ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യുദ്ധഭൂമിയിൽ അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്ന ശാൽവനോടുള്ള യുദ്ധം അത്യന്തം ക്രൂരവും ഉഗ്രവുമായിരുന്നു. അന്ന്, ഒരു സംശയത്തോടെ, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണു ബോധംകെട്ടുപോയിരുന്ന യോദ്ധാവിനോട് അവന്റെ സഹോദരിമാർ പരിഹാസത്തോടെ സംസാരിക്കുമെന്ന് മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞു: “ഹേ വീരാ, യുദ്ധത്തിൽ നിന്നു നിന്റെ ഭീരുത്വം എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവർക്ക് അറിയപ്പെട്ടു?” ആ സമയത്ത് രഥസാരഥി വിനീതമായി പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, ധർമ്മം അറിയുന്നവനാകയാൽ ഞാൻ ഇങ്ങനെ ചെയ്തു. ഒരു രഥസാരഥി ദുരിതത്തിലായ യോദ്ധാവിനെ രക്ഷിക്കണം, അതുപോലെ യോദ്ധാവും തന്റെ രഥസാരഥിയെ സംരക്ഷിക്കണം.” ശത്രുക്കൾ ആക്രമിച്ച് ഗദയാൽ കുത്തേറ്റ് ബോധംകെട്ടുപോയ നിങ്ങൾക്കു ഞാൻ ഈ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പിന്മാറിച്ചു. ഇങ്ങനെ ശാൽവനോടുള്ള യുദ്ധം വിശദീകരിക്കുന്ന ഭാഗം സമാപിക്കുന്നു. അടുത്ത ദിവസം, ശുദ്ധീകരണാർത്ഥം വെള്ളം തൊട്ടശേഷം, അസ്ത്രം കൈയിൽ എടുത്ത്, യദുകുലത്തിലെ വീരനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ രഥസാരഥിയോട് പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ദ്യുമാന്റെ അടുത്തേക്ക് രഥം കൊണ്ടുപോവിക്കൂ.” രുക്മിണിയുടെ പുത്രൻ, സൗമ്യമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ, തന്റെ സൈന്യത്തെ ആക്രമിച്ച ദ്യുമാനെ എട്ട് ഇരുമ്പ് അമ്പുകളാൽ വീഴ്ത്തി. നാലു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ നാലു കുതിരകളെയും, ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് രഥസാരഥിയെയും, രണ്ടെണ്ണം കൊണ്ട് വില്ലിനെയും പതാകയെയും, മറ്റൊരു അമ്പുകൊണ്ട് ദ്യുമാന്റെ തലയും അകൃത്യമായി ആക്രമിച്ചു. ഗദ, സത്യകി, സാംബ എന്നിവർ ചേർന്ന് ശാൽവന്റെ സൈന്യത്തെ തുരത്തുകയും, ശാൽവ സൈനികരുടെ കഴുത്ത് വെട്ടി അവർ സമുദ്രത്തിൽ വീഴുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ യദുക്കളും ശാൽവനും തമ്മിലുള്ള ഈ ഉഗ്രയുദ്ധം ഇരുപത്തിരണ്ടു ദിവസം രാത്രികളും തുടർന്നു. കൃഷ്ണൻ, ധർമ്മപുത്രന്റെ ക്ഷണപ്രകാരം, രാജസൂയ യാഗം കഴിഞ്ഞ് ശിശുപാലനെ വധിച്ചതിനുശേഷം, കുരുവംശത്തിലെ മൂപ്പന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും പൃഥയെയും അവളുടെ പുത്രന്മാരെയും യാത്രയയപ്പു പറഞ്ഞ്, അത്യന്തം ഭയാനകമായ ശകുന്തങ്ങൾ കണ്ടു ദ്വാരകയിലേക്ക് തിരിച്ചു. “ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നത് മഹത്തായ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം. ചെദിരാജാവിനോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാർ എന്റെ നഗരത്തെ ആക്രമിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ്,” എന്നിങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. തന്റെ ജനങ്ങളുടെ നാശം കണ്ടും നഗരത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി