ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: ശുദ്ധീകരണത്തിനായി ജലം സ്പർശിച്ചശേഷം, അസ്ത്രം കൈയിൽ എടുത്ത്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥിയുടെ അടുത്ത് പറഞ്ഞു: "ധ്യുമാൻ എന്ന വീരന്റെ അടുക്കൽ എന്നെ കൊണ്ടുപോകു." രുക്മിണിയുടെ പുത്രൻ, മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ, തന്റെ സൈന്യത്തെ ആക്രമിച്ച ധ്യുമാനെ എട്ടു ഇരുമ്പ് അമ്പുകൾകൊണ്ടു വീഴ്ത്തി. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവൻ ധ്യുമാന്റെ രഥത്തിലെ നാലു കുതിരകളെയും, മറ്റൊന്നാൽ രഥിയെയും, രണ്ടുകൊണ്ട് ധനുസ്സിനെയും പതാകയെയും, മറ്റൊന്നാൽ തലവിനെയും വധിച്ചു. ഗദ, സാത്യകി, സാംബൻ തുടങ്ങിയവർ സൗഭന്റെ സൈന്യത്തെ സംഹരിച്ചു; സൗഭ സൈന്യത്തിലെ യോദ്ധാക്കൾക്കു് കഴുത്ത് വെട്ടപ്പെട്ട് അവർ സമുദ്രത്തിലേക്ക് വീണു. ഇങ്ങനെ, യാദവരും ശാൽവനും തമ്മിൽ ഇരുപത്തേഴു രാവും പകലും ഭയങ്കരമായ ഒരു യുദ്ധം നടന്നു. അതിനുശേഷം, ധർമ്മപുത്രൻ ക്ഷണിച്ചതിനാൽ കൃഷ്ണൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് പോയി; രാജസൂയയാഗം പൂർത്തിയായശേഷം ശിശുപാലൻ വധിക്കപ്പെട്ടു. കുറുകുടുംബത്തിലെ മൂപ്പന്മാരെയും, മഹർഷിമാരെയും, പൃഥയെയും അവളുടെ പുത്രന്മാരെയും വിടപറഞ്ഞ്, അതിവിശേഷമായ അശുഭസൂചനകൾ കണ്ടു, കൃഷ്ണൻ ദ്വാരകയിലേക്കു തിരിച്ചു. അവൻ പറഞ്ഞു: "ഞാൻ എന്റെ മഹാന്മാരായ സ്നേഹിതന്മാരോടൊപ്പം ഇവിടെ എത്തി; ചേദിരാജാവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാർ എന്റെ നഗരത്തേയ്ക്ക് ആക്രമിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്." തന്റെ ജനങ്ങളുടെ വധം കണ്ടും നഗരത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി ക്രമീകരണം ചെയ്തും, കേശവൻ ദാരുകനോട് സൗഭയെയും ശാൽവരാജാവിനെയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു: "രഥിയേ, എന്റെ രഥം ഉടൻ ശാൽവന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകു; ഭയപ്പെടേണ്ട, ഈ സൗഭരാജാവ് മഹാമായാവി ആണല്ലോ." കൃഷ്ണന്റെ ഈ നിർദ്ദേശം കേട്ട് ദാരുകൻ രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, സഖാക്കളും ശത്രുക്കളും അർജുനന്റെ ഇളയച്ഛൻ അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നതു കണ്ടു. ശാൽവൻ, തന്റെ സൈന്യം നാശം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, ഭയാനകമായ ഒരു ഉരുള്‍ ശബ്ദത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ രഥിയിലേയ്ക്ക് ഒരു കുന്തം എറിഞ്ഞു. ആ കുന്തം ആകാശത്ത് ഒരു വലിയ ഉല്കപോലെ ജ്വലിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അതിനെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് നൂറു തുണ്ടാക്കിയെടുത്തു. ശേഷം കൃഷ്ണൻ പതിനാറു അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാൽവനെ, അനേകം അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആകാശത്തിൽ പറക്കുന്ന സൗഭ നഗരത്തെയും തുളച്ച്, സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അതിനെ ആക്രമിച്ചു. ശാൽവൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഇടതു കൈയെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ ശാർംഗം എന്ന വില്ല് തകർത്ത് കളഞ്ഞു; ഇത് അതിശയകരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഇത് കണ്ട ദേവതാദികൾക്കിടയിൽ വലിയൊരു ആഹ്ലാദഘോഷം ഉയർന്നു. ശാൽവരാജാവ്, ഉരുള്‍ ശബ്ദത്തോടെ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു: "അവിവേകിയേ, നിന്റെ കാരണം ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത്, എന്റെ സഹോദരൻ, സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; അവന്റെ ഭാര്യയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി നീ അന്യായം ചെയ്തു. ഇന്ന് ഞാൻ കൂര്മായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് നിന്നെ, അവിനാശിയായി കരുതുന്ന നിന്നെ, തിരികെ വരാത്ത വഴിയിലേക്ക് അയക്കും; ധൈര്യമുള്ളവൻ എങ്കിൽ നേരിൽ നിന്നെ പ്രതിരോധിക്കൂ." ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ഈ വാചാലതയെന്തിനാണ്? മരണൻ നിന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്നു എന്നതു കാണുന്നില്ല. വീരത്വം വാക്കുകളിൽ അല്ല, പ്രവർത്തിയിൽ കാണിക്കണം." അങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, കൃഷ്ണൻ ക്രോധത്തോടെ തന്റെ ഗദയാൽ ശാൽവന്റെ നെഞ്ചത്ത് പ്രഹരിച്ചു; ശാൽവൻ വിറച്ച് രക്തം ഛർദിച്ചു. ആ ഗദപ്രഹാരം തള്ളിയതോടെ ശാൽവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. പിന്നെ, ഒരാൾ അച്യുതന്റെ അടുക്കൽ വന്ന്, കുഴഞ്ഞ്, "ദേവകിയുടെ സന്ദേശവാഹകനാണ് ഞാൻ" എന്നു പറഞ്ഞു. "കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹോ, നിന്നെ അതിപ്രിയനായ പിതാവിനെ ശാൽവനും അവന്റെ ആളുകളും പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയി, മൃഗത്തെപ്പോലെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു." ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹഭാവത്തിൽ, മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ദുഃഖവും കാരുണ്യവും അനുഭവിച്ചു, സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പറഞ്ഞു: "എന്റെ പിതാവായ അനകദുണ്ടുഭിയും, ദേവതകളും അസുരന്മാരും കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്ത രാമനും, എങ്ങിനെയാണ് ശാൽവ എന്ന ഒരു നിസ്സാരനായ മനുഷ്യൻ പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയത്? ഇതൊക്കെയാണല്ലോ വിധിയുടെ ശക്തി!" ഗോവിന്ദൻ ഇപ്രകാരം സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സൗഭരാജാവ് അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി, കൃഷ്ണനെ വസുദേവനെ പോലെ പിടിച്ചു കൊണ്ടു വന്നു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ഇവനാണ് നിന്റെ പിതാവ്; നിന്റെ ജീവിതം ഇതിന് വേണ്ടി തന്നെയല്ലേ? ഞാൻ അവനെ നിന്റെ കൺമുന്നിൽ കൊല്ലും; നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭഗവാനാണെങ്കിൽ, അവനെ രക്ഷിക്കൂ." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ആ മായാവി തന്റെ വാൾ എടുത്ത് അനകദുണ്ടുഭിയുടെ തലവെട്ടി അത് കൈവശപ്പെടുത്തി, ആകാശത്തിലെ സൗഭനഗരത്തിലേക്ക് കടന്നു. ഒരു നിമിഷം, കൃഷ്ണൻ തന്റെ സ്വഭാവപ്രകൃതിയാൽ, കുടുംബാംഗങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സ്നേഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടുപോയി. പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ, ഇത് മായയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം ശാൽവൻ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു അസുരമായാവിഭ്രമമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അച്യുതൻ, അവിടെ സന്ദേശവാഹകനെയും പിതാവിന്റെ ശരീരത്തെയും കാണാനില്ല; ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നുണർന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ, ശത്രുവിനെ ആകാശത്തിലെ സൗഭയിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും ആക്രമിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നതും കണ്ടു. മഹാരാജാവേ, ചില മഹർഷികൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു; എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ പരസ്പരം വിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ, അവർക്കു സ്മരണയില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കണം. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നുള്ള ദുഃഖം, മോഹം, സ്നേഹം, ഭയം—ഇവയൊക്കെ ഇല്ലാത്തവനും, അക്ഷയമായ ജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും ഉള്ളവനാണ് കൃഷ്ണൻ. അവന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ സ്വയജ്ഞാനം പ്രാപിച്ച ജ്ഞാനികൾ, അനാദിയായ ആത്മമോഹം നശിപ്പിക്കുന്നു; അവർ സ്വതന്ത്രനായ പരമേശ്വരനിലയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ഉന്നതനിലയിൽ എത്തുന്നവനിൽ ആശങ്കയോ ഭ്രമയോ ഉണ്ടാവില്ല. ശാൽവൻ അനേകം ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ശക്തിയോടെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാൽവന്റെ കവചവും ധനുസ്സും കിരീടവും തകർത്തു; ശത്രുവിന്റെ സൗഭനഗരത്തെ ഗദയാൽ തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ ഗദപ്രഹാരത്തിൽ സൗഭൻ ആയിരം തുണ്ടായി വെള്ളത്തിൽ വീണു. ശാൽവൻ അതു ഉപേക്ഷിച്ച്, തന്റെ ഗദയെടുത്തു നിലത്ത് കയറി, അച്യുതനിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു. ശാൽവൻ തന്റെ ഗദയുമായി ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ഒരു അതിശയകരമായ അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ വെട്ടി നീക്കി; പിന്നെ, സൂര്യൻ കല്യാണസമയത്ത് പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിക്കുന്ന ചക്രം എടുത്തു, ശാൽവനെ വധിക്കാൻ സജ്ജനായി. അതു കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ, കിരീടവും കുണ്ദലവും അണിഞ്ഞിരുന്ന ആ മഹാമായാവിയുടെ തല വെട്ടി വീഴ്ത്തി; ഇന്ദ്രൻ വജ്രംകൊണ്ട് വൃത്രാസുരനെ വധിച്ചതുപോലെ. മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് "അയ്യോ!" എന്ന ആഹ്ലാദഘോഷം ഉയർന്നു. അവൻ വീണതും സൗഭം തകർന്നതും കണ്ട ദേവതകൾ ആകാശത്ത് ദുന്ദുഭി മൃദംഗങ്ങൾ മുഴക്കി. ശാൽവന്റെ സുഹൃത്തിനായി പ്രതികാരം ചെയ്യാനായി ദന്തവക്രൻ കോപത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. ഇങ്ങനെ, പവിത്രമായ ഭാഗവതപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ രണ്ടാംഭാഗത്തിലെ എഴുപത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം, "ശാൽവവധം" എന്ന പേരിൽ സമാപിക്കുന്നു. അടുത്ത അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു: ദന്തവക്രനും വിദൂരഥനും കൊല്ലപ്പെടുകയും, ബാലരാമൻ സുതനെ വധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ശിശുപാലൻ, ശാൽവൻ, പൗണ്ഡ്രകൻ എന്നിവരും മറ്റും ലോകം വിട്ടുപോയിട്ടും, കൃഷ്ണൻ അവർക്കു പരമസൗഹൃദം തന്നെ കാണിച്ചു. അതിനുശേഷം, ഒരു ഭീകരൻ, കൈയിൽ ഗദയുമായി, ഭൂമി നടുങ്ങുന്നപോലെ ശക്തിയോടെ, ഒരു പാദസേനാനി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, മഹാരാജാവേ!