരമായ ഐശ്വര്യവും രാജ്യങ്ങളും നൽകുന്നു; എന്നാൽ വിവേകമില്ലാത്തവർക്കു അവൻ അത് നൽകുന്നില്ല, ധനം അഹങ്കാരത്തിന്റെയും അഴിമതിയുടെയും കാരണം ആകുന്നെന്നു കാണുന്നു.” ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പു വരുത്തി, ആ ജാനാർദ്ദനഭക്തൻ, ഭോഗങ്ങൾക്കിടയിലും അതിൽ അകപ്പെട്ടില്ല. യാഗേശ്വരനായ ഹരിക്ക് ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ് മൂലകാരണങ്ങൾ; അവരേക്കാൾ ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ല. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തായ ബ്രാഹ്മണൻ, അജേയനായ കൃഷ്ണൻ തന്നെ ഭൃത്യന്മാരാൽ ജയിക്കപ്പെടുന്നതു കണ്ടു, അവനിൽ ധ്യാനത്തിൽ മനസ്സിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, ഉടൻ അവന്റെ ലോകമായ സദ്ഗതിയിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു. ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ ഭഗവാനെക്കുറിച്ച് ഇതു കേൾക്കുന്നവൻ, കൃഷ്ണഭക്തി പ്രാപിച്ചാൽ, കര്മ്മബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. ഇവിടെ, 'പൃഥുവിന്റെ കോപം' എന്ന അദ്ധ്യായം, ദശമസ്കന്ധത്തിലെ എൺപത്തിയൊന്നാം അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പരമഹംസശാസ്ത്രത്തിലെ ഉപസംഹാരമാകുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, രാമനും കൃഷ്ണനും ദ്വാരകയിൽ വസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ഒരു മഹാസൂര്യഗ്രഹണം, ഒരു കല്പാവസാനത്തെപ്പോലെ, സംഭവിച്ചു. രാജാവേ, അതു അറിഞ്ഞ്, എല്ലാ ദിക്കുകളിൽ നിന്നുമുള്ള ജനങ്ങൾ, ശ്രേയസ്സിനായി സമന്തപഞ്ചകക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ചെന്നു. ശസ്ത്രധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാമൻ, ഭൂമിയിൽ ക്ഷത്രിയന്മാരെ ഇല്ലാതാക്കി, രാജാക്കന്മാരുടെ രക്തംകൊണ്ടു വലിയ തടാകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അവിടെ, കര്‍മ്മത്തിൽ അകപ്പെട്ടവനല്ലെങ്കിലും, ഭഗവാൻ രാമൻ യജ്ഞം ചെയ്തു, പാപം നീക്കാൻ മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നപോലെ, ജനങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്. ആ മഹാത്മ്യയാത്രയിൽ, ഭാരതവർമ്മികളായ വൃഷ്ണികൾ, അകൃരൻ, വസുദേവൻ, അഹുകൻ തുടങ്ങിയവരും എത്തി. ഗദ, പ്രദ്യുമ്ന, സാംബ, സുചന്ദ്ര, ശുക, സാരണ എന്നിവരും, അനിരുദ്ധൻ സംരക്ഷണത്തിനായി, കൃതവർമ്മയും നേതാവായി, ദിവ്യചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച രഥങ്ങളിലും വേഗമുള്ള കുതിരകളിലുമാണ് വന്നത്. മേഘങ്ങൾ പോലെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന ആനകളും, വിദ്യാധരന്മാരും ദേവതകളും കൂടെ, സ്വർണ്ണമാലകൾ ധരിച്ച് പ്രകാശം പകർന്നു. ദിവ്യപുഷ്പമാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും കവചങ്ങളും ധരിച്ചും, ഭാര്യമാരോടൊപ്പം ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നവരെപ്പോലെ അവർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവിടെ, സ്നാനശേഷം, ഭാഗ്യശാലികൾ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ചു, മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ. അവർ പശുക്കളും വസ്ത്രങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്തു; തുടർന്ന് രാമന്റെ തടാകങ്ങളിൽ വൃഷ്ണികൾ നിർദ്ദേശപ്രകാരം വീണ്ടും സ്നാനം ചെയ്തു.