ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാൻ സന്നിധിയിൽ അത്യന്തം ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട്, തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം കൃതജ്ഞതയോടെ അർപ്പിച്ചിരുന്ന സിംഹാസനം സ്വീകരിച്ചു. അപ്പോൾ മഹർഷിയുടെ ശിഷ്യനായിരുന്ന രോമഹർഷണനെ അവിടെയിരുന്നവനായി കണ്ടു. രോമഹർഷണനും മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാരും എഴുന്നേറ്റില്ല, കയ്യുകൂപ്പി ആദരവും കാണിച്ചില്ല; അവരവരുടേതായ സീറ്റുകളിൽ ഇരുന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ട മാധവന് അതീവ ക്രോധം ഉദിച്ചുവന്നു. “ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകരായ ഈ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഞങ്ങളെയും മേലായി, ഈ താഴ്ന്ന ജന്മം ഉള്ളവൻ ഇരിക്കുകയാണ്; ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവൻ മരണം അർഹിക്കുന്നു,” എന്ന് ഭഗവാൻ ചിന്തിച്ചു. ദൈവികമഹർഷിയുടെ ശിഷ്യനായി ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളും പുരാണങ്ങളും മറ്റു ചരിത്രങ്ങളും ആഴമായി പഠിച്ചിട്ടും, സ്വയം നിയന്ത്രണമില്ലാതെ, വ്യർത്ഥമായി താൻ പണ്ഡിതനാണെന്നു കരുതുന്നവന് ആ ജ്ഞാനം ഒരുപയോഗവുമില്ല—അഭിനേതാവിന് സ്വയം നിയന്ത്രണമില്ലാത്തപോലെ. “ഇത്തരമുളളവരെ, ധർമ്മത്തിന്റെ ഭാവം ധരിച്ചിട്ടും അത്യന്തം പാപികളായവരെ, സംഹരിക്കാനാണ് ഞാൻ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചതെന്ന് വേദങ്ങൾ പറയുന്നു,” ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ദുഷ്ടനെ വധിക്കാൻ പോലും ഭഗവാൻ തയാറായില്ല; എന്നാൽ ആലോചിച്ച്, കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന കുഷത്തണ്ടുകൊണ്ട് രോമഹർഷണനെ അടി ചെയ്തു. ഇത് കണ്ട മഹർഷിമാർ അതീവ ദുഃഖത്തോടെ, “ഹേ സംകർഷണാ, ഭഗവാനേ, നീ അന്യായം ചെയ്തു!” എന്നു വിളിച്ചു. “ഹേ യദുകുലജ, ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന് ബ്രഹ്മാസനവും, യാഗകാലം മുഴുവൻ ആയുസ്സും ക്ഷീണരഹിതത്വവും നൽകിയിരുന്നു. നീ അറിയാതെ ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തു; യോഗേശ്വരനായ നീയാണെങ്കിലും നിയമത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവല്ല. ഈ പാപം ശുദ്ധീകരിക്കാൻ യോജിച്ച പ്രായശ്ചിത്തം നീ തന്നേ നിർവഹിക്കണം,” എന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട ഭഗവാൻ, “ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഞാൻ നിർദ്ദേശിച്ച പ്രായശ്ചിത്തം നിർവഹിക്കും; ആദികാലത്തെ നിയമം തന്നെ ഇവിടെ സ്ഥാപിക്കട്ടെ. അദ്ദേഹത്തിന് ആയുസ്സും ബലവും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്തതല്ലേ; നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ യോഗശക്തിയാൽ സഫലമാക്കാം,” എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വാക്കും, ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയും, ഞങ്ങൾക്ക് വധം എന്നതും സത്യമാകട്ടെ.” ഭഗവാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “ആത്മാവാണ് പുത്രനായി ജനിക്കുന്നത് എന്നു വേദം പറയുന്നു; അതിനാൽ രോമഹർഷണന്റെ പുത്രൻ, ജീവനും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ബലവും ഉള്ളവനായി, ഈ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുക്കട്ടെ.” “മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് വേണമെന്നുള്ളത് പറയൂ; ഞാൻ അതു നിർവഹിക്കും. ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലാതെ ചെയ്ത ഈ കർമ്മത്തിന് എങ്ങനെ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാമെന്ന് ആലോചിച്ച് പറയൂ,” എന്ന് ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു. മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: “ഇല്വലയുടെ പുത്രനായ ബാലവല എന്ന ഭയങ്കര അസുരൻ ഉണ്ട്; അവൻ എല്ലാ ഉത്സവങ്ങളിലും വന്ന് ഞങ്ങളുടെ യാഗം മലിനമാക്കുന്നു. അവൻ പുഴു, രക്തം, മല, മൂത്രം, മദ്യം, മാംസം എന്നിവയൊക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് മേൽ പെയ്യുന്നു. ഹേ ദശാർഹകുലജ, ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അവനെ സംഹരിക്കണം; അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം.” “ഭാരതഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി, സ്ഥിരചിത്തനായി, പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിൽ ഇരുപത് മാസം സ്നാനം ചെയ്ത് ഭ്രമിച്ച് വന്നാൽ നീ പാപമുക്തനാകും,” എന്നും അവർ നിർദ്ദേശിച്ചു. അതിനുശേഷം, രാജാവ് മഹർഷിയോടു ചോദിച്ചു: “ഭഗവാനായ മുഖുന്ദന്റെ മറ്റൊരു വീര്യപൂർണ്ണമായ കൃത്യവും ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ മഹത്വം ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടാൽ, കാമബാണങ്ങളാൽ ആക്രാന്തനായി അതിന്റെ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കാത്തവനെ മാത്രം ഒഴികെ, ആരാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കാതിരിക്കുക?” “ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന വാക്കുകൾ മാത്രം വാക്കുകളാണ്; അവന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കൈകൾ മാത്രം കൈകളാണ്; അവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളിലും വസിക്കുന്നതിനെ സ്മരിക്കുന്ന മനസ്സാണ് യഥാർത്ഥ മനസ്സും, അവന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുന്ന കാതുകൾ മാത്രം യഥാർത്ഥ കാതുകളുമാണ്. അവന്റെ ഇരുവർണ്ണരൂപത്തിനും നമസ്കരിക്കുന്ന തല മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ തല; അവനെ കാണുന്ന കണ്ണുകൾ മാത്രം യഥാർത്ഥ കണ്ണുകൾ; വിഷ്ണുവിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തരുടെ പാദജലത്തിൽ സേവനം ചെയ്യുന്ന അവയവങ്ങൾ മാത്രം യഥാർത്ഥ അവയവങ്ങൾ.” സൂതൻ പറഞ്ഞു: “വിഷ്ണുരാതനായി അറിയപ്പെടുന്ന രാജാവിന്റെ ഈ ചോദ്യം കേട്ട്, ഭഗവാനായ വാസുദേവനിൽ മനസ്സിൽ ലീനനായ ബദരായണപുത്രൻ ശുകദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു:” “കൃഷ്ണന് ഒരു ബ്രാഹ്മണസ്നേഹിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; വേദങ്ങളിൽ നിപുണനും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അസക്തനും, മനസ്സിൽ ശാന്തനും സ്വയം നിയന്ത്രിതനുമാണ് അവൻ. ഗൃഹസ്ഥനായി ജീവിച്ചിരുന്ന അവൻ, യാദൃശ്ചികമായുള്ള ഉപജീവനത്തിൽ തൃപ്തനായിരുന്നു. അവന്റെ ഭാര്യയും അവനെപ്പോലെ ക്ഷീണിച്ചവളായിരുന്നു; വസ്ത്രം കീറിനിൽക്കുന്നു, ക്ഷാമം മുഖത്തു തെളിയുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടതയും കണ്ടു, ഭക്തിയോടെ അവൾ ഭയഭീതിയോടെ സമീപിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ശ്രീദേവിയുടെ ഭർത്താവും സർവ്വശരണ്യനുമായ ഭഗവാൻ നിന്റെ സുഹൃത്തല്ലേ? ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് ഭക്തിയുള്ളവനും സാത്വതകുലപതിയുമാണ് അവൻ.” “ധർമ്മാത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുന്ന പരമാശ്രയനായ അവനോട് നീ പോകണം. താൽപ്പര്യമില്ലാതിരുന്നാലും ഭഗവാൻ ഭക്തനായി വന്നവർക്കു വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതും നൽകുന്നവനല്ലേ? ഇപ്പോൾ അവൻ ദ്വാരകയിൽ ഭോജ, വൃഷ്ണി, അന്ധകകുലങ്ങളുടെ അധിപനായി വസിക്കുന്നു. അവന്റെ പാദം സ്മരിച്ച് ഭക്തന്മാർക്ക് തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നവനാണ് അവൻ. അവനെ ആരാധിക്കുന്നവനു വേണ്ടതെന്തും നൽകാൻ ലോകഗുരുവിന് എന്ത് തടസ്സം?” ഇങ്ങനെ ഭാര്യയുടെ സാന്ത്വനപൂർവ്വമായ ആവശ്യം വീണ്ടും വീണ്ടും കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: “ഭഗവാനെ സ്തുതിക്കുന്നതിൽ വലിയ ഗുണം മറ്റൊന്നുമില്ല.” ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച്, “നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ദാനം നൽകാൻ ഉണ്ട് എങ്കിൽ പറയൂ,” എന്ന് ഭാര്യയോട് ചോദിച്ചു. അവൾ മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് നാലു മുഠി അവൽ വാങ്ങി, ഒരു തുണിയിൽ കെട്ടി ഭർത്താവിന് നൽകി. അവയെ എടുത്ത്, ആ മഹാബ്രാഹ്മണൻ ദ്വാരകയിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു: “എങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ ദർശിക്കാമെന്നു?” എന്ന ചിന്തയോടെ. അവൻ മൂന്നു മതിലുകളും മൂന്നു പ്രാകാരങ്ങളും കടന്ന്, അച്യുതന്റെ മാർഗം പിന്തുടരുന്ന അന്ധകവൃഷ്ണികളുടെ ഭവനങ്ങളിൽ കടന്നു. ഹരിയുടെ പതിനാറായിരം ഭാര്യമാരിൽ ഒരാളുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, ദൈവാനുഭൂതിയെത്തിയതുപോലെ ഹർഷിതനായി. ദൂരത്ത് നിന്ന് തന്നെ അച്യുതൻ, പ്രിയഭാര്യയുടെ ശയനത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ്, സന്തോഷത്തോടും ആദരത്തോടും കൂടി ബ്രാഹ്മണസ്നേഹിതനെ ഇരുകൈകളാൽ അണച്ചു. പ്രിയസുഹൃത്തിന്റെ സ്പർശനത്തിൽ ആ ബ്രാഹ്മണത്തിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു; കമലനയനായ ഭഗവാൻ ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുനീർ വീഴ്ത്തി. തുടർന്ന്, സുഹൃത്തെ കിടക്കയിൽ ഇരുത്തി, ഭഗവാൻ തന്നെ അവനെ ആദരിച്ചു; വെള്ളം കൊണ്ടുവന്ന് സ്വന്തം കൈകളാൽ അവന്റെ പാദം കഴുകി. രാജാവേ, ലോകശുദ്ധികരനായ ഭഗവാൻ ആ പാദജലം തലയിൽ സ്വീകരിച്ച്, ദിവ്യസന്ദനവും അഗുരുവും കുങ്കുമവും ഉപയോഗിച്ച് അതിഥിയെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.