ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവതിന്റെ ഗുണങ്ങളെ വാഴുന്ന വാക്കുകൾ, അവന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കൈകൾ, എല്ലാ ജീവികളിലുമുള്ള അവനെ ഓർക്കുന്ന മനസ്സ്, അവന്റെ ദിവ്യകഥകൾ കേൾക്കുന്ന ചെവികൾ—ഇവ മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ വാക്കുകൾ, കൈകൾ, മനസ്സ്, ചെവികൾ. അവന്റെ ഇരട്ട രൂപങ്ങൾക്കു നമസ്കരിക്കുന്ന തല, അവനെ കാണുന്ന കണ്ണുകൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ അഥവാ ഭക്തരുടെ പാദജലത്തിൽ സതതം സേവിക്കുന്ന അവയവങ്ങൾ—ഇവയാണ് യഥാർത്ഥ തല, കണ്ണുകൾ, അവയവങ്ങൾ. വിഷ്ണുരാതൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, ഹൃദയം വാസുദേവനിൽ ലയിച്ച, പുണ്യശാലിയായ ബദരായണപുത്രൻ, സൂതൻ പറഞ്ഞത്. ശുകൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണന്റെ ഒരു ബ്രാഹ്മണമിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു; അതി വിസ്തൃതമായ വേദജ്ഞാനമുള്ള, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അകപക്ഷം, മനസ്സിൽ ശാന്തനായ, സ്വയം നിയന്ത്രിതനായവൻ. അവൻ ഗൃഹസ്ഥനായി, യാദൃശ്ചികമായി ലഭിക്കുന്നതിൽ ജീവിച്ചു; അവന്റെ ഭാര്യ, വിശപ്പിൽ ക്ഷീണിച്ച, അവനെപ്പോലെ തന്നെ, വസ്ത്രം ചിതറിപ്പോയതായിരുന്നു. ഭക്തയായ ആ ഭാര്യ, കഷ്ടത്തിലായ ഭർത്താവിനോട്, ഭയത്തോടെ, മന്ദമായ മുഖത്തോടു ചേർന്ന് പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണാ, ശ്രീദേവിയുടെ ഭർത്താവ്, ഭഗവാൻ, നിന്റെ സ്നേഹിതൻ അല്ലേ? ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കു ഭഗവാൻ ഭക്തനാണ്, സർവരുടെയും ആശ്രയവും, സാത്വതരുടെ ഉന്നതസ്വാമിയും. നീ കഷ്ടതയിൽ ആയിരിക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥനായതിനാൽ, ഭഗവാന്റെ അടുത്ത് പോകൂ; അവൻ നമ്രരുടെ പരമാശ്രയമാണ്, ഉറപ്പായും ധാരാളം സമ്പത്ത് നൽകും. ഇപ്പോൾ അവൻ ദ്വാരകയിൽ, ഭോജ, വൃഷ്ണി, അന്ധകകുലങ്ങളുടെ പ്രഭുവായി വാസിക്കുന്നു. തന്റെ പാദങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോഴും, ഭക്തന്മാർക്ക് താൻ തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നു. ലോകഗുരു, ഭഗവാൻ, ഭക്തനായി ആരാധിക്കുന്നവനു, അഭിലഷിതമായതും അഭിലഷിക്കാത്തതും നൽകാത്തതെന്ത്?” ഭാര്യയുടെ ഈ മൃദുവായ പ്രാർത്ഥനകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ, “ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം, ഭഗവാന്റെ ഉന്നതസ്തുതികൾ കേൾക്കുന്നതാണ്,” എന്ന് ചിന്തിച്ചു. അങ്ങനെ, മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു: “നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും സമ്മാനമുണ്ടോ, സതീ? എന്തെങ്കിലും നൽകേണ്ടതുണ്ട്.” അവൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് നാലു കയ്യിൽ പൊരിചോർ ചോദിച്ചു, ഒരു കഷ്ണം വസ്ത്രത്തിൽ കെട്ടി, ഭർത്താവിന് സമ്മാനമായി നൽകി. അതെടുത്ത്, ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ ദ്വാരകയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു: “കൃഷ്ണന്റെ ദർശനം എങ്ങനെ ലഭിക്കും?” എന്ന ചിന്തയോടെ. സമർപ്പിതനായ ബ്രാഹ്മണൻ, മൂന്ന് മതിലുകളും മൂന്ന് പ്രാകാരങ്ങളും കടന്ന്, അന്ധക, വൃഷ്ണി കുടുംബങ്ങൾ ഭഗവാന്റെ മാർഗം പിന്തുടരുന്ന വീടുകളിൽ പ്രവേശിച്ചു. ഹരിയുടെ പതിനാറായിരം ഭാര്യകളിൽ ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ദൈവികാനന്ദം ലഭിച്ചവനായി, സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അകത്ത് നിന്ന്, അച്യുതൻ, പ്രിയഭാര്യയുടെ കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന്, ദൂരത്ത് ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടു; ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ്, രണ്ട് കൈകളാൽ ആ സ്നേഹിതനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. സ്നേഹിതന്റെ സ്പർശത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനായ സന്യാസിയുടെ കൃഷ്ണൻ, കമലനയനൻ, അതീവ ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണിൽ കണ്ണീർ വീണു. സ്നേഹിതനെ കിടക്കയിൽ ഇരിപ്പിച്ചു, കൃഷ്ണൻ തന്നെ, അർഹമായ ആദരങ്ങൾ നൽകി, വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന്, തന്റെ കൈകളാൽ പാദം കഴുകി. ലോകങ്ങളുടെ ശുദ്ധികരനായ ഭഗവാൻ, അത്രയേറെ ആദരത്തോടെ, പാദജലം തലയിൽ സ്വീകരിച്ചു, ദിവ്യഗന്ധങ്ങൾ—ചന്ദനം, അഗുരു, കുങ്കുമം—അണിവിച്ചു. സुगന്ധമുള്ള