ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഹാരാജാവേ, അപ്രമേയശക്തിയുള്ള മഹാത്മാവായ മുകുന്ദന്റെ മറ്റു വീര്യപ്രദർശനങ്ങൾകൂടി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് രാജാവ് ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു ഭീകരൻ ആയ ഒരു പദാതി, വലിയ ശക്തിയോടെ ഭൂമിയെ നടുങ്ങിച്ചു കൊണ്ട്, ദണ്ഡം ഉയർത്തി കോപത്തോടെ സമീപിച്ചുവെന്ന് മഹാരാജാവേ, അവിടെ കാണപ്പെട്ടു. ആ ഭയങ്കരൻ തനിക്കെതിരെ വരുന്നതു കണ്ട കൃഷ്ണൻ അതിവേഗം തന്റെ ദണ്ഡം കൈപ്പിടിച്ചെടുത്തു, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, സമുദ്രം കരയുമായി ഏറ്റുമുട്ടുന്നതുപോലെ അവനെ നേരിട്ടു. ആ കാറൂഷൻ, അഹങ്കാരപൂർവം ദണ്ഡം ഉയർത്തി, മുഖുന്ദനോടായി പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യവശാൽ, മഹാഭാഗ്യവശാൽ, നീ ഇന്ന് എന്റെ കാഴ്ചയിൽ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു." പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, നീ ഞങ്ങളുടെ അമ്മാവനാണ്; എന്നിരുന്നാലും, നീ എന്നെ, നിന്റെ സ്നേഹിതനെയും കൂട്ടാളിയെയും കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മൂഢാ, ഞാൻ എന്റെ വജ്രംപോലെയുള്ള ദണ്ഡംകൊണ്ട് നിന്നെ സംഹരിക്കും." "ഇങ്ങനെ ഞാൻ എന്റെ കടം തീർക്കും, സ്നേഹിതൻമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോനെ, ബന്ധുവേഷം ധരിച്ച് ശത്രുവായി വന്നവനെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന രോഗത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ." ഇങ്ങനെ കടുത്ത വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആനയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു, ആ കാറൂഷൻ സിംഹം പോലെ ആർത്തനാദം മുഴക്കി ദണ്ഡംകൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു. ആയിരത്തും യാദവശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ അങ്ങിനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദണ്ഡംകൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ടിട്ടും അലിഞ്ഞില്ല; മറിച്ച്, തന്റെ ദണ്ഡമായ കൗമോദകി ഉയർത്തി, കൃഷ്ണൻ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. ആ ദണ്ഡത്തിന്റെ പ്രഹാരത്തിൽ അവന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു, വായിൽ നിന്നു രക്തം പുകയിച്ചു, മുടി, കൈകൾ, കാലുകൾ വ്യാപിപ്പിച്ച് അവൻ അശരീരമായ് നിലത്തു വീണു. അപ്പോൾ, അത്യന്തം സൂക്ഷ്മവും അത്ഭുതകരവുമായ ഒരു പ്രകാശം അങ്ങിനെ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു, എല്ലാം ജീവികളും നോക്കിനിൽക്കേ—ശിശുപാലനെ സംഹരിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ചതുപോലെ, മഹാരാജാവേ. അവന്റെ സഹോദരനായ വിദൂരഥൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, കത്തിയും കവചവും എടുത്തു, ദീർഘശ്വാസം വലിച്ച്, കൃഷ്ണനെ സംഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുവന്നു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, വെട്ടുപ刀ംപോലെ മൂർച്ചയുള്ള ചക്രംകൊണ്ട് അവന്റെ തലയും അതിലെ കിരീടവും കുണ്ഡലവും ഒപ്പം ഛേദിച്ചു. ഇങ്ങനെ ശാൽവനെയും, സൗഭനെയും, ദന്തവക്രനെയും അവന്റെ സഹോദരനെയും—മറ്റുള്ളവർക്കു സഹിക്കാനാകാത്ത ശത്രുക്കളെ—കൃഷ്ണൻ സംഹരിച്ചു; ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും അവനെ പ്രസംസിച്ചു. മഹർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗാന്ധർവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, മഹാനാഗങ്ങൾ, അപ്സരസ്സ്, പിതൃഗണം, യക്ഷന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, ചാരണമാർ തുടങ്ങിയവർ—all അവന്റെ വിജയഗാഥ പാടിച്ചു, പൂവുകൾ ചൊരിഞ്ഞു; വൃശ്ണികൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അലങ്കൃതമായ നഗരത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു. ഇങ്ങനെ യോഗേശ്വരനായ, ഭഗവാൻ, ജഗന്നാഥൻ കൃഷ്ണൻ, മൃഗദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്ക് ജയിച്ചു എന്നോ പരാജയപ്പെട്ടു എന്നോ തോന്നുന്നു. അതിനുശേഷം, കുരുക്കളും പാണ്ഡവരും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടത്താൻ ഒരുക്കമെടുക്കുന്നതു കേട്ട രാമൻ, തീർത്ഥയാത്ര എന്ന വ്യാജത്തിൽ, പാർശ്വനിരീക്ഷകനായി യാത്രപുറപ്പെട്ടു. പ്രഭാസത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ദേവന്മാരെയും, മഹർഷിമാരെയും, പിതൃഗണത്തെയും, മനുഷ്യരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ സരസ്വതിയുടെ പുറംവശം അനുസരിച്ച് യാത്രചെയ്തു. പൃഥൂദക, ബിന്ദുസരസ്, തൃതകൂപ, സുധർശന, വിശാല, ബ്രഹ്മതീർത്ത, ചക്ര, കിഴക്കൻ സരസ്വതി എന്നീ തീർത്ഥങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു. പിന്നീട് യമുനയെയും പിന്നെ ഗംഗയെയും അനുഗമിച്ച്, ഭാരത, നൈമിഷാരണ്യത്തിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, അവിടെ മഹർഷിമാർ ദീർഘയാഗത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. അവിടെയെത്തിയ രാമനെ, യാഗത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന മഹർഷിമാർ ആചാരപ്രകാരം സ്വീകരിച്ചു, എഴുന്നേറ്റു, നമസ്കരിച്ചു, ആദരവോടെ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. ഇങ്ങനെ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, അനുചരന്മാരോടൊപ്പം ഭഗവാൻ ഇരിപ്പിടം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, മഹർഷിശിഷ്യനായ രോമഹർഷണൻ അവിടെ ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു. എന്നാൽ സുതനായ അവൻ എഴുന്നേറ്റില്ല, കയ്യുകൂട്ടി നമസ്കരിച്ചില്ല, ഇരിക്കയായിരുന്നു; മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ. ഇതു കണ്ട മാധവൻ കോപിച്ചു. "ധർമ്മരക്ഷകന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഞങ്ങളെയും മറികടന്ന് ഈ നിസ്സരനായവൻ ഉയർന്നിരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള ഇദ്ദേഹം മരണയോഗ്യനാണ്. ദിവ്യഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യനായി, അനേകം ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ചിട്ടും, സ്വയം ശാസനം ഇല്ലാത്തവനും, അഹങ്കാരപൂർവ്വം പണ്ഡിതനായി കണക്കാക്കുന്നവനും വിജ്ഞാനത്തിന് ഗുണമില്ല—സ്വയം ശാസനം നേടാത്ത നടനിൽപോലെ." "ഇതിനു വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നത്—ധർമ്മവേഷം ധരിച്ച അദ്ധമന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ ദുഷ്ടനെ കൊല്ലാതിരുന്നെങ്കിലും, ചിന്തിച്ചു, കൈയിൽ പിടിച്ച കുശത്തണ്ട് കൊണ്ട് അവനെ അടി ചെയ്തു. മഹർഷിമാർ ദുഃഖത്തോടെ നിലവിളിച്ചു: "സംകർഷണാ, നീ അധർമ്മം ചെയ്തു! യദുകുലജാതനായ ഭഗവാൻ, ഞങ്ങൾ അവനെ ബ്രഹ്മാസനവും, ഈ യാഗം കഴിയുന്നതുവരെ ആയുസ്സും ക്ഷയരഹിതത്വവും നൽകിയിരുന്നു. അജ്ഞാനത്തിൽ നീ ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തു; ധർമത്തിൽ നിന്നു നീയും ഒഴിവല്ല." "ഇത് ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം ശുദ്ധീകരിക്കുമെങ്കിൽ, ലോകശുദ്ധീകരകനായോനെ, യോചിതമായ പ്രായശ്ചിത്തം നീയേ തന്നെ നിർവഹിക്കണം, മറ്റൊരാൾ നിർദ്ദേശിക്കാതെ." അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "ലോകക്ഷേമത്തിനായി, ഞാൻ ഈ വധത്തിന് നിർദ്ദിഷ്ടമായ പ്രായശ്ചിത്തം നിർവഹിക്കും; ആദ്യയുഗത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നിയമം പുനഃസ്ഥാപിക്കട്ടെ." "അവനു ദീർഘായുസ്സും ബലം ഇന്ദ്രിയങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്തതല്ലേ? നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ യോഗശക്തിയാൽ നടപ്പിലാക്കും." മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെയാകട്ടെ, രാമാ—നിന്റെ വാക്കും, ആയുധശക്തിയും, മരണമെന്ന സത്യവും നിലനിൽക്കട്ടെ." ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "പുത്രൻ തന്നെയാണ് ആത്മാവിന്റെ ജനനം—വേദം അങ്ങനെയാണു പറയുന്നു; അതിനാൽ, അവന്റെ പുത്രൻ വാഗ്‌മിയാകട്ടെ, ദീർഘായുസ്സും ഇന്ദ്രിയബലവും ഉള്ളവനാകട്ടെ." "നിങ്ങളുടെ ഇച്ഛ എന്താണ്, മഹർഷിമാരേ? പറയൂ, ഞാൻ അത് നിർവഹിക്കും. എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ അജ്ഞാനപാപത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാമെന്നു നിങ്ങൾ ആലോചിച്ചു പറയൂ." മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "ഇൽവലപുത്രനായ ബാല്വല എന്ന ഒരു ഭയങ്കര അസുരൻ ഉണ്ട്; ഓരോ മഹോത്സവത്തും വരികയും ഞങ്ങളുടെ യാഗം മലിനമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദശാർഹനന്ദനാ, അദുഷ്ടനെ ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സംഹരിക്കണം—അതാണ് ഞങ്ങളുടെ പരമാവശ്യമായ പ്രാർത്ഥന. അവൻ പൂയം, രക്തം, മല, മൂത്രം, മദ്യം, മാംസം തുടങ്ങിയവ ഞങ്ങളിലേക്ക് ചൊരിയുന്നു." "പിന്നീട്, ഭാരതഭൂമി വിട്ട്, മനസ്സുതടിച്ചുകൊണ്ട്, പന്ത്രണ്ടു മാസം തീർത്ഥാടനം നടത്തി, പുണ്യസ്നാനങ്ങൾ ചെയ്ത് നീ ശുദ്ധനാകും." ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ അനന്തശക്തിയും ധർമ്മരക്ഷണത്തിനായുള്ള മഹത്വവും മഹാരാജാവിന് വിശദീകരിച്ചു.