ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ബ്രാഹ്മണനേ, സത്യാർത്ഥജ്ഞന്മാരിൽ, വർണാശ്രമധർമ്മം അനുസരിക്കുന്നവരിൽ, ഗുരുവായ എന്റെ ഉപദേശം എളുപ്പത്തിൽ ഈ ഭവസാഗരം കടക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഞാൻ എല്ലാ ജീവന്മാരുടെയും അന്തർയാമിയായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. എനിക്ക് യജ്ഞം, സന്താനപ്രാപ്തി, തപസ്സു, വ്രതം എന്നിവയാൽ അത്ര തൃപ്തിയില്ല; ഗുരുസേവനത്തിലൂടെ മാത്രമാണ് ഞാൻ ഏറ്റവും തൃപ്തനാകുന്നത്. ബ്രാഹ്മണനേ, ഞങ്ങൾ ഗുരുകുലത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ, ഗുരുപത്നിമാരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ചിലപ്പോൾ കാട്ടിൽ പോയി ഇന്ധനം ശേഖരിച്ചിരുന്ന സമയത്തെ, നിനക്കു ഓർമ്മയുണ്ടോ? അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഞങ്ങൾ വലിയ കാട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ കാറ്റും ഇടിമിന്നലും കൂടിയ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് പെയ്തുവന്നു. അപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, എല്ലാ ദിശകളും ഇരുണ്ടു, താഴ്ന്ന നദീതടം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി, ദിശയോ വഴിയോ തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. അവിടെ ഞങ്ങൾ ശക്തമായ കാറ്റും മഴയും കൊണ്ട് പലതവണ തളർന്നു, വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ വിറയച്ചു, കാട്ടിൽ പരസ്പരം കാണാൻ പോലും കഴിയാതെ, കൈകോർത്ത്, വിഷണ്ണരായി അലഞ്ഞു. സൂര്യോദയത്തിൽ, ഞങ്ങളുടെ ഗുരുവായ സാന്ദീപനി, ഞങ്ങളെ തിരയിച്ചെത്തി, ദയനീയാവസ്ഥയിൽ കണ്ടു. "എന്താ പ്രിയപുത്രന്മാരേ, എന്റെ കാരണത്താൽ നിങ്ങൾ ഇത്രയും കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു! നിങ്ങളുടെ സുഖം ഉപേക്ഷിച്ച്, എനിക്ക് സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു," എന്നു ഗുരു പറഞ്ഞു. "ഇതാണ് സത്യം ശിഷ്യന്മാർ ഗുരുവിനായി ചെയ്യേണ്ടത്: ഹൃദയശുദ്ധിയോടെ, എല്ലാ പരിശ്രമവും ആത്മാവും ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കുക." എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം അനുഗ്രഹിച്ചു: "ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്; നിങ്ങളുടെ എല്ലാ സത്യസങ്കൽപ്പങ്ങളും നിറവേറട്ടെ. ഈ ലോകത്തും അന്ത്യലോകത്തും, നിങ്ങൾ വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളും പൂർണമായി അറിഞ്ഞു വരട്ടെ." ഇങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ കൃപയാൽ, ഗുരുകുലത്തിൽ കഴിയുന്നവർക്ക് ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ പൂർണതയും ശാന്തിയും ലഭിക്കുന്നു. ആശീർവാദം ലഭിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "ദേവതകളുടെ നാഥനായ, ലോകഗുരുവായ ഭഗവാനേ, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചപ്പോൾ, വാക്കിൽ ഉറച്ചു നിന്ന ദൈവമേ, ഇനി ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അശേഷം?" വേദമന്ത്രങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരമുള്ള ഭഗവാനെ സേവിക്കുന്നത്, ഗുരുകുലവാസം, എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളിലും ഏറ്റവും ഉന്നതമായതാണ്. ഇങ്ങനെ 'ശ്രീദാമാ കഥ'യെന്ന അദ്ധ്യായം, ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ രണ്ടാം പാദത്തിലെ എൺപതാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഹരിയും ആ മഹാബ്രാഹ്മണനും സംസാരിച്ചപ്പോൾ, സർവ്വഭൂതചിത്തം അറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ അവനോട് പറഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ഭക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കി, ഹൃദയത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു—അങ്ങനെയുള്ള കാഴ്ചയാണ് സജ്ജന്മാർക്കുള്ള ലക്ഷ്യം. "ബ്രാഹ്മണാ, നീ എനിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നോ?" ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു. "ഭക്തി നിറഞ്ഞവൻ കൊണ്ടുവരുന്ന ചെറിയൊരു ഭക്ഷ്യവും എനിക്ക് മഹത്തായതാകുന്നു; ഭക്തിയില്ലാത്തവൻ കൊണ്ടുവരുന്ന വലിയ സമ്മാനവും എനിക്ക് പ്രിയമല്ല. ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഒരു ഇല, ഒരു പൂവ്, ഒരു പഴം, ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും സമർപ്പിച്ചാൽ ഞാൻ അതു സ്വീകരിക്കും." എന്നാൽ, ശ്രീപതിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലജ്ജിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ, കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്ന ചുരുണ്ട അരിപ്പ് സമർപ്പിക്കാൻ മടിച്ച് മൗനമായി നിന്നു. അപ്പോൾ, സർവ്വജീവാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ അവന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി ചിന്തിച്ചു: "ഇവൻ ധനലോഭത്താൽ നേരത്തെ എന്നെ പൂജിച്ചില്ല. ഇപ്പോൾ ഭക്തിയായ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്താലും സൗഹൃദത്താലുമാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, മനുഷ്യർക്ക് അപൂർവമായ ധനം ഞാൻ അവനു നൽകണം." ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച കൃഷ്ണൻ, ബ്രാഹ്മണന്റെ കയ്യിൽ കെട്ടിയിരുന്ന അരിപ്പ് എടുത്തു, "ഇത് എന്താണെന്നു നോക്കാം," എന്നു വിചാരിച്ചു. "ഹേ സുഹൃത്ത്, ഭക്തിയോടെ എനിക്ക് സമർപ്പിച്ച ഈ അരിപ്പ് എനിക്ക് പരമസന്തോഷം നൽകുന്നു. ഈ അരിപ്പ് ദാനത്തിൽ ഞാൻ മാത്രമല്ല, മുഴുവൻ ജഗതും തൃപ്തരാകും," കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, ഒരു പിടി അരിപ്പ് കഴിച്ചതിനുശേഷം, രണ്ടാമത്തേത് കഴിക്കാൻ കയ്യെത്തിയപ്പോൾ, മഹാലക്ഷ്മി ഭഗവാന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "ഹേ വിശ്വാത്മനേ, നിങ്ങൾക്ക് പ്രീതിയുണ്ടാക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവർക്കു, ഇത്രയൊന്നാൽ ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും സർവസൗഭാഗ്യവും ലഭിക്കും," ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. ആ രാത്രി അച്യുതന്റെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, പാനീയവും ആഹ്ലാദവും അനുഭവിച്ച്, ബ്രാഹ്മണൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെയാണെന്നു തോന്നി. പ്രഭാതത്തിൽ, എല്ലാവരുടെയും സ്‌നേഹപൂർവ്വം ആദരവും പ്രീതിയും അനുഭവിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു യാത്രയായി. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് ധനം ലഭിച്ചില്ല; സ്വയം ചോദിച്ചുമില്ല. പക്ഷേ, മഹാഭാഗ്യമായ ദർശനത്തിൽ മനസ്സു നിറഞ്ഞു, ലജ്ജയോടെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. "ഹാ, ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ ഭഗവാന്റെ ഭക്തി ഞാൻ കണ്ടു; ഞാൻ ഏറ്റവും ദരിദ്രനായിട്ടും, ലക്ഷ്മി താൻ ഭർത്താവിനെ അങ്കത്തിലേറ്റു," എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു. "ഞാൻ ദരിദ്രനും പാപിയുമാണ്; കൃഷ്ണൻ മഹാസൗഭാഗ്യത്തിന്റെ ഭവനമാണ്. ഞാൻ വെറും ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം; എന്നിരുന്നാലും, കൃഷ്ണൻ എന്നെ അങ്കത്തിലേറ്റു." "ഞാൻ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, പ്രിയ സുഹൃത്തായ കൃഷ്ണൻ സഹോദരനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചു; ഭാര്യയായ രുക്മിണി, കുട്ടികൾക്കുള്ള പംഖാ പിടിച്ച് എനിക്ക് ശീതളവാതം നൽകി. പാദസേവനവും മറ്റും നിർവഹിച്ച്, ഭഗവാൻ തന്നെ എന്നെ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആദരിച്ചു." "ഭഗവാന്റെ പാദസേവനമാണ് മനുഷ്യരുടെ സർവ്വസുഖത്തിന്റെയും സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും മോക്ഷത്തിന്റെയും ഭൂമിയിലെ ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും മൂലകാരണമായത്. ഞാൻ ഈ ദരിദ്രൻ ധനം ലഭിച്ചാൽ, അതിൽ മദിച്ചു ഭഗവാനെ മറന്നേക്കാം. അതിനാൽ, കരുണകൊണ്ടാണ് ഭഗവാൻ എനിക്ക് ധനം നൽകാതിരുന്നത്," എന്നിങ്ങനെ അവൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്കു അടുത്തപ്പോൾ, ചുറ്റും സൂര്യൻ, അഗ്നി, ചന്ദ്രൻ എന്നിവയെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ആകാശമന്ദിരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭവനം അവൻ കണ്ടു. അതിനു ചുറ്റും അത്ഭുതകരമായ തോട്ടങ്ങളും, പക്ഷികളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്ന ഉദ്യാനങ്ങളും, പുഷ്പിച്ച താമരകളും നീലോത്തരങ്ങളും നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മനോഹരമായ കാഴ്ചകളോടെ, കുരുവികളും കണികരായ കണ്ണുകളുള്ള സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും അവിടെ സുന്ദരമായി അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. "ഇത് ആരുടെ ഭവനമാണ്? എങ്ങനെ ഇതൊക്കെയായി?" എന്നിങ്ങനെ അവൻ വിചാരിച്ചു. അപ്പോൾ, ആകാശഗംഗകളെപ്പോലെ ദീപ്തിയുള്ള പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സംഗീതത്തോടും വാദ്യങ്ങളോടും കൂടി ബ്രാഹ്മണനെ വരവേറ്റു. ഭർത്താവ് എത്തിയതായി കേട്ട ഭാര്യ, അതിയായ സന്തോഷത്തിലും ആവേശത്തിലും, സ്വഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് ദ്രുതഗതിയിൽ പുറത്തേക്ക് ഓടി വന്നപ്പോൾ, ദൈവിയായ ലക്ഷ്മിയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ ഭാവം. ഭർത്താവിനെ കണ്ടതിന്റെ ആനന്ദത്തിലും പ്രേമത്തിലും, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, അവൾ കണ്ണടച്ച് മനസ്സും ഹൃദയവും സമർപ്പിച്ച് ഭർത്താവിനെ അങ്കത്തിലേറ്റു.