ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജസര്‍വ്വജ്ഞനേ, ചില മഹർഷിമാർ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ പരസ്പരം വിരുദ്ധമാകുമ്പോൾ, അവർക്ക് സത്യമായ ഓർമ്മയില്ലെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം, മോഹം, മമത, ഭയം എന്നിവ എവിടെയാണ്? അവയെല്ലാം ഇല്ലാതാക്കുന്ന അവിച്ഛിന്നമായ ജ്ഞാനവും, അക്ഷയമായ ഐശ്വര്യവും നിന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നപ്പോൾ അവയ്ക്ക് സ്ഥാനം എവിടെയാണ്? ഭഗവാന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ സ്വയം ജ്ഞാനം പ്രാപിച്ച ജ്ഞാനികൾ, അനാദികാലം തുടർന്ന സ്വമോഹത്തിന്റെ ബന്ധനം തകർക്കുന്നു. അവർ സ്വയം പരമമായ ഐശ്വര്യത്തിൽ എത്തുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക് ഭ്രമം എങ്ങനെയെത്തും? ഈ സമയത്ത്, ശാൽവൻ ആയുധങ്ങളുടെ വലിയൊരു കൂട്ടത്തോടെ ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ, ധൈര്യത്തിൽ പരാജയമില്ലാത്ത കൃഷ്ണൻ ബാണങ്ങളാൽ ശാൽവന്റെ കാവചം, വില്ല്, മുകുടം എന്നിവ തകർക്കുകയും, ശത്രുവിന്റെ സൗഭനഗരം ഗദയാൽ തകർക്കുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണന്റെ ഗദയാൽ ബാധിക്കപ്പെട്ട സൗഭം, അവന്റെ കൈകളാൽ ചിതറപ്പെട്ടു, ആയിരം ഭാഗങ്ങളായി വെള്ളത്തിൽ വീണു. അതു ഉപേക്ഷിച്ച്, ശാൽവൻ തന്റെ ഗദ എടുത്ത് നിലത്തിറങ്ങി, അതിവേഗം അച്യുതനിലേയ്ക്ക് ഓടി. ശാൽവൻ ഗദയുമായി ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അതിശയകരമായ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈവെട്ടി; പിന്നെ, ലോകാന്തസൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന തന്റെ ചക്രം എടുത്ത് ശാൽവനെ വധിക്കാൻ തയ്യാറായി. അച്യുതൻ ആ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച്, കുണ്ദലവും മുകുടവും അലങ്കരിച്ചിരുന്ന മായാവിയുടെ തല വെട്ടി വീഴ്ത്തി, ഇന്ദ്രൻ വൃത്രനെ വജ്രംകൊണ്ട് വധിച്ചതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് "അയ്യോ!" എന്നുള്ള നിലവിളികൾ ഉയർന്നു. ആ ദുഷ്ടൻ വീണു, സൗഭം തകർന്ന് പോയപ്പോൾ, ദേവതകളുടെ സംഘങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ ദമരു മുഴക്കിയതും, ദന്തവക്രൻ, ശൽവന്റെ സുഹൃത്ത്, ക്രോധത്തോടെ പ്രതികാരം ചെയ്യാനായി മുന്നോട്ട് വന്നതും സംഭവിച്ചു. ഇതോടെ, പുണ്യഭാഗവതപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാം ഭാഗം, "ശാൽവവധം" എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ദന്തവക്രനും വിദൂരഥനും ബലരാമൻ സൂതനെ വധിച്ചതും, അങ്ങനെ എഴുപത്തി എട്ടാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, പൗണ്ഡ്രകൻ തുടങ്ങിയ ദുഷ്ടന്മാർ ഈ ലോകം വിട്ടുപോയ ശേഷവും, കൃഷ്ണൻ അവരെ പരമസൗഹൃദത്തോടെ സമീപിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു പടയാളി, അതിശക്തനും ക്രോധഭരിതനും ആയ ഗദയുമായി ഭൂമിയെ നടുങ്ങിച്ചുകൊണ്ട്, മഹാരാജാവേ, മുന്നോട്ട് വന്നത് കണ്ടു. അവനെ ഇങ്ങനെ വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ, ഉടൻ തന്റെ ഗദ പിടിച്ച് രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, സമുദ്രം കരയുമായി ഏറ്റുമുട്ടുന്നതുപോലെ അവനെ നേരിട്ടു. ആ കരു‍ഷൻ തന്റെ ഗദ ഉയർത്തി, അഭിമാനത്തോടെ മുഖുന്ദനോട് പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യവശാൽ, മഹാഭാഗ്യവശാൽ, നീ ഇന്നെന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ എത്തി." "നീ ഞങ്ങളുടെ അമ്മാവനാണ് കൃഷ്ണാ; എന്നിരുന്നാലും, നീ എന്നെ, നിന്റെ സുഹൃത്തെയും ബന്ധുവിനെയും, കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മൂഢാ, ഞാൻ വജ്രംപോലെയുള്ള എന്റെ ഗദകൊണ്ട് നിന്നെ വധിക്കും." "അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഞാൻ എന്റെ കടം തീർക്കും; ശത്രുവായി ഭാസിക്കുന്ന ബന്ധുവിനെ വധിച്ചാൽ, ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന രോഗം നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ." അവൻ ഇങ്ങനെ കഠിനവാക്കുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ഉണർത്തി, ആനയെ തുള്ളിപ്പിടിക്കുന്നപോലെ, ഗദകൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ തലയ്ക്ക് പ്രഹരിച്ചു, സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ചു. എന്നാൽ യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠൻ അങ്ങോട്ട് നീങ്ങാതെ നിന്നു; കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൗമോദകി ഗദകൊണ്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. ആ പ്രഹരത്തിൽ ഹൃദയം തകർന്ന്, വായിൽനിന്ന് രക്തം ഒഴുകി, മുടിയും കൈകളും കാലുകളും പടർന്നു അവൻ നിലത്തു വീണു. അപ്പോൾ, അതി സൂക്ഷ്മവും അത്ഭുതകരമായ പ്രകാശം കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു; എല്ലാ ജീവികളും അതു കണ്ടു — ശിശുപാലവധത്തിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ. അവന്റെ സഹോദരൻ വിദൂരഥൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, വാൾക്കും കവചവുമുമായി കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു മുന്നോട്ട് വന്നു. അവൻ ഓടിയെത്തുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ മൂർച്ചയുള്ള ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ തല, മുകുടം, കുണ്ദലങ്ങൾ സഹിതം വെട്ടി വീഴ്‌ത്തിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ശാൽവനും സൗഭവും ദന്തവക്രനും അവന്റെ സഹോദരനും — മറ്റുള്ളവർക്കു സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശത്രുക്കളെ — ഭഗവാൻ വധിച്ചു. ദേവതകളും മനുഷ്യരും ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചു. മഹർഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, മഹാനാഗങ്ങൾ, അപ്സരസ്സ്, പിതൃവർഗ്ഗങ്ങൾ, യക്ഷന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, ചാരണമാർ — ഇവരൊക്കെയും ഭഗവാന്റെ ജയഗാഥ പാടി, പൂക്കൾ ചൊരിയുകയും ചെയ്തു. വൃഷ്ണികളുടെ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അലങ്കൃതമായ നഗരത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു. ഭഗവാൻ യോഗേശ്വരനും, ലോകനാഥനും, ഭാഗ്യവാനുമായ കൃഷ്ണനെ, മൃഗദൃഷ്ടിയുള്ളവർ ജയിച്ചവനോ തോറ്റവനോ എന്നപോലെ കാണുന്നു. പിന്നീട്, കുരുക്കളും പാണ്ഡവരും യുദ്ധത്തിനായി തയ്യാറെടുക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, ബലരാമൻ തീർത്ഥാടനം എന്ന വ്യാജത്തിൽ, ഉഭയപക്ഷത്തെയും അനുകൂലിക്കാതിരിക്കാൻ, യാത്രയായി. പ്രഭാസയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ദേവന്മാരെയും, മുനികളെയും, പിതൃകളെയും, മനുഷ്യരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ സരസ്വതിദീർഘയാത്ര ആരംഭിച്ചു. അദ്ദേഹം പൃഥൂദക, ബിന്ദുസരസ്, തൃതകൂപം, സുദർശനം, വിശാലം, ബ്രഹ്മതീർഥം, ചക്രം, കിഴക്കേ സരസ്വതി എന്നിവ സന്ദർശിച്ചു. തുടർന്ന്, യമുനാനദിയും ഗംഗയും പിന്തുടർന്ന്, ഭാരതാവേ, വൈദികയാഗം നടക്കുന്ന നൈമിശാരണ്യത്തിൽ എത്തി. അവിടെ, ദീർഘയാഗത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന മഹർഷിമാർ ബലരാമനെ ആചാരപ്രകാരം സ്വീകരിച്ചു, എഴുന്നേറ്റു, വന്ദിച്ചു, ആദരവോടെ സ്നേഹപൂർവം അഹ്വാനിച്ചു. അങ്ങനെ ബലരാമനും അനുചരന്മാരും ആദരപൂർവം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, മഹർഷിശിഷ്യനായ രോമഹർഷണമെന്ന സൂതൻ അവിടെ ഇരിക്കുന്നതും, അവൻ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുകയോ, കയ്യുകൂപ്പി ആദരിക്കുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതും, മറ്റു ബ്രാഹ്മണന്മാർപോലും അങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കുന്നതും ബലരാമൻ കണ്ടു. "ഈ ജന്മനാ താഴ്ന്നവൻ, ധർമ്മരക്ഷകരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ഞങ്ങളെയും വെച്ച് മുകളിലിരിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെയുള്ള ദുഷ്ടചിത്തൻ മരണയോഗ്യനാണ്," എന്ന് ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. ദൈവമുനിയോടു ശിഷ്യനായിട്ടും, അനേകം ഇതിഹാസങ്ങളും പുരാണങ്ങളും ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളും പഠിച്ചിട്ടും, സ്വയം നിയന്ത്രണമില്ലാത്തവനും, വ്യർഥമായ അഭിമാനത്തിൽ പഠിതനാണെന്നു കരുതുന്നവനും, അവന്റെ ജ്ഞാനം ഗുണകരമല്ല — സ്വയം നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത നടൻപോലെയാണ് അവന്റെ അവസ്ഥ. ഇതെല്ലാം നിമിത്തം തന്നെയാണ് ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് അവതരിച്ചത്; ധർമ്മത്തിന്റെ വേഷം ധരിച്ചിട്ടും അകത്തളത്തിൽ പാപികളായവരെ ഞാൻ വധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭഗവാൻ ദുഷ്ടനെ കൊല്ലുന്നതിൽ നിന്ന് താൽക്കാലികമായി വിട്ടുനിന്നെങ്കിലും, ചിന്തിച്ച്, കൈയിൽ എടുത്ത കുശത്തണ്ടുകൊണ്ട് രോമഹർഷണനെ പ്രഹരിച്ചു. മഹർഷിമാർ അതു കണ്ടു ദുഃഖത്തോടെ നിലവിളിച്ചു: "സങ്കർഷണാ, നീ അന്യായം ചെയ്തു!" "യാദവകുലജാ, ഞങ്ങൾ അവനു ബ്രഹ്മാസനം, ഈ യാഗകാലം മുഴുവൻ ജീവനും ക്ഷയരഹിതത്വവും നൽകിയിരുന്നു." "അറിയാതെ നീ ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തിരിക്കുന്നു, യോഗേശ്വരാ; നിന്റെ പേര് പോലും ധർമ്മനിയമത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവല്ല.