ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

പ്രിയ സുഹൃത്തെ, അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഉപഹാരം എനിക്ക് അത്യന്തം സന്തോഷം നൽകുന്നു; ഈ ചൂട് ഉണക്കിയ അരി, എനിക്ക് മാത്രമല്ല, മുഴുവൻ ലോകത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു. അങ്ങനെ, ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഒരു കയ്യിൽ അരി കഴിച്ച ശേഷം രണ്ടാമത് എടുത്തപ്പോൾ, അന്നവേലായിൽ, ഭഗവാന്റെ ഭക്തിയായ ലക്ഷ്മി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “ഭഗവാൻ, ഈ അർപ്പണം മാത്രം മതി, ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും, നിങ്ങളുടെ പ്രീതിക്ക് വേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്നവർക്കു സമ്പത്തിന്റെ ധാരാള്യം ലഭിക്കാൻ,” എന്ന് ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണൻ ആ രാത്രിയെ അച്യുതന്റെ ഭവനത്തിൽ കഴിച്ചു, ഭക്ഷണം, പാനീയങ്ങൾ, സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെയാണെന്ന് തോന്നി. രാവിലെ, എല്ലാവരും ആദരത്തോടെ, സന്തോഷത്തോടെ, അയാൾക്ക് അനുഗമനം നൽകി, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത് ലഭിച്ചില്ല, സ്വയം അത് ചോദിച്ചുമില്ല; എന്നാൽ ഭഗവാന്റെ ദർശനം കൊണ്ട് ലജ്ജയോടും, അതൃപ്തിയോടും, നിറഞ്ഞതോടും ചേർന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. “ബ്രാഹ്മണൻമാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണന്റെ ഭക്തി ഞാൻ കണ്ടു; ഞാൻ ഏറ്റവും ദരിദ്രനായിട്ടും, ലക്ഷ്മി അവനെ ചേർത്തു. ഞാൻ ദരിദ്രനും പാപിയും, കൃഷ്ണൻ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആകേന്ദ്രം; ബ്രാഹ്മണൻ എന്ന പേരിൽ മാത്രം, എങ്കിലും അവന്റെ കൈകൾ എനിക്ക് അർപ്പിച്ചു. ഭഗവാന്റെ സുഹൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ, ഞാൻ കിടപ്പിൽ ഇരുന്നു, രാജ്ഞി കുട്ടികളുടെ കാറ്റുപടം കൊണ്ട് ഉണങ്ങിയവനെ ശീതീകരിച്ചു. അദ്ഭുതമായ സേവനങ്ങൾ, പാദമസാജനം തുടങ്ങിയവയിലൂടെ, ദേവതകളുടെ ദേവനായ കൃഷ്ണൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ദൈവം എന്നപോലെ, എനിക്ക് ആദരവ് നൽകി. മനുഷ്യർക്കു സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും ഭൂമിയിലെ സമ്പത്തും എല്ലാ സിദ്ധികളും ലഭിക്കാൻ, ഭഗവാന്റെ പാദാരാധനയാണ് മൂലകാരണമായത്. “ഈ ദരിദ്രന് സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാൽ, ഞാൻ അതിൽ ലയിച്ച്, ഭഗവാനെ മറക്കുമോ?” എന്ന ചിന്തയിൽ, കൃഷ്ണൻ കരുണയോടെ, എനിക്ക് ധാരാളം സമ്പത്ത് നൽകാതിരുന്നത് ഉറപ്പാണ്. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ആകാശമന്ദിരങ്ങൾ സൂര്യനും അഗ്നിയും ചന്ദ്രനും പോലെ പ്രകാശിച്ചു. അതിൽ മനോഹരമായ വൃക്ഷവനങ്ങൾ, പക്ഷികളുടെ ഗാനം, പൂത്തുള്ള താമര, കല്ലിങ്ക, നീല താമരകൾ, കുളങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞു. മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച, കാട്ടുപ്രാണികളുടെ കണ്ണുകൾ പോലുള്ള പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും അവിടെ; “ഇത് ആരുടേതാണ്? എങ്ങനെ ഇതു സംഭവിച്ചു?” എന്ന ചിന്തയിൽ ബ്രാഹ്മണൻ. അപ്പോൾ, ദിവ്യരായി തിളങ്ങുന്ന പുരുഷ-സ്ത്രീകൾ, സംഗീതത്തോടും വാദ്യങ്ങളോടും ചേർന്ന്, ബ്രാഹ്മണനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഭർത്താവിന്റെ വരവറിയിച്ച ഭാര്യ, അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടും ഉല്ലാസത്തോടും, ഭവനത്തിൽ നിന്ന് ലക്ഷ്മി ഭഗവതി പോലെ പുറത്തുവന്നു. ഭർത്താവിനെ കണ്ട ഭാര്യ, സ്നേഹത്തോടും ആസക്തിയോടും കണ്ണുകളിൽ നിറയുന്ന പ്രേമത്തോടെ, കണ്ണുകൾ അടച്ചു, മനസ്സും ഹൃദയവും ചേർത്ത്, ഭർത്താവിനെ ചേർത്തു. ബ്രാഹ്മണൻ, അത്ഭുതം കൊണ്ടു, ഭാര്യയെ ദാസിമാരുടെ ഇടയിൽ, ദിവ്യദേവതയെ പോലെ, ഹാരമില്ലാത്തവരുടെ ഇടയിൽ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടു. സന്തോഷത്തോടും ഐക്യത്തോടും, അവൻ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ശതങ്ങളായ മാണിക്യസ്തംഭങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച, ഇന്ദ്രന്റെ ഭവനത്തെപ്പോലുള്ള ആലയം. പാൽനനയമുള്ള, സുവർണ്ണം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച കിടക്കകളും, കിടപ്പുകളും, യക്തൈൽ കാറ്റുപടങ്ങളും അവിടെ. സുവർണ്ണം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച, മൃദുവായ കസേരകളും, മുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച തൂക്കുമരങ്ങളും, പ്രകാശമുള്ള കവർകളും. സ്ഫടികം കൊണ്ടുള്ള മതിലുകളും, വലിയ പച്ചമണിമേടുകളും, മാണിക്യപ്രഭയുള്ള വിളക്കുകളും, രത്നങ്ങൾ ധരിച്ച സ്ത്രീകളും. ബ്രാഹ്മണൻ, അവിടെ ധാരാളം സമ്പത്ത് കണ്ടു, അത്ഭുതത്തോടെ, തന്റെ ഭാഗ്യം, കാരണമില്ലാതെ ലഭിച്ച സമ്പത്ത് ആലോചിച്ചു. “നിശ്ചയമായും, ഇതാണ് എന്റെ സമ്പത്തിന്റെ കാരണമെന്നു ഞാൻ ദരിദ്രനും ദുഃഖിതനുമായിരിക്കുന്നു; യദു വംശത്തിലെ പ്രധാനിയുടെ സമ്പത്ത്, ഇതിൽ വേറൊന്നും കാരണം കാണുന്നില്ല. ചോദിക്കാതെ തന്നെ, ദാനശീലനായ രാജാവു, അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നവർക്ക് ധാരാളം നൽകുന്നു; മേഘം പോലെ, എന്റെ സുഹൃത്ത്, ദാശാർഹവംശത്തിലെ നേതാവ്, നിരീക്ഷിച്ച് നൽകുന്നു. അവൻ വലിയ ദാനി, എന്നാൽ സുഹൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ, ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ അർപ്പിച്ച ചൂട് ഉണക്കിയ അരി, അവൻ സ്വീകരിച്ചു. എനിക്ക് ആ സുഹൃത്തിനോട് സൗഹൃദം, സാന്നിധ്യം, സേവനം, ജന്മം ജന്മം ലഭിക്കട്ടെ; ആ മഹാത്മാവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ, എന്റെ ഭക്തി സ്ഥിരമായി. ഭക്തരായവർക്കു, ഭഗവാൻ അത്ഭുതമായ സമ്പത്തും രാജ്യങ്ങളും നൽകുന്നു; പക്ഷേ അവിദ്വാൻമാർക്ക്, ധനം അവരുടെ അഹങ്കാരത്തിനും ദുഃഖത്തിനും കാരണമാണെന്ന് കണ്ടു, അജൻ അവൻ നൽകുന്നില്ല.” ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ നിർണയിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ, ജനാർദനഭക്തൻ, ആനന്ദത്തിൽ ആകൃതമായ ആ സ്വർഗ്ഗീയ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചെങ്കിലും, അതിൽ അതികമായ ആസക്തി ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു. യജ്ഞങ്ങളുടെ ദൈവമായ ഹരി, ദേവതകളുടെ ദേവൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ് അവന്റെ ഉത്ഭവം; അതിൽ ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ല. അങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ സുഹൃത്ത് ബ്രാഹ്മണൻ, അജിതനെ തന്റെ ഭൃത്യന്മാർക്ക് കീഴടക്കപ്പെട്ടതായി കണ്ടു, ഭഗവാനിൽ ധ്യാനത്തോടെ മനസ്സു ബന്ധിച്ചു, ഉടൻ തന്നെ സദ്മാർഗ്ഗം വഴി ഭഗവാന്റെ ഭവനത്തിലെത്തിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ബ്രാഹ്മണഭക്തിയെ കുറിച്ച് കേൾക്കുന്നവർക്കു, ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തി ലഭിച്ചാൽ, കര്‍മ്മബന്ധനം മുതൽ മോചനം ലഭിക്കും. ഇതോടെ, പൃഥുവിന്റെ കോപകഥ എന്ന അയ്യായിരത്തൊന്നാം അദ്ധ്യായം, ദശമസ്കന്ദത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിൽ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതം എന്ന മഹാപുരാണത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ, രാമനും കൃഷ്ണനും ദ്വാരകയിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, ഒരു വലിയ സൂര്യഗ്രഹണം, കല്പാന്ത്യത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതു പോലെ, ഉണ്ടായി. രാജാവേ, അവനെ അറിയുന്ന ജനങ്ങൾ, എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമാണ് സമാന്തപഞ്ചകത്തിലെ പ്രദേശത്തിലേക്ക്, ശുഭം നേടാൻ, പോയത്. ആയുധധാരികളിൽ പ്രധാനിയായ രാമൻ, ഭൂമിയെ ക്ഷത്രിയരില്ലാത്തതാക്കി; രാജാക്കന്മാരുടെ രക്തം കൊണ്ട് വലിയ കുളങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. അവിടെ, ഭഗവാൻ രാമൻ, കര്‍മ്മത്തിൽ അശ്രദ്ധനായിട്ടും, യജ്ഞം നടത്തി, ജനങ്ങളെ കൂട്ടി, പാപം നീക്കാൻ മറ്റു ദേവന്മാർ ചെയ്യുന്നതുപോലെ. ആ മഹാ തീർത്ഥയാത്രയിൽ, ഭാരതവംശജരും, വൃഷ്ണികളും, അക്രൂരൻ, വസുദേവൻ, അഹൂകനും മറ്റ് പ്രമുഖരും അവിടെ എത്തി. ഭാരതവംശജർ, ഗദ, പ്രദ്യുമ്ന, സാംബ, കൂടാതെ സുചന്ദ്രൻ, ശുക, സാരണം എന്നിവരും, പാപം നീക്കാൻ, ആ പ്രദേശത്തേക്ക് പോയി.