ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹംകൊണ്ട്, ആചാര്യന്റെ വീട്ടിൽ വസിക്കുന്നവൻ അനേകം അനുഭവങ്ങൾക്കുശേഷം സമ്പൂർണ്ണതയും സമാധാനവും നേടുന്നു. അങ്ങനെ, ഭാഗ്യശാലിയായ ബ്രാഹ്മണൻ ഭഗവാനോടു പറഞ്ഞു: “ദേവാദിദേവാ, ലോകഗുരുവേ, നാം നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അപര്യാപ്തമായിരിക്കുന്നത്? നിങ്ങൾ എപ്പോഴും വാഗ്ദാനത്തിൽ ഉറച്ചവനല്ലോ.” വേദശബ്ദരൂപിയായ ദേഹമുള്ളവർക്കു ഗുരുകുലവാസം എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ ഉന്നതമായതാണെന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു. ഇതോടെ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംപാദത്തിലെ 'ശ്രീദാമയുടെ കഥ' എന്ന അമ്പതാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ഹരി, ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണനോടൊപ്പം സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ മനസ്സറിയുന്നവൻ, സ്നേഹപൂർവം പുഞ്ചിരിയോടെ അവനോടു സംസാരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു ഭക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവം അവനെ നോക്കി, സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയോടെ—അതുപോലെയുള്ള കാഴ്ചയാണ് സജ്ജന്മാർക്കു പ്രാപ്യമായത്. ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, നീ വീട്ടിൽ നിന്നു എനിക്ക് എന്താണ് സമ്മാനമായി കൊണ്ടുവന്നത്? ഭക്തിസഹിതമായി കൊണ്ടുവരുന്ന ചെറിയതായാലും എനിക്ക് അതു വലിയതാകുന്നു; പക്ഷേ ഭക്തിയില്ലാത്തവനിൽ നിന്നു വലിയതായാലും എനിക്ക് പ്രസാദം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.” “ആൾക്കാർ ഭക്തിയോടെ എനിക്ക് ഒരു ഇല, ഒരു പൂവ്, ഒരു പഴം, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളം അർപ്പിച്ചാൽ, ശുദ്ധഹൃദയനായ ഭക്തനിൽ നിന്നു ഞാൻ അതു സ്വീകരിക്കും.” ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചിട്ടും, ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രീപതിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലജ്ജിച്ച് കൊണ്ടുവന്ന അവിടുത്തെ ഭക്ഷ്യമായ ഉണക്ക അരി അർപ്പിക്കാൻ മടിച്ചു, മൗനമായും ലജ്ജയോടെയും നിന്നു. എന്നാൽ, എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണുന്ന കൃഷ്ണൻ അവന്റെ വരവിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി, “സമ്പത്തിനുവേണ്ടി ഈ മനുഷ്യൻ മുമ്പ് എന്നെ ആരാധിച്ചിട്ടില്ല,” എന്നു ചിന്തിച്ചു. “ഇപ്പോൾ ഭക്തിയായ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്താലും സ്നേഹത്താലും അവൻ എന്നെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മനുഷ്യർക്ക് അപര്യാപ്തമായ സമ്പത്ത് ഞാൻ അവനു നൽകും,” എന്നും ഭഗവാൻ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നു തുണിയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ഉണക്ക അരി എടുത്തു, “ഇതെന്താണ്?” എന്ന് വിചാരിച്ചു. “സ്നേഹപൂർവം എനിക്ക് അർപ്പിച്ച ഈ അർപ്പണം എന്നെ പൂർണ്ണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു; ഈ ഉണക്ക അരി ധാന്യങ്ങൾ, പ്രിയ ബ്രാഹ്മണാ, എന്നെയും