ക്രമീകരണങ്ങൾ ചെയ്തും ശേഷം, കേശവൻ ദാരുകനോട് ശാൽവനേയും സൗഭയേയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു: “രഥസാരഥി, എന്റെ രഥം ഉടൻ ശാൽവന്റെ മുന്നിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക. ഭയപ്പെടേണ്ട, ഈ സൗഭരാജാവ് മഹാമായാവിയായാണ്.” ഇങ്ങനെ ദാരുകൻ രഥത്തിൽ കയറി പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ശത്രുവും സുഹൃത്തും അർജുനന്റെ അനിയനായ കൃഷ്ണനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതും കണ്ടു. ശാൽവൻ, തന്റെ സൈന്യം നശിച്ചുപോയത് കണ്ടു, ഉഗ്രമായ ശബ്ദത്തോടെ കൃഷ്ണന്റെ രഥസാരഥിയിലേക്കു ഭീകരമായ ഒരു കുന്തം എറിഞ്ഞു. ആ ആയുധം ആകാശത്ത് വലിയൊരു ഗ്രഹശതകത്തുപോലെ ജ്വലിച്ചു, എന്നാൽ ശൗരിയുടെ അമ്പുകൾ അതിനെ നൂറ് കഷണങ്ങളാക്കി തകർത്തു. ശാൽവനെ പതിനാറു അമ്പുകൾ കൊണ്ട് കുത്തി, ആകാശത്തിൽ പറക്കുന്ന സൗഭയിലേക്കും അമ്പുകൾ മഴപോലെ പ്രയോഗിച്ചു. അപ്പോൾ ശാൽവൻ കൃഷ്ണന്റെ ഇടതുകൈയിൽ അമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു, ശാർംഗവില്ല് കൃഷ്ണന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് തകർത്തു. ഇതു കണ്ടവർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ശാൽവൻ ഉഗ്രശബ്ദത്തോടെ ജനാർദ്ദനനോട് പറഞ്ഞു: “അജ്ഞാനിയേ, നിന്റെ കാരണം ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത്, എന്റെ സഹോദരൻ, സഭയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു; ഭാര്യയെ അപഹരിക്കുകയും നീ നിർഭാഗ്യവാനായി പെരുമാറുകയും ചെയ്തു. ഇന്നിതാ, ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു നിന്നാൽ, നിന്റെ അഭിമാനത്തോടു കൂടിയുള്ള ഈ ജീവിതം ഞാൻ തീർക്കും.” ആശീർവദിച്ച കൃഷ്ണൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നിർവ്യാജമായ ധൈര്യവാചകങ്ങൾ പറയേണ്ട, മരണൻ നിന്റെ അടുത്ത് നിന്നു നിന്നു നീ കാണുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ വീരന്മാർ വാക്കുകളിൽ അല്ല, പ്രവൃത്തികളിൽ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കൃഷ്ണൻ ഉഗ്രമായ ഗദയാൽ ശാൽവന്റെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു; ശാൽവൻ വിറെച്ചു, രക്തം തുപ്പി. ഗദയെ പ്രതിരോധിച്ചശേഷം, ശാൽവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. അപ്പോൾ ഒരു പുരുഷൻ അച്യുതന്റെ സമീപം വന്നു, വന്ദിച്ചു, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ദേവകിയുടെ സന്ദേശത്തോടെ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹുവേ, നിന്റെ പിതാവിനെ ശാൽവനും അവന്റെ ആളുകളും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, മൃഗത്തെപ്പോലെ കൊണ്ടുപോയി.” ഇത് കേട്ട്, കൃഷ്ണൻ അതീവ സ്നേഹത്താൽ മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചു, ദുഃഖവും കരുണയും നിറഞ്ഞ്, സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ പറഞ്ഞു: “എങ്ങനെ എന്റെ പിതാവ്, ദൈവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ജയിച്ച ബലഭദ്രനും, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായ ശാൽവനാൽ പിടിക്കപ്പെടുന്നു? ഇതെല്ലാം വിധിയുടെ ശക്തിയാണ്.” ഗോവിന്ദൻ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, സൗഭയുടെ അധിപൻ ശാൽവൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കൃഷ്ണനെ വാസുദേവനെ പിടിച്ചുനടത്തിയതുപോലെ കൊണ്ടുവന്നു, ശാൽവൻ പറഞ്ഞു: “ഇവിടെയാണ് നിന്റെ പിതാവ്, നീ ജീവിക്കുന്നതിന്റെ കാരണമായവൻ. ഞാൻ അവനെ നിന്റെ കണ്ണു മുന്നിൽ കൊല്ലും. നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭഗവാനാണെങ്കിൽ, അവനെ രക്ഷിക്കൂ, അജ്ഞാനിയേ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മായാവിയായ ശാൽവൻ വാളെടുത്ത് അനകദുണ്ടുഭിയുടെ തല വെട്ടി, അതിനെ എടുത്ത് ആകാശത്തിലെ സൗഭയിലേക്കു കടന്നു. ഒരു നിമിഷം കൃഷ്ണൻ, സഹജമായ സ്നേഹത്തിൽ, തന്റെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ദുഃഖം അനുഭവിച്ചു. പക്ഷേ ഉടനെ തന്നെ, ഇതെല്ലാം ശാൽവൻ മായയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം സൃഷ്ടിച്ച മായാജാലമാണെന്ന് കൃഷ്ണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഉണർന്ന അച്യുതൻ, അവിടെ ദൂതനെയും പിതാവിന്റെ ശരീരത്തെയും കാണാനില്ല. ഒരാൾ സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണരുമ്പോലെ, ശത്രുവിനെ ആകാശത്തിൽ, സൗഭയിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ആക്രമിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നതും കണ്ടു. ചില മഹർഷിമാർ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു, എന്നാൽ അവരുടെ വാക്കുകൾ തമ്മിൽ വൈരുദ്ധ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഓർമ്മയില്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്ന ദുഃഖവും മോഹവും, സ്നേഹവും ഭയവും എവിടെയാണ്? അക്ഷയമായ ജ്ഞാനവും ഐശ്വര്യവും ഉള്ളവനിൽ അവ എങ്ങനെയുണ്ടാകും? അവന്റെ പാദസേവനത്തിലൂടെ സ്വയംജ്ഞാനം നേടിയ ജ്ഞാനികൾ ആദി മോഹം നശിപ്പിക്കുന്നു; അവർ സ്വയം അശേഷമായ ഐശ്വര്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു; പരമാർത്ഥം നേടിയവനിൽ ഭ്രമം എങ്ങനെ വരും? ഇതുവരെ, ശാൽവൻ അനേകം ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, മഹാവീരനായ കൃഷ്ണൻ അമ്പുകൾകൊണ്ട് ശാൽവന്റെ കവചവും വില്ലും കിരീടവും തകർത്തു, ശത്രുവിന്റെ സൗഭയെയും തന്റെ ഗദയാൽ തകർത്തു. കൃഷ്ണന്റെ ഗദയാൽ തകർത്തതോടെ സൗഭം ആയിരം കഷണങ്ങളായി വെള്ളത്തിൽ വീണു. ശാൽവൻ അതുവിട്ടു, ഗദ എടുത്ത് നിലത്തിറങ്ങി, വേഗത്തിൽ അച്യുതന്റെ നേരെ ഓടി. ശാൽവൻ ഗദയുമായി ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അത്യന്തം മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈവെട്ടി. തുടർന്ന് അത്ഭുതകരമായ ദിശയും സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെയും ഉള്ള ചക്രം എടുത്ത്, കൃഷ്ണൻ ശാൽവനെ, കിരീടവും കുന്ദലങ്ങളും അണിഞ്ഞ തല, വജ്രയാൽ ഇന്ദ്രൻ വൃത്രനെ വധിച്ചപോലെ, വെട്ടി വീഴ്ത്തി. അപ്പോൾ മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് “ഹായോ!” എന്ന നിലവിളി ഉയർന്നു.