ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ ഈ വിശിഷ്ടമായ സന്ദർഭത്തിൽ, വേദധ്വനിയിൽ നിന്നുണ്ടായ ദേഹമുള്ളവർക്കു ഗുരുനികടവാസം എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ ഉന്നതമായതാണെന്ന് മഹാബലശാലിയായ ഒരാൾക്കു ഉപദേശിക്കുന്നു. ഇതോടെ 'ശ്രീദാമന്റെ കഥ'യെന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, ഹരിയുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണനോടു ശ്രീശുകദേവൻ പറയുന്നു: ഹരിഃ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ മനസ്സറിയുന്നവൻ, ബ്രാഹ്മണനോടു സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ, അതിവാത്സല്യത്തോടെ ബ്രാഹ്മണനെ നോക്കി, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ആ പുഞ്ചിരി ധാർമ്മികന്മാർക്കു പ്രാപ്യമായത് തന്നെയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, “ബ്രാഹ്മണാ, നീ എൻക്കു വീട്ടിൽനിന്ന് എന്താണ് സമ്മാനമായി കൊണ്ടുവന്നത്? ഭക്തിപൂർവ്വം അർപ്പിക്കുന്ന ചെറുതായാലും എനിക്ക് അതു മഹത്തായതാകും; ഭക്തിയില്ലാതെ അർപ്പിക്കുന്ന വലിയതുപോലും എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല,” എന്നു കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. “യാരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഇല, പുഷ്പം, ഫലം, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളം എനിക്ക് സമർപ്പിച്ചാൽ, ശുദ്ധഹൃദയനായ ആ ഭക്തന്റെ അർപ്പണം ഞാൻ സ്വീകരിക്കും,” എന്നും കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചിട്ടും, ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രീയുടെ ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലജ്ജാശല്യനായി കൈയിൽ പിടിച്ച ഉണങ്ങിയ അരി അർപ്പിക്കാൻ മടിച്ചു, മൗനവാനായി നിന്നു. സർവ്വഭൂതങ്ങളിൽ ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണുന്ന കൃഷ്ണൻ, ബ്രാഹ്മണന്റെ വരവിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി ചിന്തിച്ചു: “സമ്പത്തിനായി എന്നെ ആരാധിക്കാൻ ഇതുവരെ ഇദ്ദേഹം വന്നിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്താലും സൗഹൃദത്താലും വന്നു. മനുഷ്യർക്കു അപൂർവമായ ധനം ഞാൻ ഇദ്ദേഹത്തിനു നൽകാം.” ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച കൃഷ്ണൻ, ബ്രാഹ്മണന്റെ വീടിൽ കയറി, തുണിയിൽ കെട്ടിയ ഉണങ്ങിയ അരി എടുത്തു, “ഇത് എന്താണ്?” എന്ന് ആലോചിച്ചു. “സുഹൃത്തെ, നീ എനിക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഈ അർപ്പണം പരമസന്തോഷം നൽകുന്നതാണ്; ഈ ഉണങ്ങിയ അരിക്കുരു എനിക്കും സർവ്വജഗത്തിന്നും തൃപ്തി നൽകുന്നു,” എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ഒരുകൈ ഉണങ്ങിയ അരി കഴിച്ചശേഷം, രണ്ടാമത്തേതു കഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, പരമേശ്വരനോടു ഏറ്റവും ഭക്തിയായ ലക്ഷ്മി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “ഭഗവൻ, നിങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ഒരാളുടെ ലക്ഷ്യമായാൽ, ഈ അർപ്പണം മാത്രം ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും സർവ്വസമൃദ്ധിക്കു പോരായ്മയില്ല,” എന്ന് ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. അന്ന് അച്യുതന്റെ ഭവനത്തിൽ ആ രാത്രി ബ്രാഹ്മണൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, പാനം കഴിച്ച്, ആനന്ദത്തോടെ സ്വർഗത്തിൽ തന്നെയാണെന്നപോലെ അനുഭവിച്ചു. രാവിലെ, സർവ്വരും ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച്, സന്തോഷത്തോടു സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് ധനം ലഭിച്ചില്ല, സ്വയം ചോദിച്ചുമില്ല; എന്നാൽ മഹാദർശനത്തിൽ തൃപ്തനായതിന്റെ ലജ്ജയോടെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. “ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ ഭഗവന്റേയും ഭക്തി ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടു; ഞാൻ അത്യന്തം ദരിദ്രനാണെങ്കിലും, ലക്ഷ്മി അവനെ അങ്കത്തിൽ ചേർത്തു. ഞാൻ ദരിദ്രനും പാപിയുമാണ്; കൃഷ്ണൻ സമ്പത്തിന്റെ ആലയം. ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിനാൽ മാത്രം ഞാൻ അവന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ അണചേർന്നു. ഞാൻ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു, പ്രിയ സുഹൃത്ത് സഹോദരനെപ്പോലെ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു; രാജ്ഞി തന്റെ കൈയിൽ ബാലവാതം പിടിച്ചു എന്നെ ശീതളമാക്കി. പരമസേവയോടെ, കാലുകൾ മസാജ് ചെയ്യുന്നതുപോലുള്ള ആദരവോടെ, ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ കൃഷ്ണൻ എന്നെ ഒരു ദേവനെപ്പോലെ ആദരിച്ചു,” എന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ ഹൃദയത്തിൽ വിചാരിച്ചു. “സ്വർഗ്ഗത്തിലും മോക്ഷത്തിലും, ഭൂമിയിലെ ധനത്തിലും, എല്ലാ സിദ്ധികളിലും പുരുഷാർത്ഥം കണക്കാക്കേണ്ടത് അവന്റെ പാദസേവനമാണ്. ഈ ദരിദ്രൻ ധനം ലഭിച്ചുവെങ്കിൽ, ഞാൻ അതിൽ മദിച്ചു അവനെ മറന്നേക്കാമായിരുന്നു; അതുകൊണ്ടു തന്നെ കരുണയാൽ ഭഗവാൻ എനിക്ക് ധനം നൽകാതിരിക്കുന്നു,” എന്നും ബ്രാഹ്മണൻ ചിന്തിച്ചു. ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചു, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ താഴ്ന്ന വീട്ടിലേക്കു സമീപിച്ചു. എന്നാൽ അതു ചുറ്റും സൂര്യനും അഗ്നിയും ചന്ദ്രനും പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ആകാശഭവനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. അത്ഭുതകരമായ തോട്ടങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും, പക്ഷികളുടെ ഗാനം, പുഷ്പിച്ച താമരകളും നീലതാമരകളും നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളും അവിടെ കാണപ്പെട്ടു. നേത്രങ്ങൾ കാട്ടിയ സുന്ദരികളായ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ആലങ്കാരികമായി അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. “ഇത് എന്താണ്? ആരുടേതാണ് ഈ സ്ഥലം? എങ്ങനെ ഇതു സംഭവിച്ചു?” എന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ വിചാരിച്ചു. അപ്പോൾ, ദിവ്യരായ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സംഗീതത്തോടും വാദ്യങ്ങളോടും കൂടി ബ്രാഹ്മണനെ ആനന്ദപൂർവ്വം സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഭർത്താവിന്റെ വരവറിഞ്ഞ ഭാര്യ, അത്യന്തം ആനന്ദത്തിലും ആവേശത്തിലും, ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെ ഭവനത്തിൽ നിന്നു വേഗത്തിൽ പുറത്ത് വന്നു. ഭർത്താവിനെ കാണുമ്പോൾ, അനുരാഗം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, അവളെ അവന്റെ കയ്യിൽ ചേർത്ത് മനസ്സും ഹൃദയവും സമർപ്പിച്ചു. ആശ്ചര്യത്തോടെ, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ ഭാര്യയെ ദാസിമാരുടെ നടുവിൽ ദിവ്യകാന്തിയോടെ, മാലയില്ലാത്തവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ദേവതയെപ്പോലെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നവളായി കണ്ടു. സന്തോഷത്തോടെ അവളോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ഇന്ദ്രഭവനത്തോട് സാമ്യമുള്ള, നൂറുകണക്കിന് രത്നസ്തംഭങ്ങൾ അണിനിരത്തിയ പ്രാസാദത്തിലേക്ക് കയറ入り. പാൽനുരയ്ക്കുപോലെയുള്ള, മൃദുലവും പൊന്നാലങ്കൃതവുമായ കിടക്കകളും, പൊൻറോലികളോടു കൂടിയ പീഠങ്ങളും, യക്ഷപുഛവീശകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പൊൻതൂണുകൾ, മൃദുലമായ തലയണകൾ, മുത്തുമാലകൾ ചാർത്തിയ തൂവലുകൾ, ദീപങ്ങൾ, രത്നാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ സ്ത്രീകൾ—ഇങ്ങനെ അത്രയും സമൃദ്ധിയായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ അവിടെ ലഭിച്ച സമ്പത്തിനെ നോക്കി, കാരണം ഇല്ലാതെയുണ്ടായ ഈ ഐശ്വര്യത്തെ മനസ്സിലാക്കി. “എനിക്ക് ഈ സമൃദ്ധിക്ക് കാരണം മറ്റൊന്നുമില്ല; യദുകുലശ്രേഷ്ഠനായ സുഹൃത്തിന്റെ കൃപ മാത്രമാണ്. ചോദിക്കാതെ തന്നെ മഹാരാജാവ് ധനം നൽകുന്നു; മേഘം പോലെ അവൻ നിരീക്ഷിച്ച് നൽകുന്നു. വലിയ ദാനിയാണ്; എന്നിട്ടും സുഹൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ നൽകിയ കുറച്ച് ഉണങ്ങിയ അരി സ്വീകരിച്ചു.” “ജന്മംതോറും അവനോട് സൗഹൃദവും സേവനവും companionship ഉം എനിക്കുണ്ടാകട്ടെ; ആ മഹാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എന്റെ ഭക്തി ഉറപ്പാണ്. ഭക്തന്മാർക്കു ഭഗവാൻ അത്ഭുതകരമായ ഐശ്വര്യവും രാജ്യവും നൽകുന്നു; പക്ഷേ വിവേകമില്ലാത്തവർക്കു അവൻ നൽകുന്നില്ല, സ്വയം ധനത്തിന്റെ അഭിമാനവും നാശവും കാണുന്നു.” ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പോടെ, ജനാർദ്ദനഭക്തനായി ബ്രാഹ്മണൻ, ആനന്ദവും ഐശ്വര്യവും സഞ്ചാരിച്ചിട്ടും അതിലധികം ആസക്തിയില്ലാതെ ആ ജീവിതം ആസ്വദിച്ചു.