ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശൗരിയുടെ അസ്ത്രങ്ങൾ ആകാശത്ത് ഒരു മഹാ ഉല്കയെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടു ദിക്കുകൾ പ്രകാശിപ്പിച്ച ശൽവയുടെ അത്യുഗ്രായായ ആയുധം നൂറായി തകർത്തു. അതിനുശേഷം, ശൗരി പതിനാറു അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശൽവനെ തുളച്ച്, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച സൗഭനഗരത്തേക്കു അമ്പുകളുടെ മഴപെയ്യിച്ചു; അതു സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ശൽവൻ, ശാരംഗം വഹിക്കുന്ന ശൗരിയുടെ ഇടതുകൈയിൽ കുത്തി, അവന്റെ കൈയിൽ നിന്നു ശാരംഗം തകർത്തു. അതു കണ്ടവർക്ക് അത്ഭുതം തോന്നിച്ചു. ഈ ദൃശ്യം കണ്ട ജീവികൾക്കിടയിൽ വലിയാരവം ഉയർന്നു. സൗഭരാജാവ് ഭയങ്കരനാദം മുഴക്കി ജനാർദ്ദനനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "മൂഢാ, നിന്റെ കാരണത്താൽ എന്റെ സുഹൃത്തും സഹോദരിയും സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അവന്റെ ഭാര്യയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി നീ അന്യായമായി പെരുമാറി. ഇന്നെൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ടു നിന്നെ—നീ അജയ്യനെന്നു കരുതുന്നവനെ—തിരിച്ചു പോരാനാവാത്ത വഴിയിലേക്കയയ്ക്കും; ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കുമുന്നിൽ നില്ക്കൂ." ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "നിഷ്ഫലമായി നീ പുകഴ്ത്തുന്നു, ബുദ്ധിഹീനാ; മരണൻ നേരിൽ നിൽക്കുന്നതു കാണുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വാക്കുകളിൽ അല്ല, പ്രവൃത്തികളിൽ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നു." അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ അത്യുഗ്രമായ കോപത്തിൽ തന്റെ ഭയാനകമായ ഗദകൊണ്ടു ശൽവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടി നൽകി; ശൽവൻ വിറച്ച് രക്തം ഛർദിച്ചു. എന്നാൽ ആ ഗദയുടെ പ്രഹാരം തള്ളിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, ശൽവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. കുറച്ചു നേരത്തിന് ശേഷം, ഒരാൾ അച്യുതനോടു വന്നു നമസ്കരിച്ചു, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: "ദേവകിയുടെ ദൂതനായി ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു." "കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹോ, നിന്റെ പ്രിയപിതാവിനെ ശൽവനും അവന്റെ കൂട്ടരും മൃഗത്തെപ്പോലെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കൊണ്ടുപോയി." ഈ ദുഃഖവാർത്ത കേട്ട കൃഷ്ണൻ സ്നേഹത്തിൽ ആകുലനായി, മനുഷ്യഭാവം സ്വീകരിച്ചു, വിഷാദവും കാരുണ്യവും നിറഞ്ഞ്, സാധാരണ മനുഷ്യൻപോലെ സംസാരിച്ചു: "എന്റെ പിതാവായ മഹാബലനും നിർഭയനും ആയ രാമനെയും—ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവരെ—ശൽവൻ പോലൊരു ന്യൂനനായ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോയി? വിധിയുടെ ശക്തി ഇതാണ്." ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സൗഭാധിപൻ പ്രത്യക്ഷനായി, വസുദേവനെ കൊണ്ടുവന്നതുപോലെ കൃഷ്ണനെയും കൊണ്ടുവന്നു ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "ഇവിടെയാണു നിന്റെ പിതാവ്, നിനക്ക് ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതിന്റെ കാരണമവൻ. