ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തായ ബ്രാഹ്മണനോട് സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: "ജ്ഞാനിയേ, നിനക്ക് ഗൃഹജീവിതത്തിലും ധനത്തിലും ആസക്തിയില്ലെന്ന് ഞാൻ നന്നായി അറിയുന്നു. നീ നിർമമതയോടെയും നിരാശയോടെയും പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു; അവയിൽ നിന്നു നീ വലിയ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല. ചിലർ, ദൈവികസ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, മോഹം കൊണ്ട് ഭ്രമിച്ചവണ്ണം പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു—ലോകം നിലനിർത്തുന്നതിനായി ഞാൻ ചെയ്യുന്നപോലെ. ബ്രാഹ്മണനേ, നാം ഗുരുകുലത്തിൽ ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലം നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ദ്വിജന്മാർക്ക് യഥാർത്ഥം അറിയേണ്ടതറിയുമ്പോൾ അവർ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതളം കടന്ന് പോകുന്നു. ആ ഗുരു, ദ്വിജന്മാരിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരിൽ ധാർമികപ്രവൃത്തികൾക്ക് ആധാരമായവനും ആശ്രമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനുമാണ്. ഞാൻ പോലെ ജ്ഞാനദാനിയും ഗുരുവുമായവനാണ് അദ്ദേഹം. വർണ്ണാശ്രമമനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നവർ, യഥാർത്ഥ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നവർ, എന്റെ ഉപദേശത്തെ ആശ്രയിച്ച്, ഈ ഭവസാഗരം എളുപ്പത്തിൽ കടക്കുന്നു. ഞാൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും അന്തര്യാമിയായിട്ടും, പൂജയാലോ, സന്താനത്താലോ, തപസ്സാലോ, നിയന്ത്രണത്താലോ ഞാൻ അത്ര തൃപ്തനാവുന്നില്ല; ഗുരുസേവനത്തിലൂടെ മാത്രം ഞാൻ ഏറ്റവും തൃപ്തനാകുന്നു. ബ്രാഹ്മണനേ, നാം ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ഗുരുപത്നിമാർ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, നാം ഒരുപാട് തവണ കാടിലേക്ക് ഇന്ധനം ശേഖരിക്കാൻ പോയതും നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഒരു ദിവസം, കാട്ടിൽ കടന്നപ്പോൾ, വലിയ കാറ്റും കനത്ത ഇടിമിന്നലുമുള്ള ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് ഉയർന്നു. അപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഇരുണ്ടതലമുറ എല്ലായിടത്തും പടർന്നു; വെള്ളം കയറിയതുകൊണ്ട് താഴ്ന്ന നദീതടം കാണാനാവാതെ പോയി. ആയിരുത്തിയ കാറ്റും മഴയും നമ്മളെ നിരന്തരം തൊടുകയും, വെള്ളപ്പൊക്കം നമ്മെ തകർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കാട്ടിൽ ദിശകളും കാണാനാവാതെ, പരസ്പരം പിടിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ വിഷമം നിറഞ്ഞു. രാവിലെ, ഗുരുദേവൻ സാന്ദീപനി നമ്മെ അന്വേഷിച്ച് വന്നു, ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ ശിഷ്യന്മാരെ കണ്ടു. 'കുഞ്ഞുങ്ങളേ, എന്റെ കാരണത്താൽ നിങ്ങൾ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു; നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നോട് സമർപ്പിതരായി പ്രവർത്തിച്ചു,' എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. 'ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനായി ചെയ്യേണ്ടത്—പരമശുദ്ധഹൃദയത്തോടുകൂടി തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ആത്മാവും ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കുക.' ഗുരു സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹിച്ചു: 'ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, നിങ്ങളുടെ എല്ലാ സത്യസങ്കല്പങ്ങളും സഫലമാകട്ടെ; നിങ്ങൾ ഈ ലോകത്തും അനന്തരലോകത്തും വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളുമെല്ലാം പൂർണമായി കൈവരിക്കട്ടെ.' ഇങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ മാത്രം, ഗുരുകുലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ അനേകം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ പൂർണ്ണതയും ശാന്തിയും നേടുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ ഭാഗ്യശാലി ബ്രാഹ്മണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞത്: 'ദേവന്മാരുടെ ദേവനായും ലോകഗുരുവായും വാഗ്ദാനത്തിൽ ഉറച്ചവനായും നിന്റെ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ താമസിച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് പൂർത്തിയാകാതെ ഇരുന്നത്? വേദഘോഷത്താൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരമുള്ളവർക്കു ഗുരുകുലവാസം എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായതാണ്.' ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ 'ശ്രീദാമാ കഥ' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു. ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഹരി, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനോടൊപ്പം സംസാരിച്ചപ്പോൾ, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ മനസ്സറിയുന്നവൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ച് അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു പ്രിയം പുലർത്തുന്ന കൃഷ്ണൻ, അതീവ സ്നേഹത്തോടെ ബ്രാഹ്മണനെ നോക്കി, സ്നേഹപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരിയോടെ—അത് തന്നെ ധാർമ്മികർ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദൃഷ്ടിയാണ്—അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നു നീ എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നോ? ഭക്തി സഹിതം അർപ്പിക്കുന്ന ചെറിയതായാലും ഒരു ഭോജ്യവസ്തു എനിക്ക് വലിയതായിത്തീരും; ഭക്തിയില്ലാതെ ഒരുത്തൻ വലിയതൊന്നും നൽകിയാലും അതിൽ എനിക്ക് സുഖമില്ല. ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഒരു ഇല, ഒരു പൂവ്, ഒരു പഴം, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളം എനിക്കു അർപ്പിച്ചാൽ, ശുദ്ധഹൃദയനായ ആ ഭക്തന്റെ അർപ്പണം ഞാൻ എടുക്കും.' ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചിട്ടും, അത്യന്തം ലജ്ജയോടെ, ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രീപതിയുടെ സന്നിധിയിൽ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ചോറുവിത്ത് അർപ്പിക്കാൻ മടിച്ചു, നിശബ്ദനായും ലജ്ജയോടെയുമായിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണുന്ന കൃഷ്ണൻ, ബ്രാഹ്മണന്റെ വരവിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം മനസ്സിലാക്കി വിചാരിച്ചു: 'ഈ മനുഷ്യൻ ധനലാഭത്തിനായി മുമ്പ് എനിക്ക് പൂജചെയ്തില്ല. ഇപ്പോൾ, ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്താലും സൗഹൃദത്താലുമാണ് ഇദ്ദേഹം വന്നത്; മനുഷ്യർക്കു അപൂർവമായ സമ്പത്ത് ഞാൻ ഇദ്ദേഹത്തിന് നൽകേണ്ടതുണ്ട്.' ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണൻ ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കയറിൽ കെട്ടിയിരുന്ന ചോറുവിത്ത് എടുത്തു, 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് വിചാരിച്ചു. 'സഹോദരാ, ഭക്ത്യോടു കൊണ്ടുവന്ന ഈ അർപ്പണം എനിക്ക് പരമസന്തോഷം നൽകുന്നു; ഈ ചോറുവിത്ത്, പ്രിയനേ, എന്നെയും സർവ്വലോകത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.' അങ്ങനെ ഒരു പിടി ചോറുവിത്ത് ഭക്ഷിച്ച്, രണ്ടാമത്തേത് എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ശ്രീമഹാലക്ഷ്മി കൃഷ്ണന്റെ കൈ പിടിച്ചു. 'ലോകാത്മാവേ, നിങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവർക്കു, ഈ ഒരു അർപ്പണമാത്രം ഈ ലോകത്തും അനന്തരലോകത്തും സർവ്വസമൃദ്ധിക്ക് മതിയാകുന്നതാണ്,' മഹാലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു. അന്ന് ആ രാത്രി ബ്രാഹ്മണൻ അച്യുതന്റെ ഭവനത്തിൽ ഭക്ഷിച്ച്, പാനപാനീയങ്ങളോടെ, ഹർഷപൂർവ്വം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെയെന്ന് കരുതി, അതീവ സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ താമസിച്ചു. രാവിലെ, സർവ്വജനപ്രീതിയോടും ആന്തരികസന്തോഷത്തോടും കൂടെ, ഹർഷഭരിതനായി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് ധനം ലഭിച്ചില്ല, ബ്രാഹ്മണൻ സ്വയം അതിന് അപേക്ഷിച്ചും ഇല്ല; എന്നാൽ മഹാനായ കൃഷ്ണദർശനത്തിൽ തൃപ്തനായി, ലജ്ജയോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. 'ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ ഭഗവാന്റെ ഭക്തി ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടു; ഞാൻ ഏറ്റവും ദരിദ്രനായിരിക്കുമ്പോഴും, ലക്ഷ്മി അദ്ദേഹത്തെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ഞാൻ എവിടെ, ദരിദ്രനും പാപിയുമായ ഞാൻ, കൃഷ്ണൻ എവിടെ, സമസ്ത ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം? ബ്രാഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രം ഞാൻ അറിയപ്പെടുന്ന ഞാൻ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ ആലിംഗനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഞാൻ കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, സഹോദരസ്നേഹത്തിൽ കൃഷ്ണൻ എന്നെ ആലിംഗനം ചെയ്തു; ദേവിയുടെ കൈകൊണ്ടുള്ള ബാലവാതംകൊണ്ട് ഞാൻ ശീതളമാവുകയും ചെയ്തു. പാദസേവനവും മറ്റു സേവനങ്ങളും ഞാൻ ഏറ്റുവാങ്ങി, ദേവന്മാരുടെ ദേവനായ കൃഷ്ണനാൽ, ബ്രാഹ്മണദൈവമായ കൃഷ്ണനാൽ, ഞാൻ ദൈവംപോലെ ആദരിക്കപ്പെട്ടു. ഭൂമിയിൽ ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സുഖത്തിന്റെയും മോക്ഷത്തിന്റെയും എല്ലാ സിദ്ധികളുടെയും മൂലകാരണം, കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനമാണ്. ഈ ദരിദ്രൻ ധനം ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഞാൻ അതിൽ മദിച്ചു കൃഷ്ണനെ മറന്നേനെ; അതുകൊണ്ടു തന്നെ, കരുണാലവനായി, കൃഷ്ണൻ എനിക്ക് ധാരാളം സമ്പത്ത് നൽകിയില്ല.' ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണൻ തന്റെ നിസ്സാരമായ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി. എന്നാൽ അപ്പോഴത് എല്ലാ ദിക്കിലും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അഗ്നിയും പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആകാശനഗരികൾകൊണ്ടു ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! അതിൽ അത്ഭുതകരമായ വൃക്ഷോദ്യാനങ്ങളും പൂന്തോട്ടങ്ങളും, പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ പാടുന്ന സംഗീതവും, പുഷ്പിക്കുന്ന താമരകളും കുലവയലരളികളും നീലതാമരകളും നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളും വിരാജിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ബ്രാഹ്മണനും കുടുംബവും അപ്രത്യക്ഷമായ ഐശ്വര്യവും സുഖവും അനുഭവിച്ചു.