ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശാല്വൻ്റെ യുദ്ധം ശാല്വൻ്റെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ, ദ്രൗപദിയുടെ അപഹരണവും സഹോദര-in-law-ന്റെ വധവും ഓർത്ത്, ശാല്വനെ ദുഷ്ടൻ എന്നു വിളിച്ച് യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. "നിന്റെ മൂലമാണ് എന്റെ സുഹൃത്ത് സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടത്, ഭാര്യയെ അപഹരിച്ചു. നീ അശ്രദ്ധയായി പ്രവർത്തിച്ചു," എന്ന് ശാല്വയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. "നീ ധൈര്യത്തോടെ എന്റെ മുമ്പിൽ വരുമെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ ദിവസം ഞാൻ നിനയെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് തിരികെ വരാത്ത വഴിയിലേക്ക് അയക്കും," എന്ന് ശാല്വൻ ഭീഷണിയോടെ പറഞ്ഞു. പുണ്യൻ ആയ കൃഷ്ണൻ അവനെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "നീ വെറുതെ അഹങ്കരിക്കുന്നു, മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവനേ; മരണൻ നിന്റെ അടുത്ത് നിലകൊള്ളുന്നത് നീ കാണുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വാക്കുകളിൽ അല്ല, പ്രവർത്തികളിൽ ധൈര്യവും വീര്യവും കാണിക്കുന്നു." ഇതു പറഞ്ഞ ശേഷം, കൃഷ്ണൻ ക്രുദ്ധിയോടെ തന്റെ ഭയാനകമായ ഗദ കൊണ്ട് ശാല്വന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. ശാല്വൻ വിറച്ചു, രക്തം ഛർദിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ ഗദയെ തള്ളിയ ശാല്വൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. കുറേ നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരു മനുഷ്യൻ അച്യുതന്റെ അടുത്ത് വന്നു, നമസ്കരിച്ചു, കരയുന്നു പറഞ്ഞു: "ദേവകിയുടെ സന്ദേശം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ വന്നത്." "കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ളവാ, നിന്റെ പിതാവിനെ ശാല്വയും അവന്റെ കൂട്ടരും縛bind ചെയ്ത്, മൃഗത്തെ പോലെ കൊണ്ടുപോയി." ഈ ദുഃഖവാർത്ത കേട്ടു, കൃഷ്ണൻ സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങി, മനുഷ്യസ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചു, വിഷാദവും കരുണയും പ്രകടിപ്പിച്ചു, സാധാരണ മനുഷ്യൻ പോലെ സംസാരിച്ചു: "എന്റെ പിതാവും, ഭയമില്ലാത്ത രാമനും, ദേവതകളും അസുരരും കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തവരും, ശാല്വ എന്ന ചെറിയ മനുഷ്യൻ കൊണ്ടുപോയത് എങ്ങനെ? വിധിയുടെ ശക്തി ഇതാണ്." ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, സൗഭയുടെ അധിപൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, കൃഷ്ണനെ വാസുദേവനെ കൊണ്ടുപോലെ കൊണ്ടുവന്ന് പറഞ്ഞു: "ഇവനാണ് നിന്റെ പിതാവ്, നീ ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ മുന്നിൽ കൊല്ലും. നീ യഥാർത്ഥ പ്രഭുവാണെങ്കിൽ, അവനെ രക്ഷിക്കൂ, മണ്ടനേ." അങ്ങനെ ക Krishnaനെ പരിഹസിച്ച ശാല്വൻ, വഞ്ചകൻ, വാൾ എടുത്തു, അനകദുന്ദുഭിയുടെ തല പിടിച്ചു, സൗഭയിലേക്ക് ആകാശത്തിൽ കടന്നു. ആ സമയത്ത്, കൃഷ്ണൻ സ്വഭാവിക സ്നേഹത്തിൽ മുങ്ങി, തന്റെ ജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഒരു നിമിഷം അകമതിയിൽ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ, ശാല്വൻ മായയുടെ ഉപദേശ പ്രകാരം സൃഷ്ടിച്ച ദേവീമായയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉണർന്ന