ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശാല്വൻ്റെ യുദ്ധം അത്യന്തം ഉഗ്രവും വിചിത്രവുമായിരിന്നു. അപ്പോൾ ശ്രീകൃഷ്ണൻ നാല് അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാല്വൻ്റെ രഥത്തിലെ നാല് കുതിരകളെയും, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് രഥിയുടെ ദേഹത്തെയും, രണ്ടാമ്ബുകൾകൊണ്ട് ശാല്വൻ്റെ ധനുസ്സിനെയും പതാകയെയും, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് ശാല്വൻ്റെ തലയും പ്രഹരിച്ചു. ഗദ, സാത്യകി, സാംബ എന്നിവർ ചേർന്ന് സൗഭപതി ശാല്വൻ്റെ സൈന്യത്തെ സംഹരിക്കുകയും, ശാല്വൻ്റെ സൈനികർക്ക് കഴുത്ത് വെട്ടപ്പെട്ട് അവർ സമുദ്രത്തിൽ വീഴുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ യാദവരും ശാല്വനും തമ്മിൽ രക്തപാതവും കൊലയും നിറഞ്ഞ യുദ്ധം ഇരുപത്തിയേഴു ദിവസവും രാത്രിയും നീണ്ടു. അതിനിടയിൽ ധർമപുത്രൻ ക്ഷണിച്ചതിനാൽ കൃഷ്ണൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയിലേക്കു പോയി. അവിടെ രാജസൂയയാഗം പൂർത്തിയായി ശിശുപാലൻ കൊല്ലപ്പെട്ടശേഷം, കുരുവംശത്തിലെ മൂപ്പന്മാരെയും, മഹർഷിമാരെയും, പൃഥയെയും അവളുടെ പുത്രന്മാരെയും വിടപറഞ്ഞ്, ഭയാനകമായ അശുഭസൂചനകൾ കണ്ടുകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയിലേക്കു മടങ്ങി. അവിടെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളുമായി ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു; ചേദിരാജാവിനൊപ്പം ഉള്ള രാജാക്കന്മാർ എന്റെ നഗരത്തിന് നേരെ ആക്രമണം നടത്താനിരിക്കുകയാണ്.” തന്റെ ജനങ്ങളുടെ നാശം കണ്ടു, നഗരത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് ക്രമീകരണം ചെയ്തശേഷം, കേശവൻ ദാരുകനോട് സൗഭയെയും ശാല്വനെയും കുറിച്ച് പറഞ്ഞു: “രഥിയേ, എന്റെ രഥം വേഗത്തിൽ ശാല്വൻ്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തിക്കൂ; ഭയപ്പെടേണ്ട, ഈ സൗഭരാജാവ് മഹാ മായാവിയാണ്.” കൃഷ്ണൻ്റെ ഈ വാക്കുകൾക്കനുസരിച്ച് ദാരുകൻ രഥത്തിൽ കയറി, ശത്രു–മിത്രരൊക്കെ അർജുനൻ്റെ അനിയൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതു കണ്ടു. ശാല്വൻ്റെ സൈന്യം നശിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണനെ കണ്ട ശാല്വൻ ഒരു ഭയങ്കര ഗർജനയോടെ കൃഷ്ണൻ്റെ രഥിയിലേയ്ക്ക് ഭീമമായ ഒരു കുന്തം എറിഞ്ഞു. ആ ആയുധം ആകാശത്ത് ഒരു വലിയ ഉല്കപോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിന്നു, എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അത് നൂറ് തുണ്ടായി ചിതറപ്പെട്ടു. പിന്നീട് കൃഷ്ണൻ പതിനാറു അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാല്വനെയും, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച സൗഭയെയും, അമ്പുകളുടെ മഴപോലെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ വ്യോമനഗരത്തെയും പ്രഹരിച്ചു. അപ്പോൾ ശാല്വൻ, കൃഷ്ണൻ്റെ ഇടതുകൈയിൽ അമ്പ് പ്രയോഗിച്ചു, കൃഷ്ണൻ്റെ ശാരംഗം എന്ന ധനുസ്സും ഭംഗം ചെയ്തു. ഇതു കണ്ട എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതം തോന്നി; ലോകത്തിലെ ജീവികൾ വലിയ ഒരു ആഹ്ലാദനാദം മുഴക്കി. ശാല്വൻ ഗർജിച്ച് ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു: “മൂഢാ, നിന്റെ കാരണമാണ് എന്റെ സഹോദരൻ്റെ ഭാര്യയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതും, അവൻ സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതും. നീ വിവേകമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചു.” “ഇന്ന് ഞാൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ, അജയനാണെന്നു കരുതുന്ന നിന്നെ, എങ്കിൽ നേരിട്ട് നിന്നെ നേരിടാൻ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, തിരികെ വരാനാവാത്ത വഴിയിലേക്കയയ്ക്കും.” അതിന് കൃഷ്ണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വാക്കുകൾ വെർത്ഥമാണ്, നീ മരണത്തെ സമീപത്തുള്ളതായി കാണുന്നില്ല. വീരന്മാർ വാക്കിൽ അല്ല, പ്രവൃത്തിയിലാണ് ധൈര്യം കാണിക്കുന്നത്.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ ക്രോധത്തോടെ തന്റെ ഭയങ്കരമായ ഗദയാൽ ശാല്വൻ്റെ നെഞ്ചിൽ പ്രഹരിച്ചു; ശാല്വൻ വിറച്ച് രക്തം ഛർദിച്ചു. ഗദയുടെ പ്രഹാരം തള്ളിയശേഷം, ശാല്വൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ്, ഒരു മനുഷ്യൻ അച്യുതനോട് അടിവരിച്ചു, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ദേവകിയുടെ ദൂതനാണ് ഞാൻ. കൃഷ്ണ, കൃഷ്ണ, മഹാബാഹുവേ, നിന്നെ അതീവ സ്നേഹിക്കുന്ന നിന്റെ പിതാവിനെ ശാല്വനും അവന്റെ ആളുകളും മൃഗംപോലെ കെട്ടിക്കെട്ടി കൊണ്ടുപോയി.” ഈ ദുഃഖവാർത്ത കേട്ട കൃഷ്ണൻ, അകമൊഴിയാൽ മനുഷ്യഭാവം സ്വീകരിച്ച്, വിഷാദവും കാരുണ്യവും അനുഭവിച്ചു, സാധാരണ മനുഷ്യപോലെ സംസാരിച്ചു: “എങ്ങനെ എന്റെ പിതാവും, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ജയിച്ച രാമനും, ശാല്വ എന്ന ഒരു ചെറുപ്പനായ മനുഷ്യനാൽ പിടിക്കപ്പെടും? ഇതൊക്കെയും വിധിയുടെ ശക്തിയാണ്.” ഇങ്ങനെ ഗോവിന്ദൻ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, സൗഭപതി ശാല്വൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി. അവൻ കൃഷ്ണനെ, വസുദേവനെ കൊണ്ടുവന്നതുപോലെ, കൊണ്ടുവന്നു, പറഞ്ഞു: “ഇവിടെയാണ് നിന്റെ പിതാവ്; നീ ജീവിക്കുന്നത് അവനുവേണ്ടിയാണ്. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ കണ്ണിനു മുമ്പിൽ കൊല്ലും. നീ പരമേശ്വരനാണെങ്കിൽ രക്ഷിക്കൂ, മൂഢാ!” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശല്യവാൻ വഞ്ചനാപരമായി വാൾ എറിയുകയും, അനകദുണ്ടുബിയുടെ തല പിടിച്ചു, ആ തല എടുത്ത് ആകാശത്തിലെ സൗഭയിലേക്കു കടന്നുപോയി. അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം, കൃഷ്ണൻ്റെ സ്വാഭാവിക സ്നേഹത്തിൽ ആകുലനായി, തന്റെ ജനങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് നിന്നു. പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ, ഇത് ശാല്വൻ മായാമന്ത്രവശാൽ ഉണ്ടാക്കിയ ദാനവമായ ഒരു മായാജാലമാണെന്ന് കൃഷ്ണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉണർന്നു, അച്യുതൻ അവിടെയൊന്നും ദൂതനെയും പിതാവിൻ്റെ ശരീരത്തെയും കണ്ടില്ല; ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നു ഉണരുന്നവനെപ്പോലെ, ശത്രുവിനെ ആകാശത്ത് സൗഭയിൽ ഇരിക്കുന്നതും ആക്രമിക്കാൻ ഒരുക്കമായിരിക്കുന്നതും കണ്ടു. ചില മഹർഷികൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് പരസ്പരം വ്യത്യസ്തമായി പറയുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ തമ്മിൽ വിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ, അവർക്ക് യഥാർത്ഥം ഓർമ്മയില്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന ദുഃഖം, മോഹം, സ്നേഹം, ഭയം—ഇവയും, നിന്റെ അക്ഷയമായ ജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും—ഇവ തമ്മിൽ എവിടെയാണു ബന്ധം? കൃഷ്ണൻ്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ സ്വയം ജ്ഞാനം നേടിയ ജ്ഞാനികൾ അനാദികാലത്തെ അഹങ്കാരബന്ധം തകർക്കുന്നു; അവർക്കു പരമാനന്ദം ലഭിക്കുന്നു; അങ്ങനെയുള്ളവരെ എങ്ങനെയാണ് മോഹം ബാധിക്കുക? ഇതിനു ശേഷം, ശാല്വൻ അനേകം ആയുധങ്ങളാൽ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാല്വനെ പ്രഹരിച്ചു; അവന്റെ കാവചവും, ധനുസ്സും, കിരീടവും തകർത്തു; ശത്രുവിൻ്റെ സൗഭനഗരം തന്റെ ഗദകൊണ്ട് തകർത്തു. കൃഷ്ണൻ്റെ ഗദയുടെ പ്രഹാരത്തിൽ സൗഭ തകർന്നു, ആയിരം തുണ്ടായി വെള്ളത്തിൽ വീണു. ശാല്വൻ അതു ഉപേക്ഷിച്ച്, വലിയ ഗദയെടുത്ത് നിലത്ത് കയറി, വേഗത്തിൽ അച്യുതനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു. ശാല്വൻ ഗദയുമായി ചുമന്നെത്തിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈവെട്ടി; പിന്നെ അത്ഭുതകരമായ ചക്രം എടുത്തു, അതു സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് സൂര്യൻ പോലെ ജ്വലിച്ച്, ശാല്വനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. സൂര്യൻ കിഴക്കേ മലയിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണൻ പ്രകാശിച്ചു. ആ ചക്രം കൊണ്ട് ഹരിചന്ദ്രൻ മായാവിയുടെ കിരീടവും കുണ്ദലവും അലങ്കരിച്ച തല വെട്ടി; ഇന്ദ്രൻ വജ്രംകൊണ്ട് വൃത്രനെ വെട്ടിയതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് “ഹായോ!” എന്ന നിലവിളികൾ ഉയർന്നു. അവൻ ചിതറുകയും, സൗഭ കൃഷ്ണൻ്റെ ഗദയാൽ നശിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ദേവതകൾ ആകാശത്ത് ദമറു മുഴക്കി; ദന്തവക്രൻ, ശാല്വൻ്റെ സ്നേഹത്തിനായി പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ, കോപത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. ഇങ്ങനെ പുണ്യമായ ഭാഗവതപുരാണത്തിലെ പത്താംസ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിലെ “ശാല്വവധം” എന്ന എഴുപത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ, ദന്തവക്രനും വിദുരഥനും കൊല്ലപ്പെടുന്നതും, ബാലരാമൻ സൂതന്റെ തല വെട്ടുന്നതും കഥയാകുന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ശിശുപാലൻ, ശാല്വൻ, പൗണ്ട്രകൻ തുടങ്ങിയവരുടെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾക്കു പോലും, അവർ ഈ ലോകം വിട്ടശേഷം കൃഷ്ണൻ അതിമാനസിക സൗഹൃദം കാണിച്ചു. അപ്പോൾ, ഒരേയൊരു ഭടൻ, ഭയങ്കരമായ ഗദയുമായി, ഭൂമിയെ നടന്നു കുലുക്കുന്നവണ്ണം, അതിവിശാലമായ ശക്തിയോടെ അങ്ങോട്ട് വരുന്നത് മഹാരാജാവേ, കണ്ടു. അവനെ ഇങ്ങനെ വരുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ ഗദ എടുത്തു, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടി, സമുദ്രത്തിരയിൽ പതിക്കുന്ന തിരമാലയെപ്പോലെ നേരെ അവനെ നേരിട്ടു. ഗദ ഉയർത്തി, ആ കാറൂഷൻ അഹങ്കാരപൂർവം മുഖുന്ദനോട് പറഞ്ഞു: “ഭാഗ്യവശാൽ, വലിയ ഭാഗ്യവശാൽ, ഇന്ന് നീ എന്റെ കൺമുന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നു!