ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് വരുന്നതു കണ്ട ദന്തവക്രൻ അഹങ്കാരത്തോടെ തന്റെ ഗദ ഉയർത്തി കൃഷ്ണനെ സംവേദിച്ചു. അതിനെതിരെ കൃഷ്ണൻ അതിവേഗം തന്റെ ഗദ കൈപ്പിടിച്ചെടുത്തു, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, കടൽ തീരം ഏറ്റുമുട്ടുന്നപോലെ നേരിട്ട് അവനെ നേരിട്ടു. അഹങ്കാരത്തിൽ കുതിച്ചുള്ള കാരൂഷൻ, മുഖുന്ദനോട് പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യവശാൽ, മഹാഭാഗ്യവശാൽ നീ ഇന്നിവിടെ എന്റെ കാഴ്ചയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ, നീ ഞങ്ങളുടെ അമ്മാവനാണ്, എന്നിരുന്നാലും നിന്റെ സുഹൃത്ത് ആയ എന്നെ കൊല്ലാൻ നീ ശ്രമിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മൂഢാ, ഞാൻ എന്റെ വജ്രംപോലുള്ള ഗദയാൽ നിന്നെ അടിക്കും. ശത്രുവായ ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന രോഗത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, നിന്നെ കൊല്ലുന്നതിലൂടെ ഞാൻ എന്റെ കടം തീർക്കും, സുഹൃത്തുക്കളുടെ സുഹൃത്തെ." ഇങ്ങനെ ദന്തവക്രൻ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആനയെ കോർത്തുപിടിക്കുന്നപോലെ വേദനിപ്പിച്ചു, ഗദ ഉയർത്തി കിടഞ്ഞു, സിംഹം പോലെ ഗർജിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ തലയിൽ അതികഠിനമായി അടി ചവിട്ടി. യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ ആ ശക്തിയേറിയ ഗദയുടെ പ്രഹാരത്തിൽ പോലും അശ്രദ്ധനായി നിന്നു. ഉടനെ തന്നെ കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൗമോദകി ഗദയാൽ ദന്തവക്രന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. ആ പ്രഹാരത്തിൽ ദന്തവക്രന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു, വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി, മുടി, കൈ, കാലുകൾ വ്യാപിപ്പിച്ച് അവൻ നിലത്ത് ചിതറിച്ച് വീണു, ജീവൻ വിടർന്നു. അപ്പോൾ അത്യന്തം സൂക്ഷ്മവും അത്ഭുതകരവുമായ ഒരു പ്രകാശം ദന്തവക്രനിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന് കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു; എല്ലാവരും അതു കണ്ടു, ശിശുപാലനെ കൊല്ലുമ്പോഴുണ്ടായത് പോലെ. ദന്തവക്രന്റെ സഹോദരനായ വിദൂരഥൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, വാൾയും കീളും കൈവശമാക്കി ശ്വാസം മുട്ടി കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് മുന്നോട്ട് പായിച്ചു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ അറ്റം വെട്ടുന്ന ചക്രായുധം ഉപയോഗിച്ച് വിദൂരഥന്റെ തലയും അതിലെ കിരീടവും കണ്ഠാഭരണവും ഒരുമിച്ച് വെട്ടി വീഴ്ത്തി. ഇങ്ങനെ ശാൽവ, സൗഭ, ദന്തവക്രൻ, വിദൂരഥൻ—മറ്റുള്ളവർക്ക് സഹിക്കാനാവാത്ത ശത്രുക്കളെ കൊല്ലി—ദേവന്മാരുടെയും മനുഷ്യരുടെയും പ്രശംസകൾ കൃഷ്ണൻ നേടി. മഹർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, മഹാനാഗന്മാർ, അപ്സരസ്സുകൾ, പിതൃവർഗ്ഗങ്ങൾ, യക്ഷന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, ചാരണമാർ എന്നിവരും കൃഷ്ണന്റെ ജയഗാഥ പാടി പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞു. വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരായവർ ചുറ്റി നിൽക്കേ, അലങ്കൃതമായ നഗരത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു. യോഗേശ്വരനായ കൃഷ്ണൻ, ലോകനാഥൻ, ഭഗവാൻ, ജയിച്ചോ തോറ്റോ എന്നിങ്ങനെ മൃഗദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്കു മാത്രം അങ്ങനെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. അതിനുശേഷം, കുരുക്കളും പാണ്ഡവരും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടക്കാൻ പോകുന്നുവെന്ന വാർത്ത കേട്ട രാമൻ, തീർത്ഥാടനത്തിന്റെ പേരിൽ, യുദ്ധത്തിൽ ഭാഗമാകാതെ, അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. പ്രഭാസതീർഥത്തിൽ സ്നാനം കഴിച്ച് ദേവന്മാരെയും ഋഷിമാരെയും പിതൃവർഗ്ഗത്തെയും മനുഷ്യരെയും സംതൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, സരസ്വതീ നദിയുടെ ഒഴുക്കിനെതിരെ യാത്ര തുടർന്നു. അവൻ പൃഥൂദകം, ബിന്ദുസരസ്, തൃതകൂപം, സുദർശനം, വിശാലം, ബ്രഹ്മതീർഥം, ചക്രം, കിഴക്കൻ സരസ്വതീ എന്നിവിടങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു. തുടർന്ന് യമുനയെയും ഗംഗയെയും അനുഗമിച്ച്, ഭാരത, നൈമിഷാരണ്യത്തിലേക്ക് എത്തി, അവിടെ മഹർഷിമാർ യാഗത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതു