ആ ബ്രാഹ്മണന് തന്റെ കൈയില് കൊണ്ടിരുന്ന ഉപഹാരം എടുത്ത്, ദ്വാരകയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണന്റെ ദര്ശനം എങ്ങനെ ലഭിക്കാമെന്ന ചിന്തയോടെ, ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന് ദ്വാരകയുടെ മൂന്ന് മതിലുകളും മൂന്ന് പ്രാകാരങ്ങളും കടന്ന്, അച്യുതന്റെ അനന്തരായികളായ അന്ധകവര്ഷ്ണികളുടെ വീടുകളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഹരിയുടെ പതിനാറായിരം റാണികളിലൊരാളുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോള്, ദൈവീകാനന്ദം ലഭിച്ചെന്ന പോലെ, ആ ബ്രാഹ്മണന് സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു. അച്യുതന് ദൂരത്ത് നിന്ന് ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കിടക്കയില് ഇരുന്നിരുന്ന കൃഷ്ണന് ഉടന് എഴുന്നേറ്റ്, ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ അവനെ അണയിച്ചു. പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ സ്പര്ശത്തില് ഉല്ലാസം നിറഞ്ഞ കൃഷ്ണന്, ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ സ്നേഹത്തില് മദം കൊണ്ടു, തന്റെ കണ്ണുകളില് നിന്നു കണ്ണീര് വീഴ്ത്തി. കൃഷ്ണന് തന്റെ സുഹൃത്തെ കിടക്കയില് ഇരിപ്പിച്ചു, അവന് തന്നെ ആചാരങ്ങള് പാലിച്ചു, വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു, തന്റെ കൈകളാല് ബ്രാഹ്മണന്റെ കാലുകള് കഴുകി. ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഭഗവാന്, ആ വെള്ളം തലയില് അണിഞ്ഞു, ബ്രാഹ്മണനെ ചന്ദനം, അഗുരു, കുംകുമം എന്നിവയുടെ ദൈവീക സുഗന്ധങ്ങളാല് അഭിഷേകം ചെയ്തു. സുഗന്ധമുള്ള ധൂപവും, വിളക്കുകളുടെ നിരയും കൊണ്ട്, കൃഷ്ണന് സന്തോഷത്തോടെ സുഹൃത്തെ ആരാധിച്ചു. പാന്സുപരി നല്കി, ഒരു പശുവും സമ്മാനിച്ചു, സ്വാഗതവാക്കുകളും പറഞ്ഞു. ശ്രീദേവി തന്നെ, പഴയതും മലിനവും അഴുക്കുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച, ക്ഷീണിച്ച, രക്തനാളങ്ങള് കാണുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനെ യാക്ക്-തലയുടെ ചൂടുള്ള കാറ്റുകൊണ്ട് സേവിച്ചു. കൃഷ്ണന് അത്യന്തം മാന്യമായി ആദരിച്ച ആ അവധൂതനെ കണ്ടു, അന്തഃപുരത്തിലെ സ്ത്രീകള് അത്ഭുതവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞു. "ഈ ലോകത്ത് ദാരിദ്ര്യവും അപചാരവും അനുഭവിക്കുന്ന ഈ അവധൂതന് എന്ത് പുണ്യമാണ് ചെയ്തതെങ്കിലോ?" എന്ന ചോദ്യവും അവര് ഉന്നയിച്ചു. ശ്രീനിവാസന്, ലോകങ്ങളുടെ ഗുരു, ആ ബ്രാഹ്മണനെ പ്രായപെട്ട സഹോദരനെപ്പോലെ അണയിച്ചു, ഭാഗ്യദേവി കിടക്കയില് ഇരുന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്. ഇരുവരും ഗുരുവിന്റെ ഭവനത്തില് ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞ കാലത്തെ രസകരമായ കഥകള് കൈപിടിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു. കൃഷ്ണന് ചോദിച്ചു: "ഹേ ബ്രാഹ്മണന്, ഗുരുവിന്റെ ഭവനത്തില് പഠനം പൂര്ത്തിയാക്കി, ഗുരുദക്ഷിണ നല്കിയ ശേഷം, യോജ്യമായ ഭാര്യയെ വിവാഹം ചെയ്തു കൊണ്ടോ, ധര്മജ്ഞന്?" "നിന്റെ മനസ്സ് ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിലും സമ്പത്തിലും ആസക്തമല്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം; നീ നിരാശയോടെ പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു, ആ കാര്യങ്ങളില് സന്തോഷം കാണുന്നില്ല." "കൂടുതല് ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ചിലര് ദൈവീക സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച് കര്മ്മങ്ങള് ചെയ്യുന്നു, ഞാൻ ലോകം നിലനിര്ത്തുന്നതിനായി ചെയ്യുന്നവണ്ണം. ഗുരുവിന്റെ ഭവനത്തില് ഒരുമിച്ച് കഴിയുന്ന കാലം നീ ഓര്മ്മയുണ്ടോ? ബ്രാഹ്മണന് ജ്ഞാനമുപേക്ഷിച്ച് അന്ധകാരത്തിനു അപ്പുറത്തേക്ക് കടക്കുന്നു." "അവിടെയാണ് കര്മ്മനിഷ്ഠരായ, ദ്വിജന്മാരില് ജനിച്ച, ആശ്രമങ്ങളില് ഏറ്റവും പ്രധാനം, ജ്ഞാനവും ഉപദേശവും നല്കുന്നവന് ഞാൻ തന്നെയാണ്. വസ്തുതകളുടെ യഥാര്ത്ഥ അര്ത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നവര്ക്ക്, എന്റെ ഉപദേശങ്ങള് അനുസരിച്ച്, ഈ ലോകസാഗരം എളുപ്പത്തില് കടക്കാം." "സകല ജീവികളുടെ അന്തര്ആത്മയായ ഞാൻ, പൂജയാലോ, പുത്രങ്ങളാലോ, തപസ്സാലോ, നിരോധനങ്ങളാലോ, അത്ര സന്തോഷമില്ല; ഗുരുവിന്റെ സേവനത്തിലാണ് ഏറ്റവും തൃപ്തി." "ഗുരുവിന്റെ ഭവനത്തില് കഴിയുമ്പോള് നമ്മുടെ പെരുമാറ്റം ഓര്മ്മയുണ്ടോ? ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യമാര് ആവശ്യപ്പെട്ട്, ഞങ്ങള് ഒരുമിച്ച് കാടിലേക്ക് ഇന്ധനം ശേഖരിക്കാൻ പോയതും." "ആ വലിയ കാടിലേക്ക് കടന്നപ്പോള്, ഉഗ്രമായ കാറ്റും ഇടിമിന്നലും ഉണ്ടായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് വീശി. സൂര്യന് അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു, എല്ലാ ദിശകളും ഇരുണ്ടു, താഴ്ന്ന നദീതടം വെള്ളപ്പൊക്കത്തില് കാണാനാകാതെ പോയി." "അവിടെ, ശക്തമായ കാറ്റും മഴയും കൊണ്ട് ഞങ്ങള് പലതവണ അടിയേറ്റു, വെള്ളപ്പൊക്കത്തില് ആകമാനം മുങ്ങി, കാടില് ദിശകളറിയാതെ, പരസ്പരം കാണാതെ, കൈപിടിച്ച്, വിഷമത്തോടെ അലഞ്ഞു." "സൂര്യോദയത്തില് ഗുരു സാന്ദീപനിചാര്യന് ഞങ്ങളെ അന്വേഷിച്ച്, ദുഷ്പ്രസ്ഥിതിയിലുള്ള ശിഷ്യന്മാരെ കണ്ടു." "'കുഞ്ഞുങ്ങളേ, എന്റെ خاطر, നിങ്ങൾ വലിയ കഷ്ടം സഹിച്ചു; നിങ്ങളുടെ സുഖം ഉപേക്ഷിച്ച്, നിങ്ങൾ എനിക്ക് സമര്പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.'" "ഇതാണ് ശിഷ്യന് ഗുരുവിനായി ചെയ്യേണ്ടത്: ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ എല്ലാ പരിശ്രമവും ആത്മാവും ഗുരുവിന് സമര്പ്പിക്കുക." "ഞാന് സന്തുഷ്ടനാണ്, ദ്വിജന്മാരില് ഏറ്റവും