കൃഷ്ണന്റെ spotless fame-ഉം, ദ്വിജന്മാരെ ആദരിക്കുന്നതിലും, അകത്തെ സ്ത്രീകളുടെ സ്നേഹവും അത്ഭുതവും നിറഞ്ഞ ഒരു ദൃശ്യത്തിൽ, ദേവി തന്നെ worn, soiled garments-ഉം, ക്ഷീണിച്ച ശരീരവും, പുറത്ത് കാണുന്ന ശിരാസും ഉള്ള അവധൂതനെ യക്ഷപുച്ഛം ഉപയോഗിച്ച് വീശി സേവിക്കുന്നു. അകത്തെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണൻ ഈ അവധൂതനെ ആദരിച്ച് സ്നേഹിച്ചതും, അത്ഭുതപ്പെട്ടതും, അവനോടു വലിയ സ്നേഹം കാണിച്ചതും അവളിൽ നിറയുന്നു. അവരിൽ ചിലർ ചിന്തിച്ചു: "ഈ ദീനനും, ലോകത്തിൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടവനും, ഭാഗ്യരഹിതനുമായ ഈ അവധൂതൻ എന്ത് പുണ്യമാണ് ചെയ്തതെന്നു?" ശ്രീനിവാസൻ, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും ഗുരു, അവധൂതനെ മുതിർന്ന സഹോദരനെപ്പോലെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, ലക്ഷ്മി ദേവി കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു. അവരൊരുമിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, പഴയ ഗുരുകുലത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മനോഹരമായ കഥകൾ, പരസ്പരം കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ട്, രാജാവേ, ഓർമ്മയിലാക്കി പറഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ ബ്രഹ്മണനോടു ചോദിച്ചു: "ഗുരുകുലത്തിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി, ഗുരുദക്ഷിണ നൽകി, നീ യോജ്യമായ ഭാര്യയെ വിവാഹം ചെയ്തു എന്നോ? നീ ധർമ്മത്തെ അറിയുന്നവനല്ലേ?" കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു, "നിന്റെ മനസ്സ് ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിലും, ധനത്തിലും ആകർഷണമില്ല, നീ ഇച്ഛാരഹിതനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അതിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല." "ചിലർ, ദിവ്യസ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, മോഹത്തിൽ പെട്ട്, ഞാൻ ലോകം നിലനിർത്താൻ ചെയ്യുന്നപോലെ, പ്രവർത്തിക്കുന്നു." "നമുക്ക് ഗുരുകുലത്തിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ച കാലം ഓർമ്മയുണ്ടോ? ദ്വിജന്മാർ, അറിവ് നേടുമ്പോൾ, അന്ധകാരത്തെ അതിജീവിക്കുന്നു." "അവൻ, ധാർമ്മിക പ്രവർത്തനത്തിൽ നിഷ്ടനായവരുടെ ഉദ്ഭവം തന്നെയാണ്, ദ്വിജന്മാരിൽ ജനിച്ചവനും, ആശ്രമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മുന്നിലുള്ളവനും; ഞാൻ അറിവ് നൽകുന്നവനും, ഉപദേശകനുമാണ്." "വർണ്ണ-ആശ്രമധർമ്മം അനുസരിക്കുന്നവരിൽ, യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അറിയുന്നവർ, എന്റെ ഉപദേശത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ, സുഖമായി സാംസാരിക സമുദ്രം കടക്കുന്നു." "എന്റെ ആരാധന, സന്തതി, തപസ്സ്, നിഗ്രഹം എന്നിവയാൽ എനിക്ക് തൃപ്തിയില്ല; ഗുരുസേവനത്താൽ മാത്രമാണ് എനിക്ക് തൃപ്തി." "ഗുരുകുലത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യമാർ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ, നാം ചിലപ്പോൾ കാടിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ പോയിരുന്ന കാലം ഓർമ്മയുണ്ടോ?" "കാടിൽ കടന്നപ്പോൾ, ശക്തമായ കാറ്റും, കനത്ത ഇടിമിന്നലും, വലിയ മഴയും ഉണ്ടായി." "അപ്പോഴേക്കും സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു, എല്ലാ ദിശകളും അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു; താഴ്ന്ന നദീതീരവും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയതുകൊണ്ട് തിരിച്ചറിയാനായില്ല." "അവിടെ, ശക്തമായ കാറ്റും, വെള്ളപ്പൊക്കവും, മഴയും കൊണ്ട് നാം തളർന്നു, ദിശകളും കാണാനായില്ല, പരസ്പരം കാണാനായില്ല, കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ട് കാടിൽ അലഞ്ഞു." "പുലർച്ചെ, ഗുരു സാന്ദീപനി, വിദ്യാർത്ഥികളെ തിരഞ്ഞു, ദയനീയമായ അവസ്ഥയിൽ കണ്ടു." "കുഞ്ഞുങ്ങളേ, എന്റെ കാരണത്താൽ നിങ്ങൾ വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ സഹിച്ചു; സ്വയം ഉപേക്ഷിച്ച്, എനിക്ക് സമർപ്പിച്ചു." "യഥാർത്ഥ ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന് വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ടത് ഇതാണ്: എല്ലാ ഉത്സാഹവും, ആത്മാവും, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ ഗുരുവിന് സമർപ്പിക്കുക." "ഞാൻ സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു, ദ്വിജന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ; നിന്റെ എല്ലാ മോഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകട്ടെ, വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും നേടട്ടെ." "ഇങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടാണ്, ഗുരുകുലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ, നിരവധി അനുഭവങ്ങളിലൂടെ സമ്പൂർണ്ണതയും ശാന്തിയും നേടുന്നത്." ബ്രഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "ദേവതകളുടെ അധിപനായ, ലോകത്തിന്റെ ഗുരുവായ കൃഷ്ണനേ, നാം നിന്റെ വീട്ടിൽ ജീവിച്ചു; നീ സത്വച്ഛദാനമായവനല്ലേ, എനിക്കെന്താണ് പൂർത്തിയാകാത്തത്?" "വേദഘോഷത്തിൽ രൂപംകൊണ്ടവനേ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നത് എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലിയതാണു." ഇതോടെ, ദശമ സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിലെ എൺപതാം അദ്ധ്യായം, 'ശ്രീദാമയുടെ കഥ', ഉത്തമ സന്ന്യാസികളുടെ ശാസ്ത്രമായ ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഹരി, പ്രധാന ബ്രഹ്മണനോടു സംസാരിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ജീവികളുടെ മനസ്സറിയുന്നവൻ, ചിരിച്ച് അവനോട് സംസാരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ബ്രഹ്മണന്മാരോടു ഭക്തിയുള്ളവൻ, ബ്രഹ്മണനെ സ്നേഹപൂർവ്വം നോക്കി, പ്രേമചിരിയോടെ അവനോട് സംസാരിച്ചു; ഈ ദൃഷ്ടിയാണു സദാചാരികളുടെ ലക്ഷ്യമായത്. കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു: "ബ്രഹ്മണനേ, നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് നീ എനിക്ക് എന്താണ് സമ്മാനമായി കൊണ്ടുവന്നത്? ഭക്തി നിറഞ്ഞ് കൊണ്ടുവരുന്ന ചെറിയതും എനിക്ക് വലിയതാണു; ഭക്തിയില്ലാതെ കൊണ്ടുവരുന്ന വലിയതും എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല." "ഓരോ ഭക്തനും, ഒരു ഇല, പൂവ്, പഴം, വെള്ളം ഭക്തിയോടെ എനിക്ക് സമർപ്പിച്ചാൽ, ഞാൻ അതു സ്വീകരിക്കുന്നു." ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചെങ്കിലും, ബ്രഹ്മണൻ ശ്രീയുടെ ഭർത്താവിന് മുന്നിൽ ലജ്ജിതനായി, കൈയിൽ ഉണ്ടായ ഉണക്ക അരിപ്പ സമർപ്പിക്കാൻ മടിച്ചു, മൗനമായും ലജ്ജയോടെ നിന്നു. കൃഷ്ണൻ, എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണുന്നവൻ, അവന്റെ വരവിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി: "ഈ മനുഷ്യൻ ധനത്തിനായി എന്നെ ആദരിച്ചില്ല." "ഇപ്പോൾ, ഭാര്യയുടെ ഇച്ഛയിലും, സൗഹൃദത്തിലും, അവൻ എന്നെ സന്ദർശിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അവനെ മനുഷ്യർക്കു അപൂർവമായ ധനം നൽകും." ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച കൃഷ്ണൻ, ബ്രഹ്മണന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് തുണിയിൽ കെട്ടിയ ഉണക്ക അരിപ്പ എടുത്തു, 'ഇതെന്താണ്?' എന്നോർത്തു. "സുഹൃത്തേ, സത്യമാണു, ഈ സമർപ്പണം എനിക്ക് പരമസന്തോഷം നൽകുന്നു; ഈ ഉണക്ക അരിപ്പ, പ്രിയവാ, എന്നെയും, സർവ്വവിശ്വത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു." ഒരു കൈപ്പിടി അരിപ്പ കഴിച്ചശേഷം, രണ്ടാമത്തേത് കഴിക്കാൻ എടുത്തപ്പോൾ, ലക്ഷ്മി, പരമാത്മനിൽ ഭക്തിയുള്ളവൾ, കൃഷ്ണന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "വിശ്വാത്മനേ, ഇതു മാത്രം മതിയാണു, ഈ ലോകത്തോ, മറ്റൊരു ലോകത്തോ, നിന്റെ പ്രീതിക്ക് വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നവന് എല്ലാ ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കാൻ." ബ്രഹ്മണൻ അച്യുതന്റെ വീട്ടിൽ ആ രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, കുടിച്ചും, സന്തോഷത്തോടെ, സ്വർഗത്തിൽ തന്നെ എന്നപോലെ അനുഭവിച്ചു. പുലർച്ചെ, സർവ്വലോകത്തിന്റെ സ്നേഹത്തോടും, വ്യക്തിപരമായ സന്തോഷത്തോടും ആദരിക്കപ്പെട്ട്, സന്തോഷത്തോടെ, വഴിയിൽ കൂട്ടുകാരോടു ചേർന്ന്, സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് ധനം ലഭിച്ചില്ല, സ്വയം ചോദിച്ചുമില്ല; കൃഷ്ണനെ കണ്ട മഹാദർശനത്തിൽ ലജ്ജയും, തൃപ്തിയും നിറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. "അഹോ, ബ്രഹ്മണന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണന്റെ ഭക്തി ഞാൻ കണ്ടു; ഞാൻ ഏറ്റവും ദരിദ്രനും, ലക്ഷ്മി അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ചേർന്നതും." "ഞാൻ ദരിദ്രനും, പാപിയും; കൃഷ്ണൻ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആധാരവും; ബ്രഹ്മണനെന്ന പേരിൽ മാത്രമുള്ള ഞാൻ, അവന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്ത് പിടിക്കപ്പെട്ടു." ഇങ്ങനെ, ശ്രീദാമന്റെ കഥയും, ഗുരു-ശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ മഹത്വവും, കൃഷ്ണന്റെ ഭക്ത്യാദരവും, ഭാഗവതത്തിലെ ഈ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ പവിത്രമായ അനുഭവങ്ങളായി, Malayalam-ൽ മനോഹരമായി ഒഴുകുന്നു.