അച്യുതൻ, സന്ദേശവാഹകനെയും പിതാവിന്റെ ശരീരവും കാണുന്നില്ല. സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുന്ന മനുഷ്യനുപോലെ, ശത്രുവിനെ ആകാശത്തിൽ, സൗഭയിൽ നിലകൊള്ളുന്നത് കണ്ടു. ചില സന്യാസികൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു, എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ പരസ്പരം വിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ, അവർക്ക് യഥാർത്ഥ ഓർമ്മയില്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന ദുഃഖം, മോഹം, സ്നേഹം, ഭയം—ഇവയും, നിന്റെ അക്ഷതമായ ജ്ഞാനവും, അക്ഷയമായ പ്രഭുത്വവും എവിടെ? കൃഷ്ണന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ സ്വയംജ്ഞാനം നേടുന്ന ജ്ഞാനികൾ, ആദിയില്ലാത്ത സ്വമോഹം നശിപ്പിക്കുന്നു. അവർ അനന്തമായ പ്രഭുത്വം നേടുന്നു; പരമത്തെത്തിയവരെ എങ്ങനെ ഭ്രാന്ത് സ്പർശിക്കും? ശാല്വൻ പല ആയുധങ്ങളുമായി ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, വീര്യത്തിൽ പരാജയപ്പെടാത്ത കൃഷ്ണൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാല്വന്റെ കിരീടവും, കവചവും, വില്ലും തകർത്തു, ശത്രുവിന്റെ സൗഭ കോട്ടയെ ഗദ കൊണ്ട് തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ ഗദയാൽ സൗഭം ആയിരം ഭാഗങ്ങളായി തകർന്നു, വെള്ളത്തിൽ വീണു. ശാല്വൻ അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ഗദ എടുത്തു, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടി. ശാല്വൻ ഗദയുമായി ചാർജ്ജ് ചെയ്തപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അതി മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ വെട്ടി, അതിനുശേഷം അത്ഭുതമായ ചക്രം എടുത്തു, അന്ത്യകാലത്തിലെ സൂര്യനെ പോലെ ജ്വലിച്ചു, ശാല്വനെ കൊല്ലാൻ ഒരുക്കി. കൃഷ്ണൻ ചക്രം കൊണ്ട് മായാധിപനായ ശാല്വന്റെ കിരീടം, കുന്തൽ, തല വെട്ടി. ഇന്ദ്രൻ വൃത്രനെ വജ്രം കൊണ്ട് കൊല്ലുന്നതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ "അയ്യോ!" എന്ന വിളികൾ ഉയർന്നു. അവൻ വീണു, സൗഭം ഗദയാൽ നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ താളം വച്ചു. ശാല്വയുടെ സുഹൃത്ത് ദന്തവക്രൻ, ക്രോധത്തോടെ പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. ശാല്വൻ്റെ വധം എന്ന അദ്ധ്യായം, പവിത്രമായ ഭാഗവതപുരാണത്തിൽ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ എഴുപത്തേഴാം അദ്ധ്യായം ഇതോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ദന്തവക്രൻ്റെ വധം ഇനി, ദന്തവക്രനും, അവന്റെ സഹോദരൻ വിദ്യുറഥനും, ബാലരാമൻ സുതയെ വെട്ടിയതും എന്ന അദ്ധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ശിശുപാലൻ, ശാല്വൻ, പൗന്ദ്രകൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ദുഷ്ടത—even after their deaths—കൃഷ്ണൻ അതിജീവിത സൗഹൃദത്തോടെയാണ് പ്രതികരിച്ചത്. പിന്നെ, ഒരു പദാതി, ഗദയുമായി, ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ച്, ഭീമമായ ശക്തിയോടെ, രാജാവേ, മുന്നോട്ട് വരുന്നത് കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ അതിനെ കണ്ടു, വേഗത്തിൽ തന്റെ ഗദ എടുത്തു, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, സമുദ്രം തീരം കാണുന്നതുപോലെ അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു. ഗദ ഉയർത്തി, കാരുഷൻ, അഹങ്കാരത്തോടെ, മുകുന്ദനോട് പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യവശാൽ, വലിയ ഭാഗ്യവശാൽ, നീ ഇന്ന് എന്റെ കാഴ്ചയിൽ വന്നിരിക്കുന്നു." "നീ എന്റെ മാതൃപക്ഷ ബന്ധുവാണ്, കൃഷ്ണാ, പക്ഷേ നീ എന്നെ, സുഹൃത്തെയും കൂട്ടാളിയെയും കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മണ്ടനേ, ഞാൻ വജ്രം പോലെ കഠിനമായ ഗദകൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലും." "അവനെ കൊല്ലുമ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ കടം തീർക്കും, സുഹൃത്തിന്റെ ശത്രുവായ ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നത് ശരീരത്തിലെ രോഗം നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ." അങ്ങനെ, കൃഷ്ണനെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു, ആനയെ ചൊടിക്കുന്നപോലെ, ഗദകൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു, സിംഹം പോലെ ഗർജിച്ചു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഗദകൊണ്ട് അടിച്ചതിനും, യദുവംശത്തിലെ മുഖ്യനായ കൃഷ്ണൻ ചലിച്ചില്ല; കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഗദ കൗമോദകിയാൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. ഗദയുടെ പ്രഹരത്തിൽ ഹൃദയം തകർന്നു, രക്തം വായിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നു; മുടി, കൈ, കാലുകൾ ചാടിച്ച്, അവൻ നിലത്ത് മരിച്ചു വീണു. അപ്പോൾ, അതി സൂക്ഷ്മവും അത്ഭുതവുമായ പ്രകാശം കൃഷ്ണനിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, എല്ലാ ജീവികളും നോക്കി; ശിശുപാലന്റെ വധത്തിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ, രാജാവേ. വിദ്യുറഥൻ, ദന്തവക്രന്റെ സഹോദരൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, വാൾ, കവചം എടുത്ത്, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, ശ്വാസം വേഗത്തിൽ എടുത്തു, മുന്നോട്ട് വന്നു. കൃഷ്ണൻ, അതി മൂർച്ചയുള്ള ചക്രം കൊണ്ട്, അവന്റെ തല—കിരീടവും കുന്തലവും അടങ്ങിയതും—വെട്ടി. ഇങ്ങനെ, ശാല്വ, സൗഭ, ദന്തവക്രൻ, വിദ്യുറഥൻ—മറ്റുള്ളവർക്കു സഹിക്കാനാകാത്ത ശത്രുക്കളെ—കൊലപ്പെടുത്തി, ദേവതകളും മനുഷ്യരും കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു. മഹർഷികൾ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവർ, വിദ്യാധരർ, മഹാനാഗങ്ങൾ, അപ്പ്സരസ്, പിതൃഗണം, യക്ഷർ, കിന്നർ, ചാരൺ—all praised him. അവന്റെ വിജയം പാടിയും, പൂക്കൾ വിതറിയും, വൃഷ്ണികളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അലങ്കരിച്ച നഗരത്തിലേക്ക് കൃഷ്ണൻ പ്രവേശിച്ചു. യോഗാധിപനായ കൃഷ്ണൻ, ലോകാധിപൻ, അനുഭവത്തിൽ ജയിച്ചവൻ അല്ലെങ്കിൽ തോറ്റവൻ എന്നതിനെ, ജഡദൃഷ്ടിയുള്ളവർ മാത്രമാണ് കാണുന്നത്. അപ്പോൾ, കുരുവും പാണ്ഡവരും തമ്മിൽ യുദ്ധം ഒരുക്കുന്നതിന്റെ വാർത്ത കേട്ടു, ബാലരാമൻ തീർത്ഥാടനം എന്ന നിമിത്തത്തിൽ, പാർശ്വം പിടിച്ച്, പ്രഭാസയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു, ദേവതകൾ, മഹർഷികൾ, പിതൃകൾ, മനുഷ്യരെ സംതൃപ്തമാക്കി, ബ്രാഹ്മണരോടൊപ്പം സർസ്വതിയുടെ ഉരയിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, ശാല്വൻ, ദന്തവക്രൻ, വിദ്യുറഥൻ എന്നിവരുടെ വധവും, കൃഷ്ണന്റെ പ്രഭാവവും, ദേവതകളുടെ സ്തുതിയും, ബാലരാമന്റെ തീർത്ഥയാത്രയും, ഭാഗവതപുരാണത്തിലെ ഈ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ വിരിയുന്നു.