ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ വിജയം വൃഷ്ണികളാൽ പാടപ്പെട്ടു, അവൻ പൂക്കളാൽ അഭിഷേകിക്കപ്പെട്ടു; വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട നഗരത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു. യോഗേശ്വരനും, ഭഗവാനും, ലോകനാഥനുമായ കൃഷ്ണനെ, മൃഗദൃഷ്ടിയുള്ളവർ ജയിച്ചവനോ തോറ്റവനോ എന്നപോലെ കാണുന്നു. ഇതേസമയം, കുരുക്കളും പാണ്ഡവരും തമ്മിൽ യുദ്ധത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുന്നതായി രാമൻ കേട്ടപ്പോൾ, തീർച്ചയായും യുദ്ധത്തിൽ പങ്കാളിയാകാതിരിക്കാനായി തീർത്ഥയാത്ര എന്ന നിമിത്തത്തിൽ അവൻ യാത്രയായി. പ്രഭാസയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു ദേവന്മാരെയും, ഋഷിമാരെയും, പിതാക്കന്മാരെയും, മനുഷ്യരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൂട്ടുകാരാക്കി സരസ്വതിയുടെ ഉരുക്കരയിൽ കയറി യാത്രചെയ്തു. അവൻ പൃഥൂദക, ബിന്ദുസരസ്, തൃതകൂപ, സുദർശന, വിശാല, ബ്രഹ്മതീർഥ, ചക്ര, കിഴക്കൻ സരസ്വതി എന്നിവ സന്ദർശിച്ചു. പിന്നീട് യമുനയെയും പിന്നെ ഗംഗയെയും അനുഗമിച്ചു, ഭാരത, നൈമിഷാരണ്യത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടെ മഹർഷിമാർ യാഗത്തിൽ ലീനരായിരുന്നുവു. രാമൻ എത്തുന്നതു കണ്ട മഹർഷിമാർ യാഗത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നെങ്കിലും ആചാരപ്രകാരം എഴുന്നേറ്റു, വന്ദിച്ചു, ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. രാമനും തന്റെ അനുചരന്മാരുമൊത്ത് ആദരിക്കപ്പെട്ട്, നൽകിയ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, മഹർഷിയുടെ ശിഷ്യനായ രോമഹർഷണൻ അവിടെയിരുന്നു. അവിടെ സുതൻ എഴുന്നേൽക്കുകയോ, കൈകൂപ്പി ആദരം കാണിക്കുകയോ ചെയ്യാതെ ഇരുന്നതും, മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാർപോലും അതുപോലെ തന്നെ ഇരുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ, മാധവൻ കോപിച്ചു. "ധർമ്മരക്ഷകരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെക്കാൾയും ഞങ്ങളേക്കാളും മേലായി ഈ ജാതികീഴ്മകനായവൻ ഇരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടചിത്തനായ ഇദ്ദേഹം മരണയോഗ്യനാണ്," എന്നു രാമൻ ചിന്തിച്ചു. ദൈവമുനിയുടെയും, അനേകം ഇതിഹാസങ്ങളുടെയും, പുരാണങ്ങളുടെയും, എല്ലാ ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും ശിഷ്യനായിട്ടും, സ്വയം നിയന്ത്രണമില്ലാതെ, വ്യർത്ഥം പണ്ഡിതനെന്നു കരുതുന്നവനു ആ ജ്ഞാനത്തിന് ഗുണമില്ല; ഒരു നടൻ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാത്തപോലെ. ഇങ്ങനെയുള്ള ധർമ്മവേഷം ധരിച്ച പാപികളെയാണ് ഞാൻ ലോകത്തിൽ വന്ന് സംഹരിക്കേണ്ടത്. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ദുഷ്ടനെ കൊല്ലാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, രാമൻ ചിന്തിച്ചു; കൈയിൽ എടുത്ത കുശത്തണ്ടുകൊണ്ട് അവനെ അടി ചെയ്തു. മഹർഷിമാർ ദുഃഖവേദനയോടെ വിളിച്ചു: "സങ്കർഷണാ, ഭഗവൻ, നീ അക്രമം ചെയ്തു!" "യദുകുലജ, ഈ സുതനു ഞങ്ങൾ ബ്രഹ്മാസനവും, യാഗകാലം മുഴുവൻ ആയുസ്സും, ക്ഷീണമില്ലായ്മയും നൽകിയിരുന്നു." "അജ്ഞാനത്തിൽ നീ ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തുവല്ലോ, യോഗേശ്വര, നിന്റെ നാമം പോലും നിയമത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവല്ല." "ഈ കൃത്യം ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം ശുദ്ധീകരിക്കാനാണെങ്കിൽ, ലോകശുദ്ധിയുള്ളവനേ, യഥാവിധി പ്രായശ്ചിത്തം നീ തന്നേ ചെയ്യുക." ഭഗവാൻ ഉത്തരം നൽകി: "ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഞാൻ യഥാവിധി പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യും; ആദ്യയുഗത്തിലെ പോലെ തന്നെ നിയമം നിലനിർക്കട്ടെ." "അവനു നീളും, ബലം, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്നിവ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതായിരുന്നു; നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ യോഗശക്തിയാൽ നിർവഹിക്കും." മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "രാമാ, നിന്റെ വാക്കും, ആയുധശക്തിയും, ഞങ്ങൾക്കുള്ള മരണം എന്നിങ്ങനെ മൂവെയും സത്യമാകട്ടെ." ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ആത്മാവാണ് പുത്രനായി ജനിക്കുന്നത് എന്ന് വേദം പറയുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവന്റെ പുത്രൻ ആയുസ്സും ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ബലവും ഉള്ളവനായി വാചകനാകട്ടെ." "മഹർഷികളേ, നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ആഗ്രഹം? പറയൂ, ഞാൻ അതു നിർവഹിക്കും. എന്റെ അജ്ഞാനത്തിൽ ചെയ്ത കൃത്യത്തിന് എങ്ങനെയാണ് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് ആലോചിച്ച് പറയൂ." മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "ഇല്വലയുടെ പുത്രനായ ബാല്വല എന്ന ഭയങ്കര അസുരൻ ഉണ്ട്; ഓരോ യാഗകാലത്തും വന്ന് ഞങ്ങളുടെ യാഗം മലിനമാക്കുന്നു." "ദശാർഹകുലജ, ആ ദുഷ്ടനെ കൊല്ലുക, അതാണ് ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം. അവൻ പുഴു, രക്തം, മല, മൂത്രം, മദ്യം, മാംസം എന്നിവ ഞങ്ങളിലേക്ക് ചിതറിക്കുന്നു." "ഭാരതഭൂമിയിൽ നിന്നു മനസ്സുതടയാതെ പുറപ്പെട്ട്, പന്ത്രണ്ട് മാസം തീർത്ഥയാത്ര ചെയ്തു ശുദ്ധജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്‌താൽ നീ ശുദ്ധനാകും." ഇതുവരെ കഥ പറഞ്ഞശേഷം, രാജാവ് ചോദിച്ചു: "മഹാനുഭാവാ, അനന്തശക്തിയുള്ള മുഖുന്ദന്റെ മറ്റ് വീര്യപ്രദർശനങ്ങളെയും ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു." "പുണ്യശ്ലോകനായ ഭഗവാന്റെ കഥകൾ ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടാൽ പിന്നെ ആരാണ് കേൾക്കാതിരിക്കുക? മോഹബാണങ്ങളിൽ തളർന്നവനും, അവയുടെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം അറിയാത്തവനും ഒഴികെ ആരും." "ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങൾ പുകഴ്ത്തുന്ന വാക്കുകൾ മാത്രം വാക്കുകളാണ്, അവന്റെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കൈകൾ മാത്രമാണ് കൈകൾ, എല്ലാ ജീവികളിലും വസിക്കുന്ന അവനെ ഓർക്കുന്ന മനസ്സാണ് യഥാർത്ഥ മനസ്സ്, അവന്റെ കഥകൾ കേൾക്കുന്ന കാതുകളാണ് യഥാർത്ഥ കാതുകൾ." "അവനെ നമസ്കരിക്കുന്ന തല മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ തല, അവനെ കാണുന്ന കണ്ണുകളാണ് യഥാർത്ഥ കണ്ണുകൾ, വിഷ്ണുവിന്റെയോ ഭക്തന്മാരുടെയോ പാദജലത്തിൽ സേവനമർപ്പിക്കുന്ന അവയവങ്ങൾ മാത്രമാണ് ശരീരാവയവങ്ങൾ." സൂതൻ പറഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെ വിഷ്ണുരാതനാൽ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വാസുദേവനിൽ മനസ്സു ലയിച്ചിരുന്ന ബദരായണപുത്രൻ ശുകൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു." ശുകൻ പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണനു ഒരു ബ്രാഹ്മണസ്നേഹിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അത്യന്തം വേദപണ്ഡിതനും, വിഷയസുഖങ്ങളിൽ അകപെട്ടിട്ടില്ലാത്തവനും, ശാന്തനും, സ്വയം നിയന്ത്രിതനുമായവൻ." "അവൻ ഗൃഹസ്ഥനായി, ലഭിക്കുന്നതൊക്കെ കൊണ്ടു ജീവിച്ചു; അവന്റെ ഭാര്യയും അവനെപ്പോലെ ക്ഷീണിച്ചവളായിരുന്നു, വസ്ത്രം കീറിപ്പോയ അവസ്ഥയിൽ." "ആ ഭക്തിയുള്ള ഭാര്യ, വാടിയ മുഖത്തോടെയും ഭയത്തോടെയും ഭർത്താവിനെ സമീപിച്ചു പറഞ്ഞു:" "ബ്രാഹ്മണാ, ശ്രീപതിയായ ഭഗവാൻ നിന്റെ സ്നേഹിതൻ അല്ലയോ? ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു ഭക്തിയുള്ളവനും, എല്ലാവർക്കും ആശ്രയവുമായവനും, സാത്വതകുലനാഥനുമായവനുമാണ് അവൻ." "നശ്വരനായ ഗൃഹസ്ഥനായി ദു:ഖിക്കുന്ന നിനക്ക് അവൻ ധനം നൽകുമെന്നുറപ്പാണ്; നീ അവനിലേക്കു പോകുക." "ഇപ്പോൾ അവൻ ദ്വാരകയിൽ ഭോജർ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകർ എന്നിവരുടെ നാഥനായി വസിക്കുന്നു. തന്റെ പാദങ്ങൾ ഓർക്കുന്ന ഭക്തന്മാരെക്കു തന്നെ തന്നേ സമർപ്പിക്കുന്നു. ലോകഗുരുവായ അവൻ ഭക്തന്മാരെ ആവശ്യപ്പെടാത്തതുപോലും നൽകുന്നവനല്ലേ, ആഗ്രഹിച്ചുള്ളത് നൽകാതിരിക്കുമോ?" "ഭാര്യയുടെ ഈ വിനീതമായ പലവട്ടം അഭ്യർത്ഥന കേട്ട ബ്രാഹ്മണൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'ഉയർന്ന സ്തുതികളിൽ പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്ന ഭഗവാനെ കാണുന്നത് വലിയ ലാഭമാണ്.'" "ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചവൻ, 'നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ദാനം നൽകാനുണ്ടോ, സുമധുരേ? എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകണം,' എന്ന് ചോദിച്ചു." "അവൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ നിന്ന് നാലു മുഷ്ടി അവൽ വാങ്ങി, ഒരു തുണിയിൽ കെട്ടി ഭർത്താവിന് ദാനമായി നൽകി.