ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനും അവന്റെ പ്രിയസുഹൃത്തായ ബ്രാഹ്മണനെയും തമ്മിൽ കൂടിക്കാഴ്ചയായപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ സന്തോഷത്തോടെ സുഹൃത്തെ സുഗന്ധമുള്ള ധൂപവും അണിയിച്ചിരിയുന്ന നിലവിളക്കുകളും ഉപയോഗിച്ച് ആരാധിച്ചു. അവനു വെറ്റിലയും, ഒരു പശുവും സമർപ്പിച്ചു, ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വാഗതം പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ദുശ്ശീലവും മലിനവസ്ത്രവും ധരിച്ചിരിക്കുകയും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുകയും ശിരകളിൽ നറുക്കൾ തെളിഞ്ഞിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനെ, ശ്രീദേവി തന്നെയാണ് യക്ഷപുഛവാലയാൽ വീശി സേവനം ചെയ്തതും. കൃഷ്ണൻ ഈ അവധൂതനെ എത്ര ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചുവെന്നു കണ്ട അന്തഃപുരസ്ത്രീകൾ അത്ഭുതത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും നിറഞ്ഞു. "ഇവൻ ഈ ലോകത്ത് സമ്പത്തില്ലാത്തവനും, അപമാനിതനും, താഴ്ന്നവനുമാണ്. എത്ര വലിയ പുണ്യമാണ് ഈ അവധൂതൻ നേടിയതെന്ന്!" അവർ വിചാരിച്ചു. ലോകഗുരുവായ ശ്രീനിവാസൻ ഈ ബ്രാഹ്മണനെ മൂത്തസഹോദരനെപ്പോലെ അങ്കത്തിൽ ചേർത്തു, അതേസമയം ശ്രീദേവി കിടക്കയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം കൈകോർത്ത്, ഗുരുകുലത്തിൽ ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലത്തെ സ്മരണകൾ സന്തോഷത്തോടെ പങ്കുവച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണനേ, നീ ഗുരുകുലത്തിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ഗുരുദക്ഷിണ നൽകിയ ശേഷം, യോഗ്യയായ ഭാര്യയെ വിവാഹം ചെയ്തോ? എന്നാൽ എനിക്ക് നിനക്ക് ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ ആകാംക്ഷയോ സമ്പത്തിലോ ആസ്വാദനമോ ഇല്ലെന്ന് അറിയാം. നീ നിർബന്ധമില്ലാതെ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു. ചിലർ മോഹംകൊണ്ട് ദൈവീകസ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച് പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു; ഞാനും ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു. ബ്രാഹ്മണനേ, നമുക്ക് ഗുരുകുലത്തിൽ ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലം ഓർമ്മയുണ്ടോ? ദ്വിജന്മാർ അറിവ് നേടുമ്പോൾ അജ്ഞാനാന്ധകാരം തരണം ചെയ്യുന്നു. ഗുരു ദ്വിജന്മാരിൽ ഉത്ഭവിക്കുന്നവനും, ആശ്രമങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും, ഞാനാണ് ജ്ഞാനദാനിയും ഉപദേശകനുമാണ്. വർണ്ണാശ്രമങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്നവരിൽ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കുന്നവർ എന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം ഭവസാഗരം ക്രമാർഹമായി കടക്കുന്നു. ഞാൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അന്തര്യാമിയായിട്ടും, പൂജയോ സന്താനമോ തപസോനിയമമോ എന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നില്ല; ഗുരുസേവനമാണ് എന്നെ ഏറ്റവും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നത്. നമുക്ക് ഗുരുകുലത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ, ഗുരുപത്നിമാരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഒരുപാട് തവണ കാട്ടിൽ ഇന്ധനം ശേഖരിക്കാൻ പോയിരുന്നത് ഓർമ്മയുണ്ടോ? അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ, വലിയ കാട്ടിൽ കടന്നപ്പോൾ, കനത്ത കാറ്റും ഇടിമിന്നലും സഹിതം ഒരു വലിയ മഴയുണ്ടായി. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിരുന്നതിനാൽ ചുറ്റുമുള്ള ദിശകളെ തിരിച്ചറിയാനാവാതെ, നദീതടം മുഴുവൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി, നമ്മുക്ക് വഴികാണാനാവാതെ, കൈകോർത്ത് കാട്ടിൽ അലഞ്ഞു. രാവിലെ ഗുരുവായ സാന്ദീപനി നമ്മെ തിരയികയായിരുന്നു. നമ്മളെ ദയനീയാവസ്ഥയിൽ കണ്ടുപിടിച്ചപ്പോൾ, ഗുരു പറഞ്ഞു: ‘കുഞ്ഞുങ്ങളേ, എന്റെ കാര്യമെന്നു നിങ്ങൾ ഇത്രയും കഷ്ടം സഹിച്ചു. നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെക്കായി yourselves സമർപ്പിച്ചു. യഥാർത്ഥ ശിഷ്യന്മാർ ഗുരുവിനായി ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം; ഗുരുവിന്റെ സേവനത്തിനായി എല്ലാ ശ്രമവും ആത്മാവും സമർപ്പിക്കണം. ഞാൻ തൃപ്തനാണ്; നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ സത്യസങ്കൽപ്പങ്ങളും സഫലമാകട്ടെ, ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളും നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കട്ടെ.’ ഇങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ കൃപയാൽ ഗുരുകുലത്തിൽ കഴിയുന്നവൻ അനേകം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ പൂർണ്ണതയും ശാന്തിയും നേടുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: ‘ദേവദേവനായ കൃഷ്ണാ, ലോകഗുരുവേ, സത്യവാകനായ നീയോടൊപ്പം ഗുരുകുലത്തിൽ കഴിഞ്ഞു, ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് അപര്യാപ്തം? വേദഘോഷം സ്വരൂപമായ നീയോടൊപ്പം ഗുരുസേവനം ചെയ്തതിൽ എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളിലും അതിവിശിഷ്ടം അതാണ്.’ ഇങ്ങനെ ശ്രീദാമയുടെ കഥ പൂർത്തിയാവുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ഹരിയും ആ മഹാബ്രാഹ്മണനും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, സർവ്വഭൂതചിത്തം അറിയുന്ന കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ അവനോട് സംസാരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവം അവനെ നോക്കി, സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയോടെ—അവനവന്റെ ദർശനം തന്നെ ധർമ്മനിഷ്ഠരുടെ ലക്ഷ്യമാകുന്നു—അവനോട് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണനേ, നീ വീട്ടിൽ നിന്ന് എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സമ്മാനം കൊണ്ടുവന്നോ? ഭക്തി സഹിതം ഭക്തർ കൊണ്ടുവരുന്ന ചെറിയതായാലും അർപ്പണം എനിക്ക് വലിയതായാണ്; എന്നാൽ ഭക്തിയില്ലാത്തവരുടെ വലിയതായാലും അർപ്പണം എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഒരു ഇല, ഒരു പൂവ്, ഒരു പഴം, അല്ലെങ്കിൽ വെള്ളം അർപ്പിച്ചാൽ, ഞാൻ അത് സ്വീകരിക്കുന്നു.” കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചിട്ടും, ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രീപതിയുടെ സന്നിധിയിൽ ലജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് കൈയിൽ എടുത്ത പൊരിപ്പ് അർപ്പിക്കാൻ മടിച്ചു, മൗനമായി നിന്നു. എന്നാൽ സർവ്വഭൂതാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ അവന്റെ വരവിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി വിചാരിച്ചു: ‘ഇവൻ സമ്പത്ത് നേടാനായി എന്നെ ആരാധിച്ചിട്ടില്ല; ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്താലും സൗഹൃദത്താലും ഇപ്പൊൾ വന്നിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മനുഷ്യർക്ക് അപൂർവമായ സമ്പത്ത് ഞാൻ അവനു നൽകട്ടെ.’ അങ്ങനെ വിചാരിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്റെ ചോർത്തിയ അരി കെട്ടിയിരുന്ന തുണി എടുത്തു, “ഇതെന്താണ്?” എന്ന് ആലോചിച്ചു. “സുഹൃത്തെ, നീ എനിക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഈ അർപ്പണം പരമസന്തോഷം നൽകുന്നു; ഈ പൊരിപ്പ് മുഴുവൻ എന്നെയും ലോകം മുഴുവനും തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ ഒരു പിടി പൊരിപ്പ് കഴിച്ചു; പിന്നെ രണ്ടാമത്തേത് കഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ശ്രീദേവി കൃഷ്ണന്റെ കൈ പിടിച്ചു നിർത്തി: “ലോകാത്മാവേ, ഇത്രയാൽ മതിയാകുന്നു; ഇതു മാത്രം ഈ ഭക്തന്റെ ലോകപരലോക സമ്പത്തിനും തികയുന്നു,” എന്നു പറഞ്ഞു. അന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ അച്യുതന്റെ ഭവനത്തിൽ ആ രാത്രി ഭക്ഷണവും പാനീയവുമൊക്കെ ആസ്വദിച്ച് അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ തന്നെയാണെന്നപോലെ അനുഭവിച്ചു. രാവിലെ, സർവ്വരുടെയും ആദരവോടെ സന്തോഷത്തോടെയും, കൃഷ്ണൻ അയച്ചവരോടൊപ്പം തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത് നേരിട്ട് ലഭിച്ചില്ല; അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതുമില്ല. എന്നാൽ മഹാദർശനം ലഭിച്ച സന്തോഷത്താൽ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു മടങ്ങി. “ബ്രാഹ്മണപ്രിയനായ കൃഷ്ണന്റെ ഭക്തി ഞാൻ നേരിൽ കണ്ടു; ഞാൻ അത്യന്തം ദരിദ്രനായിട്ടും, ലക്ഷ്മി അവനെ അങ്കത്തിൽ ചേർത്തു,” എന്ന് അവൻ ആത്മാർഥതയോടെ വിചാരിച്ചു.