ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ ഈ ലോകത്തിലെ ധർമ്മനിഷ്ഠരായവരുടെ ഉത്ഭവകാരണമാണെന്നും, ദ്വിജന്മാരിൽ ജനിച്ചവരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനും, ആശ്രമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രഥമനുമാണെന്നും പറഞ്ഞു. താൻ ജ്ഞാനദായിയും ഗുരുവും ആകുന്നപോലെ, സത്കർമ്മങ്ങളിൽ അർപ്പിതരായവരുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രം ആകുന്നു എന്ന് ഭഗവാൻ വ്യക്തമാക്കി. വര്ണാശ്രമധർമ്മം അനുസരിക്കുന്നവരിൽ യഥാർത്ഥ tatwa-ജ്ഞാനികൾ, തന്റെ ഉപദേശത്താൽ, ഗുരുവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്താൽ, ഈ സാംസാരികസമുദ്രം എളുപ്പത്തിൽ കടക്കുന്നു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തർയാമിയായിട്ടാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. എനിക്ക് പൂജ, സന്താനലാഭം, തപസ്സ്, സംയമനം എന്നിവയിലൊന്നും അത്ര തൃപ്തിയില്ല; എന്നാൽ ഗുരുസേവനത്തിൽ എനിക്ക് അത്യന്തം തൃപ്തിയുണ്ട്.” അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ബ്രാഹ്മണനോട് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു: “ഗുരുകുലത്തിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ, ഗുരുപത്നിമാർ ആവശ്യപ്പെട്ട്, നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് കാടിലേക്ക് ഇന്ധനം ശേഖരിക്കാൻ പോയിരുന്ന കാലം നിനക്കു ഓർമ്മയുണ്ടോ?” അങ്ങനെ, ആ മഹാവനത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, അത്യന്തം ഉഗ്രമായ കാറ്റും ഇടിമിന്നലുമുള്ള ഒരു വലിയ പെയ്യൽവർഷം ഉണ്ടായിരുന്നതായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാ ദിശകളും ഇരുണ്ടു മറഞ്ഞു; താഴ്ന്ന നദീതടം വെള്ളം കയറി കാണാനാകാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. അവിടെ, ശക്തമായ കാറ്റും വെള്ളപ്പൊക്കവും നമ്മെ ആവർത്തിച്ച് തട്ടി, ദിശകളും പരസ്പരം കാണാനും കഴിയാതെ, കൈകോർത്ത് അതീവ ദുഃഖത്തോടെ അലയുകയായിരുന്നു. രാവിലെ, നമ്മുടെ ഗുരു സാന്ദീപനി ശിഷ്യരെ അന്വേഷിച്ച് വന്നു, ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ നമ്മെ കണ്ടു. ഗുരു പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞുങ്ങളേ, എന്റെ കാരണത്താൽ നിങ്ങൾക്ക് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു; എങ്കിലും സ്വാർത്ഥതയില്ലാതെ, നിങ്ങൾ എന്നെ സേവിച്ചു.” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനോട് ചെയ്യേണ്ടത്—സ്വന്തം ശരീരവും പരിശ്രമവും ഗുരുവിന് അർപ്പിക്കണം.” ഗുരു അനുഗ്രഹിച്ച് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷമുണ്ട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ; നിങ്ങളുടെ എല്ലാ സത്യസങ്കല്പങ്ങളും പൂർത്തിയാകട്ടെ, ഇവിടെയും പരലോകത്തും വേദങ്ങളും അവയുടെ ഉപാംഗങ്ങളും നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കട്ടെ.” ഇങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ മാത്രമാണ്, ഗുരുകുലത്തിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് സമ്പൂർണതയും ശാന്തിയും അനുഭവങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ലഭിക്കുന്നത്. ഇതേപ്പറ്റി ആ ഭാഗ്യശാലി ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “ദേവാദിദേവാ, ലോകഗുരുവേ, നിങ്ങൾക്ക് വാഗ്ദാനത്തിൽ ഉറച്ചവനായി, ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചപ്പോൾ, ഇനി ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അഭാവം? വേദമയമായ ശരീരമുള്ള ഭഗവാനെ സേവിക്കുന്നത്, ഗുരുകുലവാസം നടത്തുന്നത്, എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായതാണ്.” ഇങ്ങനെ, “ശ്രീദാമചരിതം” എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു എന്ന് ഭഗവതം പറയുന്നു. ശ്രീശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഹരി, ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണനുമായി സംവദിച്ചു. സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ മനസ്സറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചിരിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു ഭക്തിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, അവനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി, സ്നേഹചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു—ഇത്തരം കാഴ്ചയാണ് സദാചാരികളുടെ ലക്ഷ്യം. ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണനേ, നീ വീട്ടിൽ നിന്ന് എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നോ? ഭക്തിപൂർവ്വം അർപ്പിക്കുന്ന ചെറിയതായാലും ഒരു സമ്മാനം എനിക്ക് വളരെ പ്രിയം; എന്നാൽ ഭക്തിയില്ലാതെ വലിയതായാലും അതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമില്ല.” “ആർക്കെങ്കിലും ഒരു ഇല, പൂവ്, പഴം, വെള്ളം ഭക്തിയോടെ അർപ്പിച്ചാൽ, ഞാൻ അതു സ്വീകരിക്കുന്നു,” എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലജ്ജിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ, കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്ന ചോറുപൊടി അർപ്പിക്കാൻ മടിച്ചു, മൗനമായിരുന്നു. അപ്പോൾ, സർവ്വഭൂതങ്ങളിൽ സ്വയം കാണുന്ന കൃഷ്ണൻ, അവൻ സമ്പത്തിനായി മുമ്പ് തന്നെ ആരാധിച്ചില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. “ഇപ്പോൾ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്താലും, സൗഹൃദത്താലുമാണ് അവൻ എന്നെ സമീപിച്ചത്; ഈ മനുഷ്യന് അപൂർവമായ സമ്പത്ത് ഞാൻ നൽകട്ടെ,” എന്ന് ഭഗവാൻ ചിന്തിച്ചു. ഇങ്ങനെ വിചാരിച്ചുകൊണ്ട്, ഭഗവാൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീടിൽ ചോറുപൊടി കൊണ്ടുവന്നു, അതിനെ കാണുമ്പോൾ “ഇത് എന്താണ്?” എന്ന് ചിന്തിച്ചു. “സുഹൃത്തേ, നീ എനിക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഈ അർപ്പണം പരമസന്തോഷം നൽകുന്നു; ഈ ചോറുപൊടി എനിക്കും സർവ്വലോകത്തിനുമാണ് തൃപ്തി നൽകുന്നത്,” എന്ന് കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ഒരു കൈപ്പിടി ചോറുപൊടി കഴിച്ച ശേഷം, രണ്ടാമത്തേതു കഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മഹാലക്ഷ്മി ഭഗവാന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “ലോകാത്മാവേ, നിങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാണ് ഉദ്ദേശമെങ്കിൽ, ഇത്ര മാത്രം മതിയാകുന്നു; ഇതോടെ ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും സമ്പത്ത് ലഭിക്കും,” എന്ന് ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. അന്നുചെയ്തു, ആ ബ്രാഹ്മണൻ അച്യുതന്റെ ഭവനത്തിൽ ആ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, കുടിച്ചു, ആനന്ദത്തോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെയെന്ന് അനുഭവിച്ചു. രാവിലെ, സർവ്വജനപ്രിയനായി, സന്തോഷത്തോടെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് യാത്രയായി. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത് ലഭിച്ചില്ല, ആവശ്യപ്പെട്ടില്ലയും; എന്നാൽ മഹാദർശനം ലഭിച്ച സന്തോഷത്തിൽ ലജ്ജാപൂർവ്വം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. “ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ ഭഗവാന്റെ ഭക്തി ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടു; ഞാൻ ഏറ്റവും ദരിദ്രനാണെങ്കിലും, ലക്ഷ്മി അവനെ അങ്കലാപ്പിച്ചു,” എന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ പാപിയായ ദരിദ്രൻ; കൃഷ്ണൻ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയം; ഞാൻ ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം അറിയപ്പെടുന്നു; എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അങ്കത്തിൽ ചേർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.” “സ്നേഹത്തോടെ, സഹോദരന്മാർ പോലെ, കിടക്കയിൽ ഇരുത്തി, പ്രിയസഖാവ് എന്നെ ആദരിച്ചു; രാജ്ഞി തളർന്ന എന്റെ അടുത്ത് ബാലവാതകത്തിൽ കയ്യിൽ കൂച്ച പിടിച്ച് വീശി. പാദസേവനമുൾപ്പെടെ, ഭഗവാൻ തന്നെ, ദേവതകളുടെ ദൈവമായ കൃഷ്ണൻ, എന്നെ ദൈവത്തെപ്പോലെ ആദരിച്ചു. സ്വർഗ്ഗത്തിലും മോക്ഷത്തിലും, ഭൂമിയിലെ സമ്പത്തിലും, എല്ലാ സിദ്ധികളിലും ആനന്ദത്തിന്റെ മൂലകാരണം, ഭഗവാന്റെ പാദപൂജയാണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.” “ഈ ദരിദ്രൻ സമ്പത്ത് പ്രാപിച്ചാൽ, അഹങ്കരിച്ച് ഭഗവാനെ മറക്കുമോ എന്ന് ഭഗവാൻ കരുതിയതുകൊണ്ടാണ്, എനിക്ക് അത്യധികം സമ്പത്ത് നൽകാതിരുന്നത്,” എന്ന് അവൻ ആലോചിച്ചു. ഇങ്ങനെ വിചാരിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കു സമീപിച്ചു. എന്നാൽ, അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് സൂര്യനും അഗ്നിയും ചന്ദ്രനും പോലുള്ള പ്രകാശം ഉലവാക്കിയ ആകാശനഗരികൾകൊണ്ടു ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു ഭവനമായിരുന്നു. അതിൽ അത്യദ്ഭുതമായ തോട്ടങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും, പക്ഷികൾ പാടുന്ന ശബ്ദവും, പുഷ്പിച്ച താമരകളും കുവളയും നീലോത്പലങ്ങളും നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളും കാണാമായിരുന്നു. അവിടെ കുഞ്ചിതകണ്ണുകളുള്ള പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും അലങ്കരിച്ച് സുന്ദരരായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. “ഇത് ആരുടേത്? എങ്ങനെ ഇത്രയും സംഭവിച്ചു?” എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു. അപ്പോൾ, ദിവ്യപ്രഭയുള്ള പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സംഗീതവും വാദ്യങ്ങളും മുഴക്കിയകത്ത് അവനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഭർത്താവ് എത്തിയെന്ന് അറിഞ്ഞ ഭാര്യ, ആനന്ദവും ഉല്ലാസവും നിറഞ്ഞ്, ഭവനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി—അവളെ ദർശിച്ചപ്പോൾ, ലക്ഷ്മി താനെന്നു തോന്നുന്നത്ര ഭംഗിയോടെ അവൾ ഭർത്താവിനെ വരവേറ്റു.