ധൂപവും ദീപങ്ങളും കൊണ്ട്, സ്നേഹിതനെ സന്തോഷത്തോടെ ആരാധിച്ചു, പാന്സുപരി നൽകി, പശുവും സമ്മാനിച്ചു, സ്വാഗതവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. ശ്രീദേവി തന്നെയാണ്, പഴയ വസ്ത്രം ധരിച്ച, ക്ഷീണിതനായ, ശിരസിൽ പേശികൾ തെളിഞ്ഞ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനെ യക്ഷപോംപോലുള്ള കൂരയാൽ വിസ്തരിച്ച് സേവിച്ചത്. കൃഷ്ണൻ, പുഷ്പമാന്യമായ കീര്ത്തിയുള്ളവൻ, അവധൂതനെ ഇങ്ങനെ ആദരിച്ചതു കണ്ട അകത്തെ സ്ത്രീകൾ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു, വലിയ സ്‌നേഹവും തോന്നി. “ഈ ദാരിദ്ര്യവാനായ, ലോകത്തിൽ അധമനായ, അവധൂതൻ എന്ത് പുണ്യമാണ് ചെയ്തതെന്ന്?” അവർ ചിന്തിച്ചു. ശ്രീനിവാസൻ, ലോകങ്ങളുടെ ഗുരു, ഈ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനെ മുതിർന്ന സഹോദരനെപോലെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, ശ്രീദേവി കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന്. രാജാവേ, ആ സ്നേഹിതന്മാർ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്തെ രസകരമായ കഥകൾ പരസ്പരം കൈ പിടിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങി. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: “ബ്രാഹ്മണാ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി, ദക്ഷിണ നൽകുകയും ചെയ്തശേഷം, യോജ്യമായ ഭാര്യയെ വിവാഹം ചെയ്തു എന്നു ഞാൻ അറിയുന്നു. നിന്റെ മനസ്സിന് ഗൃഹസ്ഥജീവിതം, സമ്പത്ത് എന്നിവയിൽ ആസക്തിയില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം; നീ നിർലോഭനായാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്, ആ കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല. ചിലർ, മോഹം കൊണ്ടു, ദൈവീകസ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ചെയ്യുന്നപോലെ, കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. ബ്രാഹ്മണാ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ നമുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന കാലം ഓർമ്മയുണ്ടോ? ദ്വിജന്മാർ, അറിവ് ലഭിച്ചാൽ, അന്ധകാരത്തെ കടന്ന് പോകുന്നു. ഗുരു, ആശ്രമങ്ങളിൽ ഉന്നതനായ, ധർമ്മസ്നേഹികളിൽ ജനിച്ച, ഈ ലോകത്തിൽ കർമ്മസമർപ്പിതരുടെ മൂലമാണ്; ഞാൻ തന്നെയാണ് ജ്ഞാനദാതാവും ഗുരുവുമാണ്. ബ്രാഹ്മണാ, വർണ്ണാശ്രമം പാലിക്കുന്നവർ, യഥാർത്ഥ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നവർ, എന്റെ ഉപദേശത്താൽ ലോകസാഗരം എളുപ്പത്തിൽ കടക്കുന്നു. സർവ്വജീവികളിൽ അന്തർയാമിയായ ഞാൻ, പൂജ, സന്തതി, തപസ്സ്, നിർഭരത എന്നിവയാൽ തൃപ്തനാകുന്നില്ല; ഗുരുസേവനത്തിൽ മാത്രമാണ് ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ തൃപ്തനാകുന്നത്. ബ്രാഹ്മണാ, ഗുരുവിന്റെ വീട്ടിൽ നമുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന പെരുമാറ്റം ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യകൾ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് മരമെടുക്കാൻ പോകേണ്ടി വന്നിരുന്നു. വൻ കാടിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഭയാനകമായ കാറ്റും, ശക്തമായ ഇടിമുഴക്കവും ഉണ്ടായ വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് ഉയർന്നു. അപ്പോൾ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു, അന്ത്യദിശകളിൽ ഇരുണ്ടു; താഴ്വരയുടെ തീരം, വെള്ളം കയറി, കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയി. അവിടെ, ശക്തമായ കാറ്റും വെള്ളത്തിനും പലതവണ അടിയ്ക്കപ്പെട്ടു, പ്രളയത്തിൽ മുക്കപ്പെട്ടു; കാട്ടിൽ, പരസ്പരം കാണാനോ ദിശകൾ തിരിച്ചറിയാനോ കഴിയാതെ, കൈകൾ പിടിച്ചു, വിഷമത്തിൽ അലയിച്ചു. പുലർച്ചെ, ഗുരു സാന്ദീപനി, ശിഷ്യരെ അന്വേഷിച്ച്, ദയനീയാവസ്ഥയിൽ കണ്ടു. “അയ്യോ, പ്രിയമകന്മാർ, എന്റെ خاطر, നിങ്ങൾ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു; നിങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ സമർപ്പിച്ചു. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ ശിഷ്യൻ ഗുരുവിന് ചെയ്യേണ്ടത്: മനസ്സും ശരീരവും ഗുരുവിന് സമർപ്പിച്ച്, ശുദ്ധമായ ഉദ്ദേശത്തോടെ സേവിക്കുക. ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ; നിങ്ങളുടെ എല്ലാ സത്യമാനസിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറട്ടെ; ഈ ലോകത്തും അന്ത്യലോകത്തും വേദങ്ങളും അതിന്റെ ഉപാംഗങ്ങളും നിങ്ങൾ കൈവരിക്കട്ടെ.