സർവ്വലോകത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു,” എന്നും പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഒരു കൈപ്പിടി ഭക്ഷിച്ച ശേഷം, രണ്ടാം കൈപ്പിടിയെടുക്കാൻ പോവുമ്പോൾ, പരമപതിയോട് അനുരാഗമുള്ള ലക്ഷ്മി ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “ഭഗവാൻ, നിങ്ങളെ പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവർക്കു ഈ അർപ്പണമാത്രം ഈ ലോകത്തും മറ്റുള്ള ലോകങ്ങളിലും സമ്പത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയ്ക്കു മതിയാകുന്നു,” എന്നും ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം ബ്രാഹ്മണൻ അച്യുതന്റെ വീട്ടിൽ ആ രാത്രി ഭക്ഷണമുടക്കിയും പാനീയങ്ങളുമുടക്കിയും ആനന്ദത്തോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെയാണെന്ന പോലെ അനുഭവിച്ചു. പ്രഭാതത്തിൽ, സർവ്വരുടെയും സ്‌നേഹത്തോടും, സ്വന്തമായ സന്തോഷത്തോടും ആദരിക്കപ്പെട്ടു, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു യാത്ര തിരിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്നു അവൻ സമ്പത്ത് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല, കൃഷ്ണനും അവനു നേരിട്ട് സമ്പത്ത് നൽകിയില്ല; എങ്കിലും മഹാനായ കൃഷ്ണനെ ദർശിച്ച സന്തോഷത്താൽ അവൻ തൃപ്തനായി വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. “ബ്രാഹ്മണന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണന്റെ ഭക്തി ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടു; ഞാൻ അത്യന്തം ദരിദ്രനാണെങ്കിലും, ലക്ഷ്മി അവനെ അങ്കത്തിൽ ചേർത്തു. ഞാൻ ദരിദ്രനും പാപിയുമാണ്; കൃഷ്ണൻ മഹാഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയമാണ്; ഞാൻ വെറും പേരിൽ ബ്രാഹ്മണൻ ആണെങ്കിലും, അവന്റെ കരങ്ങളിൽ ഞാൻ അണചേർന്നു. ഞാൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന്, സഹോദരന്മാരെപ്പോലെ പ്രിയസുഹൃത്ത് എന്നെ സ്നേഹിച്ചു; രാജ്ഞി തളർന്ന എന്റെ ചുണ്ടിൽ കുട്ടികളുടെ വിറകുപോലെയുള്ള വീശൽകൊണ്ടു എന്നെ സേവിച്ചു. ഭഗവാൻ സ്വയം എന്റെ പാദം മസാജ് ചെയ്തും മറ്റും പരമോന്നത സേവനം നൽകി, എന്നെ ദേവതകളെപോലെ ആദരിച്ചു.” “സ്വർഗ്ഗത്തിലും മോക്ഷത്തിലും ഭൂമിയിലെ സമ്പത്തിലും എല്ലാ സിദ്ധികളിലും പുരുഷാർത്ഥത്തിന്റെ മൂലകാരണമാണ് ഭഗവാന്റെ പാദസേവനമെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ദരിദ്രനായ ഈ ഞാൻ സമ്പത്ത് നേടിയാൽ, ഞാൻ അതിൽ ലയിച്ച് ഭഗവാനെ മറക്കുമോ എന്ന ഭയം അവനുണ്ടായിരിക്കാം; അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഭഗവാൻ എനിക്ക് അത്യധികം സമ്പത്ത് നൽകിയില്ല.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു സമീപിച്ചു. അതിനാൽ, ചുറ്റും സൂര്യനും അഗ്നിയും ചന്ദ്രനും പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള ആകാശനഗരികൾ അവന്റെ വീട്ടിനെ ചുറ്റി നിറഞ്ഞിരുന്നു. അത്ഭുതകരമായ വനങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും, പക്ഷികളുടെ ഗാനം നിറഞ്ഞതും, കുളങ്ങളിൽ കമലങ്ങളും നീലോത്തരങ്ങളും കുളിര്മയോടെ വിരിഞ്ഞതും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ പുരുഷനും സ്ത്രീകളും കാട്ടുപ്രാവുകൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരായിരുന്നു; “ഇതെന്താണ്? ആരുടേതാണ് ഈ സ്ഥലം? എങ്ങനെ ഇതു സംഭവിച്ചു?” എന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, ദിവ്യപ്രഭയുള്ള ആ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സംഗീതവും വാദ്യങ്ങളും കൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഭർത്താവ് വന്നുവെന്നറിഞ്ഞ്, ഭാര്യ ആനന്ദത്തിലും ആവേശത്തിലും നിറഞ്ഞു, ലക്ഷ്മി ദേവിയെപ്പോലെ വീട്ടിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വന്നു. ഭക്തിഭരിതയായ ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ കാണുമ്പോൾ, സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവനെ നോക്കി, കണ്ണടച്ചു, മനസ്സും ഹൃദയവും സമർപ്പിച്ച് അവനെ അണചേർന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ അത്ഭുതത്തോടെ തന്റെ ഭാര്യയെ ദാസിമാരുടെ ഇടയിൽ ദിവ്യകാന്തിയോടെ, മാലയില്ലാത്തവരുടെ ഇടയിൽ മാലയണിഞ്ഞ ദേവതയെപ്പോലെ കാണുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ അവളോടൊപ്പം ചേർന്ന്, അവൻ സ്വയം തന്റെ ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, നൂറുകണക്കിന് രത്നസ്തംഭങ്ങളുള്ള, ഇന്ദ്രന്റെ മന്ദിരത്തിനെപ്പോലെയുള്ള തന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പാലുവെള്ളംപോലെയുള്ള, മൃദുലവും പൊന്നാലങ്കരിച്ചും പൊൻകൈവരികളുള്ള കട്ടിലുകളും, യക്ഷപൂച്ചവാലുകൾ കൊണ്ടുള്ള വീശലുകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പൊൻസിംഹാസനങ്ങളിൽ മൃദുലമായ കുഷണുകളും, മുത്തുമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച തൂക്കുകുടകളും പ്രകാശമുള്ള തിരശീലകളും കണ്ട് അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. സ്ഫടികഭിത്തികളും വലിയ പച്ചമണിതലങ്ങളും, രത്നദീപങ്ങളും, രത്നാഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച സ്ത്രീകളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള സമ്പത്തുകളുടെ സമൃദ്ധി കണ്ട് ബ്രാഹ്മണൻ, യാതൊരു കാരണം കൂടാതെ ലഭിച്ച തന്റെ ഭാഗ്യത്തെ ശാന്തമായി ആലോചിച്ചു. “എനിക്ക് എപ്പോഴും ദരിദ്രനും ദുഷ്ഠനുമായിരുന്ന എനിക്കു സമ്പത്തിന്റെ കാരണമിതാണ്; യദുകുലശ്രേഷ്ഠന്റെ സമ്പത്ത് ഇതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുകൊണ്ടാകില്ല,” എന്നു വിചാരിച്ചു. “അവൻ ചോദിക്കാതെ തന്നെ, ദാനശീലനായ രാജാവ് ആവശ്യപ്പെടുന്നവർക്കു ധാരാളം നൽകുന്നു; മേഘം പോലെ, അവൻ നിരീക്ഷിച്ച് നൽകുന്നു; എന്റെ സുഹൃത്ത്, ദശാർഹകുലശ്രേഷ്ഠൻ. അവൻ എനിക്കു ചെറിയതായാലും സ്നേഹത്തോടെ തന്നു; വലിയ ദാനി ആയിട്ടും, ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ അർപ്പിച്ച ഒരു കൈപ്പിടി ഉണക്ക അരി അവൻ സ്വീകരിച്ചു.” “ജന്മംതോറും അവനോടുള്ള സൗഹൃദവും സാന്നിധ്യവും സേവനവും എനിക്ക് ലഭിക്കട്ടെ; അത്തരം മഹാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലൂടെ, ഗുണങ്ങളുടെ ആലയമായ അവനോടുള്ള എന്റെ ഭക്തി സ്ഥിരമായി ഉറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു,” എന്നും ബ്രാഹ്മണൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു.