ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഹാഭാഗമായ രാമനെ സമീപിച്ചിരുന്ന സപ്തർഷികൾ, "നിങ്ങളുടെ വാക്കും, ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയും, ഞങ്ങൾക്കുള്ള മരണവും—allതും സത്യമാകട്ടെ," എന്ന് പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ, "വേദം പറയുന്നു, ആത്മാവ് തന്നെ മകനായി ജനിക്കുന്നു; അതിനാൽ, അവന്റെ മകൻ ജീവനും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ശക്തിയും ഉള്ളവനായി സംസാരിക്കട്ടെ," എന്ന് ഉത്തരം നൽകി. "സപ്തർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായോ, നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം എന്താണ്? പറയൂ, ഞാൻ അതു നിർവഹിക്കും. ഞാൻ അജ്ഞാനത്തിൽ ചെയ്ത പ്രവൃത്തിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ എന്താണ് നല്ലത്, ആലോചിച്ചുപറയൂ," എന്ന് ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ സപ്തർഷികൾ പറഞ്ഞു: "ഇല്വലയുടെ മകനായ ബാല്വല എന്ന ഒരു ഭയങ്കര ദാനവൻ ഉണ്ട്; ഓരോ യാഗോത്സവത്തിലും അവൻ വരികയും, ഞങ്ങളുടെ യാഗം അശുദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു." "ദശാർഹവംശത്തിലെ വാര്യാ, ആ ദുഷ്ടനെ നശിപ്പിക്കൂ; അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം. അവൻ പുൾ, രക്തം, മല, മൂത്രം, മദ്യം, മാംസം എന്നിവ ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് ചിതറുന്നു." "ഭാരതഭൂമിയിൽ നിന്ന് മനസ്സിനെ സ്ഥിരമായി നിർത്തി, പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങൾ പരിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം, നിങ്ങൾ ശുദ്ധനാകും," എന്നു അവർ പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, രാജാവ് ചോദിച്ചു: "മഹാമുനിയേ, അനന്തശക്തിയുള്ള മുകുന്ദന്റെ മറ്റൊരു വീരകഥ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." "പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന ഭഗവാന്റെ പുണ്യകഥകൾ ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടവർ, എത്രയും മോഹബാധിതരും അവയുടെ മൂല്യത്തെ അജ്ഞാനികളായവരല്ലാതെ, കേൾക്കുന്നത് നിർത്തുമോ?" "ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ പ്രമാണിക്കുന്ന വാക്ക്, അവന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്ന കൈകൾ, അവൻ എല്ലാ ജീവികളിലും വസിക്കുന്നതിനെ ഓർക്കുന്ന മനസ്സ്, അവന്റെ പുണ്യകഥകൾ കേൾക്കുന്ന കാതുകൾ—ഇവയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ വാക്ക്, കൈ, മനസ്സ്, കാത്." "ദ്വിരൂപം ധരിക്കുന്ന ഭഗവാനെ വണങ്ങുന്ന തല, അവനെ കാണുന്ന കണ്ണുകൾ, വിഷ്ണുവിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തരുടെ പാദജലത്തിൽ സേവനം ചെയ്യുന്ന അംഗങ്ങൾ—ഇവയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ തല, കണ്ണ്, അംഗങ്ങൾ." സൂതൻ പറഞ്ഞു: "വിഷ്ണുരാതന്റെ ചോദ്യത്തിന്, വാസുദേവനിൽ ഹൃദയം ആഴത്തിൽ ലയിച്ചിരുന്ന ബദരായണപുത്രൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു." ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണന് ഒരു ബ്രാഹ്മണസ്നേഹിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; വേദത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യവും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അശക്തിയും, മനസ്സിൽ സമാധാനവും, ആത്മനിയന്ത്രണവും ഉള്ളവൻ." "വീട് പുലർത്തുന്നവനായി, യാദൃശ്ചികമായി ലഭിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്ന അവന്റെ ഭാര്യ, വിശപ്പിൽ ക്ഷയിച്ച, അവനെപ്പോലെയാണ്—കുടിയിരിപ്പും പഴകിയതും." അവളുടെ മുഖം മങ്ങലായി, ഭക്തിയോടെ, അതീവ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ വിറയുന്ന അവൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണാ, ശ്രീദേവിയുടെ ഭർത്താവ്, ഭഗവാൻ, നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തല്ലേ? ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഭക്തിയുള്ളവൻ, എല്ലാവർക്കും ആശ്രയമായ, സാത്വതരുടെ ആധിപതിയായ ഉത്തമൻ." "നന്മയുള്ളവരുടെ പരമാശ്രയമായ അവനിലേക്കു പോകൂ. ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്ന വീട്ടുകാരനായ നിങ്ങളെ അവൻ ധനം നൽകും." "അവൻ ഇപ്പോൾ ദ്വാരകയിൽ, ഭോജ, വൃഷ്ണി, അന്ധകവംശങ്ങളുടെ അധിപതിയായി താമസിക്കുന്നു. തന്റെ പാദങ്ങൾ ഓർക്കുന്നവരെ, ഭഗവാൻ സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നു. ലോകഗുരു, ഭക്തനായി ആരാധിക്കുന്നവർക്കു, ആവശ്യമില്ലാത്തതും, ഇച്ഛിച്ചതും നൽകുന്നവൻ അല്ലേ?" ഭാര്യയുടെ മൃദുവായ ആവശ്യം വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ, "പുണ്യഗീതങ്ങളിൽ ഭഗവാനെ കാണുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം," എന്ന് ചിന്തിച്ചു. "വീട് എങ്കിൽ ദാനം ചെയ്യാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ, സത്വരേ?" എന്ന് ചോദിച്ചു. അവൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് നാലു മുഠി അരിപ്പ് ശേഖരിച്ചു, ഒരു തുണിയിൽ കെട്ടി ഭർത്താവിന് നൽകി. അതെടുത്ത്, ബ്രാഹ്മണൻ ദ്വാരകയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; "കൃഷ്ണന്റെ ദർശനം എങ്ങനെ ലഭിക്കാമെന്നു?" എന്ന ചിന്തയോടെ. മൂന്നു പരിസരങ്ങളും, മൂന്നു അങ്കണങ്ങളും കടന്ന്, അജയ്യനായ ഭഗവാന്റെ മാർഗം പിന്തുടരുന്ന അന്ധകവൃഷ്ണികളുടെ വീടുകളിൽ കടന്നു, ഹരിയുടെ പതിനാറായിരം ഭാര്യകളുടെ ഒരവിടയിൽ പ്രവേശിച്ചു. അതിൽ ദിവ്യാനന്ദം ലഭിച്ചതു പോലെ, സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അകയിൽ നിന്ന് ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ട അച്യുതൻ, പ്രിയഭാര്യയുടെ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നിരുന്നുവെങ്കിലും ഉടൻ എഴുന്നേൽക്കുകയും, അടുത്ത് വന്ന്, ആഹ്ലാദപൂർവ്വം ഇരുചെവികൾകൊണ്ടു അവനെ അണയുകയും ചെയ്തു. സ്നേഹിതന്റെ സ്പർശത്തിൽ ആനന്ദിതനായ കൃഷ്ണൻ, വിരളമായവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണൻ, കണ്ണിൽ നിന്നു കണ്ണീരൊഴിച്ചു. സ്നേഹിതനെ കിടക്കയിൽ ഇരിപ്പിച്ചു, സ്വയം അവന്റെ പാദങ്ങൾ തനതായ കൈകളാൽ കഴുകി, അർഹമായ ആദരം നൽകി. ലോകങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഭഗവാൻ, അതു തലയിൽ സ്വീകരിച്ചു, ദിവ്യഗന്ധങ്ങളായ ചന്ദനം, അഗുരു, കുങ്കുമം എന്നിവ കൊണ്ട് അതിഥിയെ അഭിഷേകം ചെയ്തു. സുഗന്ധമുള്ള ധൂപം, ദീപങ്ങളുടെ നിരകൾ, സന്തോഷത്തോടെ സ്നേഹിതനെ പൂജിച്ചു, പാന്സുപരി നൽകി, പശു സമർപ്പിച്ചു, സ്വാഗതം ചെയ്തു. ശ്രീദേവി തന്നെ, പഴകിയ, മലിനമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച, ക്ഷയിച്ച, നരങ്ങൾ ദൃശ്യമായ ദ്വിജനെ യക്ഷപുച്ചം കൊണ്ടു വീശി സേവനം ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ നിർമലകീര്ത്തിയുള്ള ആദരത്തിൽ അഹംഭാവം ഇല്ലാതെ, അകത്തുള്ള സ്ത്രീകൾ അത്ഭുതവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞു. "ഈ ദാരിദ്ര്യവാനായ, ലോകത്തിൽ നിന്ദിതനായ, അവധൂതൻ എന്ത് പുണ്യമാണ് ചെയ്തതെന്ന്?" എന്ന ചിന്ത അവർക്ക് ഉണർത്തി. ശ്രീനിവാസൻ, ലോകങ്ങളുടെ ഗുരു, ശ്രീദേവി കിടക്കയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അ older സഹോദരനെ പോലെ embrace ചെയ്തു. അവർ പരസ്പരം കൈകൾ പിടിച്ച്, ഗുരുകുലത്തിൽ ഉള്ളതിന്റെ സ്മരണകൾ സന്തോഷത്തോടെ പങ്കുവച്ചു. ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, ഗുരുകുലത്തിൽ വിദ്യാഭ്യസവും ഗുരുദക്ഷിണയും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, യോഗ്യയായ ഭാര്യയെ വിവാഹം ചെയ്തോ?" "നീ, ധർമജ്ഞനായവൻ, വീട്ടുജീവിതത്തിലും ധനത്തിലും മനസ്സു ചേരുന്നവനല്ലെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; നീ നിരാശയോടും, ആഗ്രഹമില്ലാതെ, അതിൽ സന്തോഷം കാണുന്നവനല്ല." "ചിലർ, മോഹത്തിൽ ഭ്രമിച്ച മനസ്സോടെ, ദൈവീകസ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞാൻ ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ചെയ്യുന്ന പോലെ, പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു." "ബ്രാഹ്മണാ, ഗുരുകുലത്തിൽ ഒരുമിച്ച് താമസിച്ചിരുന്ന കാലം ഓർക്കുന്നുവോ? ദ്വിജന്മാർ, അറിവ് നേടുന്നവൻ, അന്ധകാരത്തിനെ അതിക്രമിക്കുന്നു." "ഇവിടെ, ധർമ്മപ്രവർത്തനത്തിൽ അർപ്പിതരായവരുടെ ഉത്പത്തി, ദ്വിജന്മാരിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരുടെ ആശ്രമങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠത, ഞാൻ തന്നെയാണ് ജ്ഞാനദാതാവും ഗുരുവും." "വർണ്ണാശ്രമം പിന്തുടരുന്നവരിൽ, യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അറിയുന്നവർ, എന്റെ ഉപദേശത്തിൽ, ലോകസാഗരത്തെ എളുപ്പത്തിൽ അതിക്രമിക്കുന്നു." "ഞാൻ, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അന്തരാത്മാവായ, പൂജയിലും, സന്തതിയിലും, തപസ്സിലും, ശമയിലും തൃപ്തിയാകുന്നില്ല; ഗുരുസേവനിൽ മാത്രം ഞാൻ ഏറ്റവും തൃപ്തനാകുന്നു." ഈപോലെ, ഭഗവാന്റെ അനന്തസ്നേഹവും, ബ്രാഹ്മണസ്നേഹിതന്റെ പുണ്യജീവിതവും, ഗുരുസേവയുടെ മഹത്വവും, സപ്തർഷികളുടെ യാഗരക്ഷയും, ഈ കഥയിലൂടെ പ്രസാദിച്ചു.