ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശാലവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് തന്റെ രഥം വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥശാലിയായ ദാരുകനോട് നിർദ്ദേശിച്ചു: “ഭയപ്പെടേണ്ട, ഈ സൗഭ രാജാവ് മായാവിദ്യയിൽ നിപുണനാണ്.” കൃഷ്ണന്റെ younger brother അർജുനൻ രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെടുമ്പോൾ, സുഹൃത്തുക്കളും ശത്രുക്കളും അവിടം കാണുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ശാലവൻ, തന്റെ സൈന്യം ഭൂരിഭാഗവും നശിച്ചിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, കൃഷ്ണനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഭയാനകമായ roar ഉം കാട്ടി, രഥശാലിയിലേക്ക് ഒരു വലിയ വാളുപോലെയുള്ള ശസ്ത്രം എറിഞ്ഞു. ആ ശസ്ത്രം ആകാശത്തിലൂടെ ഒരു വലിയ ഉല്കപോലെ പ്രകാശിച്ചു, എല്ലാ ദിശകളും പ്രകാശിപ്പിച്ചു; എന്നാൽ കൃഷ്ണന്റെ ശാരംഗം വെടികൾ കൊണ്ട് ആ ശസ്ത്രം നൂറു കഷണങ്ങളായി തകർന്നു. തുടർന്ന്, കൃഷ്ണൻ ശാലവനെ പതിനാറു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടി, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിച്ച സൗഭയെയും അമ്പുവർഷം കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു, സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് ദിശകളെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. ശാലവൻ, ശാരംഗം ധരിച്ച കൃഷ്ണന്റെ ഇടത് കൈയിൽ അമ്പ് കൊണ്ട് വെട്ടി, കൃഷ്ണന്റെ ശാരംഗം വെടി തകർത്ത് വീഴ്ത്തി; അതൊരു അത്ഭുതം ആയിരുന്നു. ഈ ദൃശ്യം കണ്ട എല്ലാവരും വലിയ വിളി ഉയർത്തി; ശാലവൻ, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ, ജനാർദനനോട് പറഞ്ഞു: “അജ്ഞാനി, നിന്റെ കാരണമാണ് എന്റെ സഹോദര-in-law സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടത്, ഭാര്യയെ അപഹരിച്ചത് — നീ അശ്രദ്ധയായി പെരുമാറി.” “ഇന്ന്, ഞാൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ടു നിന്നെ — നീ അജയ്യനെന്ന് കരുതുന്നവൻ — തിരികെ പോരാനാകാത്ത വഴിയിലേക്ക് അയക്കും, നീ എതിര്‍ക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ.” കൃഷ്ണൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിരസനായി നീ boasts ചെയ്യുന്നു; മരണത്തിനെ സമീപത്തുള്ളത് കാണുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വാക്കുകളിൽ അല്ല, പ്രവർത്തനത്തിൽ വീര്യം കാണിക്കുന്നു.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ ദുഃഖത്തിൽ, ശാലവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭയാനകമായ ഗദയാൽ പ്രഹരിച്ചു; ശാലവൻ വിറച്ചു, രക്തം ഊറിച്ചു. ഗദാ പ്രതിരോധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശാലവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി; കുറേ നിമിഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഒരു പുരുഷൻ അച്യുതന്റെ അടുത്ത് വന്ന്, നമസ്കരിച്ചു, കരയുന്നവനായി പറഞ്ഞു: “ദേവകിയുടെ സന്ദേശം കൊണ്ടു വന്നവൻ ഞാൻ.” “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ബലമായ കൈകളുള്ളവൻ, നിന്റെ പിതാവിനെ ശാലവനും അവന്റെ ആളുകളും縛ികയും, മൃഗത്തെപ്പോലെ കൊണ്ടുപോയി.” ഈ ദുഃഖകരമായ വാർത്ത കേട്ട്, കൃഷ്ണൻ സ്നേഹത്തിൽ ആകുലനായി, മനുഷ്യഭാവം സ്വീകരിച്ചു, ദുഃഖവും കരുണയും പ്രകടിപ്പിച്ചു, സാധാരണ മനുഷ്യൻപോലെ സംസാരിച്ചു: “എങ്ങനെ എന്റെ പിതാവും, ദൈവങ്ങളെയും അസുരന്മാരെയും ജയിച്ച രാമനും, ശാലവൻ എന്ന ചെറിയ മനുഷ്യൻ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയും? ഭാഗ്യത്തിന്റെ ശക്തി ഇതാണ്.” ഗോവിന്ദൻ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സൗഭയുടെ രാജാവ് പ്രത്യക്ഷനായി, കൃഷ്ണനെ വസുദേവനെ കൊണ്ടുപോലെ കൊണ്ടുവന്ന് പറഞ്ഞു: “ഇവിടെയാണ് നിന്റെ പിതാവ്, നീ ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ കണ്ണു മുന്നിൽ കൊല്ലും. നീ യഥാർത്ഥ പ്രഭു ആണെങ്കിൽ, അവനെ രക്ഷിക്കു, അജ്ഞാനി.” ഇങ്ങനെ കുറ്റം ചുമത്തി, മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ശാലവൻ വാളെടുത്ത് അനകദുണ്ടുഭിയുടെ തല പിടിച്ചു, ആ തല എടുത്ത് സൗഭ കോട്ടയിലേക്ക് ആകാശത്തിലൂടെ പോയി. ആ നിമിഷം, കൃഷ്ണൻ സ്വഭാവിക സ്നേഹത്തിൽ ആകുലനായി, തന്റെ ജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു; എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ, ഇത് ശാലവൻ മായാവിദ്യയാൽ, മായയുടെ നിർദേശത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ഭ്രാന്തമാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉണർന്ന അച്യുതൻ, സന്ദേശവാഹിയും പിതാവിന്റെ ശരീരവും കാണുന്നില്ല; ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന മനുഷ്യനെപോലെ, ശത്രുവിനെ ആകാശത്തിലെ സൗഭയിൽ, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായ നിലയിൽ കാണുന്നു. ഏതാനും സന്യാസികൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു, രാജൻ; എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ പരസ്പരം വിരോധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവർക്കു യഥാർത്ഥം ഓർമ്മയില്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ പിറന്ന ദുഃഖം, ഭ്രാന്ത്, സ്നേഹം, ഭയം — ഇവയെവിടെയാണ്? നിന്റെ അക്ഷതമായ വിജ്ഞാനം, അക്ഷയമായ പ്രഭുത്വം എവിടെയാണ്? അവന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ ആത്മജ്ഞാനം നേടുന്ന ജ്ഞാനികൾ, അനാദി അഹങ്കാരത്തിന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു; അവർ അനന്തമായ പ്രഭുത്വം പ്രാപിക്കുന്നു — പരമത്തെ പ്രാപിച്ചവനെ ഭ്രാന്തം എങ്ങനെ സ്പർശിക്കും? ശാലവൻ നിരവധി ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, വീര്യം ക്ഷയിക്കാത്തവൻ, അമ്പുകൾ കൊണ്ട് ശാലവന്റെ കവചം, വെടി, കിരീടം തകർത്തു, ശത്രുവിന്റെ സൗഭ കോട്ടയെ ഗദയാൽ തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ ഗദാ പ്രഹരത്തിൽ സൗഭ, കൃഷ്ണന്റെ കൈകൊണ്ട് ചിതറിക്കപ്പെട്ടു, ആയിരം കഷണങ്ങളായി വെള്ളത്തിൽ വീണു. ശാലവൻ, അതൊഴിഞ്ഞ്, ഗദാ എടുത്ത്, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് അച്യുതന്റെ നേരെ വേഗത്തിൽ ഓടി. ശാലവൻ ഗദാ കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ, വെടിയാൽ ശാലവന്റെ കൈ മുറിച്ചു, അതിന് ശേഷം അത്ഭുതകരമായ ചക്രം എടുത്തു, സംഹാരകാലത്തിലെ സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച ചക്രം കൊണ്ട് ശാലവനെ കൊല്ലാൻ തയ്യാറായി, കിഴക്കൻ പർവതത്തിൽ ഉദയിക്കുന്ന സൂര്യൻപോലെ പ്രകാശിച്ചു. അത് കൊണ്ടു, ഹരി, earrings ഉം കിരീടം ഉം ധരിച്ച മായാവിദ്യാധിപന്റെ തല അറ്റിച്ചു, ഇന്ദ്രൻ വൃത്രനെ വജ്രയാൽ കൊല്ലുന്നതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ “അയ്യോ!” എന്ന വിളി ഉയർന്നു. ശാലവൻ വീണു, സൗഭ ഗദയാൽ നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവതകളുടെ സംഘങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ ദമറങ്ങൾ വീണു, ദന്തവക്രൻ, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തിനായി പ്രതികാരത്തിൽ, ഉഗ്രതയോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. ഇതോടെ, പുണ്യഭാഗവതപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധം, രണ്ടാം ഭാഗം, “ശാലവവധം” എന്ന ചാപ്റ്റർ അവസാനിക്കുന്നു. അടുത്ത അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു: ദന്തവക്രനും വിദ്യുരഥനും കൊല്ലപ്പെടുന്നു, ബാലരാമൻ സുതന്റെ തല അറ്റിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറയുന്നു: ശിശുപാലൻ, ശാലവൻ, പൗന്ദ്രകൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ദുഷ്ടത, അവർ ഈ ലോകം വിട്ടിട്ടും, കൃഷ്ണൻ അതിനെ ആത്മീയ സൗഹൃദത്തോടെ നേരിട്ടു. അപ്പോൾ, ഒരു പദാതി, ഉഗ്രതയോടെ, ഗദാ എടുത്ത് ഭൂമിയെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, വലിയ ശക്തിയോടെ മുന്നോട്ട് വരുന്നത് മഹാരാജൻ കാണുന്നു. അവനെ ഇങ്ങനെ വരുന്നത് കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ ഗദാ പിടിച്ചു, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിപ്പോയി, സമുദ്രം കരയെ നേരിടുന്നതുപോലെ അവനെ നേരിട്ടു. കാർുഷ രാജാവ്, ഗദാ ഉയർത്തി, അഹങ്കാരത്തിൽ, മുകുന്ദനോട് പറഞ്ഞു: “ഭാഗ്യവശാൽ, വലിയ ഭാഗ്യവശാൽ, നീ ഇന്ന് എന്റെ കാഴ്ചയിൽ എത്തി.” “നീ എന്റെ അമ്മാവൻ ആണ്, കൃഷ്ണാ, എന്നാൽ നീ എന്നെ — സുഹൃത്തും സഖിയും — കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അജ്ഞാനി, ഞാൻ നിന്നെ വജ്രംപോലുള്ള ഗദാ കൊണ്ട് കൊല്ലും.” “അവസാനമായി, ഞാൻ എന്റെ കടം തീർക്കും, സഖ്യത്തിന് ശത്രുവായ ബന്ധുവിനെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ, ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന രോഗം നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.” കഠിനമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട്, കൃഷ്ണനെ ആനയെ ഉരുവിടുന്നതുപോലെ ഉരുവിടുന്നു, ഗദാ കൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ തലയിൽ പ്രഹരിക്കുന്നു, സിംഹം പോലെ roar ചെയ്യുന്നു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഗദാ കൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചിട്ടും, യദു വംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠൻ തറയിലേക്കു നീങ്ങില്ല; കൃഷ്ണൻ, തന്റെ ഗദാ കൗമോദകിയാൽ, ദന്തവക്രന്റെ നെഞ്ചിൽ പ്രഹരിക്കുന്നു. ആ പ്രഹരത്തിൽ, ദന്തവക്രന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു, രക്തം വായിലൂടെ പുറത്ത് വരുന്നു; അവൻ തന്റെ മുടി, കൈകൾ, കാലുകൾ വ്യാപിപ്പിച്ചു, നിലയിൽ മരിച്ചുകിടന്നു. അപ്പോൾ, അതി സൂക്ഷ്മവും അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രകാശം കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചു; എല്ലാ ജീവങ്ങളും ഇത് കണ്ടു — ശിശുപാലന്റെ വധത്തിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ, മഹാരാജൻ. വിദ്യുരഥൻ, ദന്തവക്രന്റെ സഹോദരൻ, ദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായി, വാളും കവചവും എടുത്ത്, കഠിനമായി ശ്വാസം പോക്കുന്നു, കൃഷ്ണനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് മുന്നോട്ട് വന്നു.