നല്ലവനേ; എല്ലാ സത്വമായ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറട്ടെ, വേദവും അതിന്റെ ഉപവിദ്യകളും ഇവിടെ-അവിടെ പരിപൂര്ണ്ണമായി ലഭിക്കട്ടെ." "ഗുരു കൃപയാലാണ്, ഗുരുവിന്റെ ഭവനത്തില് കഴിയുന്നവന് ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ സമ്പൂര്ണ്ണതയും ശാന്തിയും നേടുന്നത്." ബ്രാഹ്മണന് പറഞ്ഞു: "ദേവന്മാരുടെ നാഥനേ, ലോകങ്ങളുടെ ഗുരുവേ, നാം നിങ്ങളുടെ ഭവനത്തില് ജീവിച്ചപ്പോള് എന്താണ് നമുക്ക് ലഭിക്കാത്തത്? നാം നിങ്ങളുടെ വാക്കിന് എപ്പോഴും വിശ്വസ്തരാണ്." "വേദശബ്ദംകൊണ്ടു രൂപം കൊണ്ടവന്, ഗുരുവിന്റെ ഭവനത്തില് ജീവിക്കുന്നത് എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളില് ഏറ്റവും വലിയതാണു." ഇതോടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം പാദത്തിലെ എണ്പതാം അധ്യായമായ 'ശ്രീദാമയുടെ കഥ' സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകന് പറഞ്ഞു: ഹരിയും ആ ബ്രാഹ്മണനും സംസാരിച്ചപ്പോള്, സകലജീവികളുടെ മനസ്സറിയുന്ന കൃഷ്ണന് സ്നേഹത്തോടെ ചിരിച്ചു, ബ്രാഹ്മണനോട് സംസാരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് അഗാധമായ ഭക്തിയുള്ള കൃഷ്ണന്, ബ്രാഹ്മണനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി, ഹൃദയത്തില് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ – ഈ ദൃശ്യമാണ് സത്പുരുഷന്മാരുടെ ലക്ഷ്യം. ഭഗവാന് പറഞ്ഞു: "ഹേ ബ്രാഹ്മണന്, നീ വീട്ടില് നിന്ന് എനിക്ക് എന്ത് സമ്മാനമാണ് കൊണ്ടുവന്നത്? ഭക്തിയോടെ കൊടുക്കുന്ന ചെറു ഉപഹാരവും എനിക്ക് വലിയതാണ്; ഭക്തിയില്ലാതെ നല്കുന്ന വലിയതും എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല." "ഭക്തിയോടെ ഒരു ഇല, പൂവ്, ഫലം, വെള്ളം നല്കിയാല്, ശുദ്ധഹൃദയത്തിലുള്ള ഭക്തന്റെ അര്പ്പണം ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു." ഭഗവാന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും, ബ്രാഹ്മണന് ശ്രീദേവിയുടെ ഭര്ത്താവിന്റെ മുന്നില് ലജ്ജിതനായി, കൈയിലുള്ള ചുരുണ്ട അരി സമര്പ്പിക്കാതെ, മൗനവും ലജ്ജയും പുലർത്തി. സകലജീവികളിലും ആത്മാവിനെ നേരിട്ട് കാണുന്ന കൃഷ്ണന്, ബ്രാഹ്മണന്റെ വരവിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാക്കി, "ഈ മനുഷ്യന് സമ്പത്തിനായി മുമ്പ് എന്നെ ആരാധിച്ചില്ല," എന്ന് ചിന്തിച്ചു. "ഇപ്പോള്, ഭക്തിയായ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹത്താലും സൗഹൃദത്താലും, അവന് എന്നെ സന്ദര്ശിച്ചിരിക്കുന്നു; മനുഷ്യര്ക്ക് അപൂര്വ്വമായ സമ്പത്ത് ഞാൻ അവന് നല്കും." ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച കൃഷ്ണന്, ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭവനത്തില് നിന്ന് ചുരുണ്ട അരി കൊണ്ടു, "ഇത് എന്താണ്?" എന്ന് ആലോചിച്ചു.