കണ്ടു. രാമന്റെ വരവ് കണ്ട മഹർഷിമാർ, ആചാരപ്രകാരം എഴുന്നേറ്റു, വന്ദിച്ചു, ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. അങ്ങനെ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട രാമൻ, അനുചരന്മാരോടൊപ്പം, അർപ്പിതമായ ആസനത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, മഹർഷിയുടെ ശിഷ്യനായ രോമഹർഷണൻ അവിടെ ഇരിക്കുന്നതും, അവൻ എഴുന്നേറ്റു വന്ദിക്കാതിരിക്കുകയും, മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കയും ചെയ്യുന്നതു കണ്ടു. ഇതു കണ്ട മാധവൻ കോപത്തോടെ നോക്കി: "ധർമ്മസംരക്ഷകന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഞങ്ങളെയും മേൽക്കൂരയിലിരുത്തി ഈ അധമൻ ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ദുഷ്ടചിത്തനായ ഇദ്ദേഹം മരണയോഗ്യനാണ്. ദൈവമുനിയായ മഹർഷിയുടെ ശിഷ്യനായിട്ടും, പുരാണങ്ങളും ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ചിട്ടും, ആത്മനിയമമില്ലാതെ, വ്യർഥമായി പണ്ഡിതനെന്ന് കരുതുന്നവർക്കു ആ അറിവ് വിലയില്ല—സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാത്ത നടനോടു സമാനമായിരിക്കും." "ഇത്തരത്തിലുള്ള ധർമ്മവേഷം ധരിച്ച പാപികളെ കൊല്ലാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചതു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദുഷ്ടനെ കൊല്ലുന്നതിൽ നിന്ന് തൽക്ഷണം വിട്ടുനിന്നെങ്കിലും, ചിന്തിച്ചശേഷം കൈയിൽ പിടിച്ച കുശത്തുണ്ടാൽ രോമഹർഷണനെ അടി ചെയ്തു. ഇതു കണ്ട മഹർഷിമാർ ദുഃഖത്താൽ നിലവിളിച്ചു: "സങ്കർഷണാ, നീ അന്യായം ചെയ്തു! യദുകുലജാതനായോ, ഞങ്ങൾ അവനു ബ്രഹ്മാസനവും, ഈ യാഗം കഴിയുന്നവരെ ആയുസ്സും ക്ഷയരഹിതത്വവും നൽകിയിരുന്നു. നീ അജ്ഞാനത്തിൽ ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തു; യോഗേശ്വരനായോ, നിന്റെ നാമം പോലും നിയമത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവല്ല. ഈ പാപം ശുദ്ധീകരിക്കാൻ യഥാവിധി പ്രായശ്ചിത്തം നീ തന്നെയെടുക്കണം." ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഞാൻ ഈ വധത്തിന് വേണ്ട പ്രായശ്ചിത്തം നിർവഹിക്കും; ആദികാലത്തെ നിയമം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടട്ടെ. അവനു ആയുസ്സും ബലവും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും വാഗ്ദാനം ചെയ്തതെല്ലാം ഞാൻ യോഗശക്തിയാൽ സാധിപ്പിക്കും." മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "ഇങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ, രാമാ, നിന്റെ വാക്കും, ആയുധത്തിന്റെ ശക്തിയും, മരണവുമെല്ലാം സത്യമായിരിക്കും." ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ആത്മാവാണ് പുത്രനായി ജനിക്കുന്നത്—വേദം അങ്ങനെ പറയുന്നു. അതിനാൽ, അവന്റെ പുത്രൻ ജീവനും ബലവും ഇന്ദ്രിയശക്തിയും ഉള്ളവനായി പുരാണകഥാപാഠകനാകട്ടെ." "മഹർഷിമാരേ, നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് ആഗ്രഹം? പറയൂ, ഞാൻ അതു ചെയ്തുതരാം. ഞാൻ അജ്ഞാനത്തിൽ ചെയ്ത പാപത്തിന് എങ്ങനെ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാമെന്നു ചിന്തിച്ചു തീരുമാനിക്കൂ." മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "ഇൽവലയുടെ പുത്രനായ ബാൽവല എന്ന ഭയങ്കര അസുരൻ ഉണ്ട്; എല്ലാ ഉത്സവത്തിലും അവൻ വരികയും ഞങ്ങളുടെ യാഗം മലിനമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദശാർഹകുലജാതനായോ, അവൻ നമ്മെ മേൽ പുഴ, രക്തം, മല, മൂത്രം, മദ്യം, മാംസം എന്നിവ ചൊരിയുന്നു. ആ ദുഷ്ടനെ നീ കൊല്ലുക; അതാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമാഗ്രഹം." "ഭാരതഭൂമിയിൽ നിന്ന് നീ മനസ്സുതുറന്ന് പുറപ്പെട്ട്, പന്ത്രണ്ട് മാസം തീർത്ഥാടനങ്ങൾ നടത്തി, കുളിച്ചാൽ, നീ പാപത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധനാകും." അവസാനമായി, രാജാവ് പറഞ്ഞു: "ഭഗവാൻ മുഖുന്ദന്റെ അനന്തശക്തിയുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും വീര്യകൃത്യങ്ങൾ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹർഷേ. പുരുഷോത്തമന്റെ പുണ്യകഥകൾ ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടാൽ പിന്നെ ആരാണ് കേൾക്കാതിരിക്കുക—കാമബാണങ്ങളിൽ കുത്തേറ്റു, അതിന്റെ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കാത്തവരെ ഒഴികെ?" ഇങ്ങനെ, ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും, രാമനും, മഹർഷിമാരും തമ്മിൽ നടന്ന ഈ മഹത്തായ സംഭവങ്ങൾ മഹാഭാരതകാലഘട്ടത്തിൽ നടന്നു.