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിൽ കൊല്ലും. നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭഗവാനാണെങ്കിൽ അവനെ രക്ഷിക്കൂ, മൂഢാ." അങ്ങനെ അപമാനിച്ച്, മായാവി തന്റെ വാൾ എറിയുകയും, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ തല പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആകാശത്തിലെ സൗഭനഗരത്തിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ സ്വഭാവികമായ സ്നേഹത്തിൽ ആകുലനായി, സ്വജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് നിന്നു. അതിനുശേഷം ഉടൻ തന്നെ ഈ ദൃശ്യം മായയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം ശൽവൻ സൃഷ്ടിച്ച അസുരമായാവിയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി. യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണ്ടും ബോധം ലഭിച്ച അച്യുതൻ, അവിടെ ദൂതനെയും പിതാവിന്റെ ശരീരത്തെയും കണ്ടില്ല. ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ, ശത്രുവായ ശൽവനെ ആകാശത്തിലെ സൗഭയിൽ നില്ക്കുന്നവനായി കണ്ടു. ഹേ രാജർഷേ, ചില മഹർഷികൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ പരസ്പരം വിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ, അവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഓർമ്മയില്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദു:ഖം, മോഹം, സ്നേഹം, ഭയം—ഇവ എവിടെ? അക്ഷയമായ ജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും ഉള്ളവനിൽ അവയ്ക്ക് സ്ഥാനം എവിടെയാണ്? അവന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ സ്വയമറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ അനാദിയായി നിലനിൽക്കുന്ന അഹംഭാവം നശിപ്പിക്കുന്നു. അവർ സ്വതന്ത്രമായ ഐശ്വര്യത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നു; പരമാവസ്ഥയിൽ എത്തിയവനിൽ മോഹം എങ്ങനെ വരും? അപ്പോൾ ശൽവൻ അനേകം ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, അപരാജിതനായ കൃഷ്ണൻ ശക്തമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശൽവനെ തുളച്ചു, അവന്റെ കാവചവും വില്ലും കിരീടവും തകർത്തു, ശത്രുവിന്റെ സൗഭനഗരവും ഗദകൊണ്ടു തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ ഗദയുടെ പ്രഹാരത്തിൽ സൗഭൻ കയ്യാൽ തകർന്ന് ആയിരം ഭാഗങ്ങളായി വെള്ളത്തിൽ വീണു. ശൽവൻ അതു ഉപേക്ഷിച്ച് ഗദയെടുത്ത് നിലത്ത് നിന്ന് വേഗത്തിൽ അച്യുതനോടു നേരെ ഓടി. ശൽവൻ ഗദയുമായി അക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അതി മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈവെട്ടി, അതിനുശേഷം അത്ഭുതകരമായ ചക്രം എടുത്തു; അച്യുതന്റെ ചക്രം പ്രളയകാലത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചു. കൃഷ്ണൻ ആ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് കപടനായ ശൽവന്റെ കിരീടവും കുണ്ഡലവും അണിഞ്ഞ തല വെട്ടി വീഴ്ത്തി, ഇന്ദ്രൻ വജ്രയാൽ വൃത്രനെ വധിച്ചതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ നിന്നെല്ലാം "ഹായോ!" എന്നാരവം ഉയർന്നു. അവൻ ശാപാത്മകനെ വീഴ്ത്തി, സൗഭനഗരവും ഗദകൊണ്ടു നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകളുടെ വാദ്യങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ മുഴങ്ങി. ശൽവന്റെ സുഹൃത്ത് ദന്തവക്രൻ കോപത്തോടെ പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. ഇങ്ങനെ പുണ്യശ്ലോകമായ ഭഗവതപുരാണത്തിലെ പത്താംസ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിലെ എഴുപത്തിയേഴാം അധ്യായം—'ശൽവവധം'—അവസാനിക്കുന്നു. ഇതിനു ശേഷം, എഴുപത്തിയെട്ടാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു: ദന്തവക്രനും വിദൂരഥനും, ബാലരാമൻ സുതനെയും വധിച്ചത്. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ശിശുപാലനും ശൽവനും പൗണ്ട്രകനും മറ്റുള്ളവരും മരിച്ചിട്ടും, കൃഷ്ണൻ അവരോടു പരമസൗഹൃദം കാണിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരു പാദാതി, ഭയങ്കരശക്തിയോടെ, ഗദയുമായി ഭൂമി നടുക്കിച്ച് കോപത്തോടെ അടുത്തു. അവനെ ഇങ്ങനെ വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ ഉടൻ തന്റെ ഗദ എടുത്ത്, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിപ്പൊങ്ങി, സമുദ്രം കരയെ ഏറ്റുമുട്ടുന്നതുപോലെ നേരിട്ടു. ഗദ ഉയർത്തി, കൃശ്യനായ കാരൂഷൻ, അത്യഹങ്കാരത്തോടെ മുഖുന്ദനോടു പറഞ്ഞു: "ഭാഗ്യവശാൽ, മഹാഭാഗ്യവശാൽ, നീ ഇന്ന് എന്റെ കണ്മുന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. നീ എങ്കിൽ അമ്മാവൻ തന്നെയാണ്, കൃഷ്ണാ; എന്നിരുന്നാലും, സ്നേഹിതനും സഹായിയും ആയ എനിക്ക് വധിക്കാൻ നീ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ, മൂഢാ, ഞാൻ ഈ വജ്രസമമായ ഗദകൊണ്ട് നിന്നെ കൊല്ലും. അങ്ങനെ ഞാൻ എന്റെ കടം തീർക്കും, സുഹൃത്തേ; ശത്രുവായ ബന്ധുവിനെ വധിക്കുന്നതുപോലെ ശരീരത്തിൽ പാർക്കുന്ന രോഗത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെയും." ഇങ്ങനെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ആനയെ ചൊരിഞ്ഞു പോലെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു; ഗദകൊണ്ടു കൃഷ്ണന്റെ തലയിൽ പ്രഹരിച്ചു, സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ചു. എന്നാൽ ആ വെടിയേറ്റിട്ടും യദുക്കുലശ്രേഷ്ഠൻ അശ്രംഭിച്ചു; കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൗമോദകി ഗദകൊണ്ടു അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭയങ്കരമായി അടിച്ചു. ആ പ്രഹാരത്തിൽ ഹൃദയം തകർന്ന് രക്തം വായിലൂടെ ഒഴുകി; അവന്റെ മുടിയും കൈകളും കാലുകളും പരന്നുവീണു, അവൻ ജഡമായി നിലംപതിച്ചു. അപ്പോൾ അത്യന്തം സൂക്ഷ്മവും അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രകാശം, എല്ലാ ജീവികളും നോക്കിനിൽക്കേ, കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു—ശിശുപാലവധത്തിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ. അവന്റെ സഹോദരനായ വിദൂരഥൻ, ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, വാൾ കയ്യിലും കവചവും ധരിച്ച്, കഠിനശ്വാസം വിട്ട് കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ മുന്നോട്ട് ഓടി. അങ്ങനെ അവൻ ചുമന്നു വരുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ മൂർച്ചയുള്ള ചക്രംകൊണ്ട് അവന്റെ തലവും കിരീടവും കുണ്ഡലവും ഒരുമിച്ച് വെട്ടി വീഴ്ത്തി. ഇങ്ങനെ ശൽവനെയും സൗഭയെയും ദന്തവക്രനെയും സഹോദരനെയും—മറ്റുള്ളവർക്കു ദുഷ്കരമായ ശത്രുക്കളെ—വധിച്ച കൃഷ്ണനെ ദേവതകളും മനുഷ്യരും പുകഴ്ത്തി. മഹർഷികൾ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, മഹാനാഗങ്ങൾ, അപ്പ്സരസ്സുകൾ, പിതൃഗണങ്ങൾ, യക്ഷന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, ചാരണക്കൾ എന്നിവരും കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു.